Σία Κοσιώνη στον Δανίκα: Υπάρχω σε αυτό το επάγγελμα, παρά τον Κώστα, όχι χάρη στον Κώστα και την οικογένειά του

Η Σία Κοσιώνη λοιπόν. Η Αναστασία Κοσιώνη. Η μαγιάτικη. Στις 16 Μαΐου η γέννησή της. Μετά από 20 χρόνια στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΪ εξακολουθεί να είναι το κορίτσι των πρώτων εποχών. Μου είπε: «Θα ερχόμουν με το μηχανάκι μου, αλλά επειδή μου είπες να είμαι περιποιημένη, ήρθα με το αμάξι του Κώστα».

Τρία πράγματα με έσπρωξαν γι' αυτή τη συνομιλία. Το πρώτο, η μεγάλη της δοκιμασία στην Εντατική. Αχ, ρε Σία, έπρεπε να είχες κάνει το εμβόλιο για πνευμονιόκοκκο. Το δεύτερο, η εικοσάχρονη συστηματική παρουσία της στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΪ. Το κανάλι ταυτισμένο με τη Σία και η Σία με το κανάλι. Και το τρίτο, οι απόψεις της περί δημοσιογραφίας. Και όχι μόνο. Εκείνη στο γυαλί. Το image παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Εγώ στη γραφή.

Σκηνή 1η: «Ο Κώστας δεν είναι πολιτικός, για μένα είναι ο άνθρωπος που αγαπώ»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Πέρασες πάρα πολύ δύσκολα.

ΣΙΑ ΚΟΣΙΩΝΗ: Ναι, πέρασα δύσκολα.

Δ.Δ.: Γιατί δεν έκανες το εμβόλιο;

Σ.Κ.: Γιατί δεν γνώριζα ότι έπρεπε να κάνω το εμβόλιο, αυτό συνιστάται για άτομα άνω των 65 ετών.

Δ.Δ.: Οχι, ισχύει για όλους.

Σ.Κ.: Δεν το είχα πληροφορηθεί, μετά μου είπαν οι γιατροί ότι καλό είναι άνθρωποι οι οποίοι κυκλοφορούν σε πολύ κόσμο να το κάνουν. Ε, τώρα θα το κάνω, εγώ είμαι καλή μαθήτρια.

Δ.Δ.: Πάντα ήσουν, από μικρή;

Σ.Κ.: Επαιρνα τους βαθμούς που ήθελα να πάρω. Είμαι άνθρωπος που τα έπιανα γρήγορα, δηλαδή δεν χρειαζόταν να διαβάσω και πάρα πολύ. Ηξερα ότι αν έκανα λίγη παραπάνω προσπάθεια θα έπαιρνα 20, αλλά και με λιγότερη προσπάθεια έπαιρνα 18. Αν μου έκανε 18 το άφηνα, αν δεν μου έκανε, χτύπαγα 20.

Δ.Δ.: Πού γεννήθηκες;

Σ.Κ.: Στο πρώτο μας σπίτι, που ήταν κάτω από την Πατησίων, στη λεγόμενη παλιά καλή Αθήνα. Συγκεκριμένα στην Αγίου Μελετίου. Ο μπαμπάς μου ήταν οφθαλμίατρος και είχε το ιατρείο του πίσω από το Μουσείο, στην Μπουμπουλίνας. Και τα αδέλφια του ήταν γιατροί. Η οικογένειά μου αποφάσισε όταν ήμασταν μικρά εμείς να κάνει την επιλογή να ζήσει στην εξοχή. Είχε αγοράσει ένα μεγάλο σπίτι στα Ανω Μελίσσια. Επέλεξαν λοιπόν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα στη φύση. Ως εκ τούτου, παρότι είμαι της πρωτεύουσας, έχω πολύ έντονη σχέση με τη φύση. Ξέρω όλα τα φυτά, τα χόρτα, τα πουλιά. Τότε στα Μελίσσια από τη μία πλευρά ήταν δάσος και πεύκα και από την άλλη, αμπέλια. Τώρα με τον Κώστα μένουμε στο κέντρο, στου Μακρυγιάννη.

Δ.Δ.: Πώς είναι η ζωή με έναν πολιτικό;

Σ.Κ.: Ο Κώστας δεν είναι πολιτικός, για μένα είναι ο άνθρωπος που αγαπώ. Και κατάφερα να τον αγαπήσω, παρότι πολιτικός, γιατί ακριβώς δεν έμοιαζε πολύ με πολιτικό. Θα κάνει αυτό που θέλει και όχι αυτό που υπαγορεύει το πολιτικό του συμφέρον. Θαρραλέος, ένας άνθρωπος έντιμος, και γι’ αυτό είμαι μαζί του.

Σκηνή 2η: Με τα μάτια της Σίας

Δ.Δ.: Η γνωριμία πώς έγινε; Στο στούντιο;

Σ.Κ.: Η πρώτη γνωριμία δεν είχε πάει πάρα πολύ καλά. Ηταν ραδιοφωνική, αλλά τότε δεν υπήρχε υποψία σχέσης. Και οι δύο ήμασταν σε άλλο γάμο. Η πρώτη φορά που είχα μιλήσει με τον Κώστα ήταν ραδιοφωνικά σε μια συνέντευξη, όταν κατέβαινε υποψήφιος δήμαρχος Καρπενησίου. Θυμάμαι ότι τον είχα αντιμετωπίσει με τέτοια επιθετικότητα και τέτοια αλαζονεία που μετά τη συνέντευξη αισθάνθηκα άσχημα και τον πήρα τηλέφωνο και του λέω περίπου «κύριε Μπακογιάννη, it’s not personal it’s business». Και μου λέει: «Κανένα πρόβλημα».

Δ.Δ.: Ποιος σε έχει επηρεάσει πιο πολύ στην τηλεόραση; Η Ελλη Στάη, ας πούμε;

Σ.Κ.: Δεν μπορώ να πω ότι με έχει επηρεάσει ένα πρόσωπο περισσότερο από κάποιο άλλο. Πάντα ήμουνα news freak και history freak.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά έχεις κάποιο πρόσωπο στο κεφάλι σου, δεν μπορεί να μην έχεις κανέναν. Την Ελλη Στάη νομίζω, κάπου εκεί σε βλέπω.

Σ.Κ.: Γιατί, επειδή έχουμε και οι δύο ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια;

Δ.Δ.: Οχι, γιατί έχεις τον ίδιο σαρκασμό, μια υπόγεια ειρωνεία.

Σ.Κ.: Αυτό είναι στον κάθε τηλεθεατή να το κρίνει. Κοίταξε, εγώ θέλω να κάνω ειλικρινείς συζητήσεις με τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου. Ολοι ξέρουν ότι η Κοσιώνη μπορεί να είναι αυστηρή, αλλά είναι καλοπροαίρετη. Ενα πράγμα που με εκνευρίζει είναι να ρωτάω κάτι και να μου απαντάνε κάτι άλλο. Αυτή είναι μια κλασική τακτική των πολιτικών - και αυτό είναι κάτι που εγώ δεν επιτρέπω.

Δ.Δ.: Δεν ξεκίνησες όμως στα πολιτικά ως δημοσιογράφος, έτσι; Ξεκίνησες από τα αθλητικά ή κάνω λάθος;

Σ.Κ.: Ξεκίνησα να σπουδάζω στο ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης 18-19 χρόνων, και για να μπορώ να είμαι ανεξάρτητη, αλλά και για να στηρίζω την οικογένειά μου, άρχισα να δουλεύω. Βιαζόμουνα να μπω στη δημοσιογραφία, είχα μια τρέλα, είχα ένα πάθος και ήθελα να ετοιμαστώ.

Σκηνή 3η: «Οποια ευκαιρία έβλεπα μπροστά μου την άρπαζα»

Δ.Δ.: Και η πρώτη σου δουλειά ποια είναι;

Σ.Κ.: Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε ένα μουσικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης, όπου ξεκίνησα να μαθαίνω μοντάζ ραδιοφωνικό. Στη συνέχεια άρχισα να λέω κάτι μικρά δελτία ειδήσεων, μετά πήγα σε έναν οικονομικό ραδιοφωνικό σταθμό, όπου έκανα και εκεί δελτία ειδήσεων, και μετά πήρα τη δική μου εκπομπή. Δύο χρόνια από τα τέσσερα που ήμουν στη Θεσσαλονίκη έκανα εκπομπή στις 6 το πρωί. Ξυπνούσα στις 4 το πρωί και την ώρα που οι συμφοιτητές μου γύριζαν από τα ρεμπετάδικα, εγώ ξεκινούσα με ένα βεσπάκι για την πλατεία Αριστοτέλους μέσα στο κρύο και στην ομίχλη. Δούλεψα στην ΕΡΤ3, έκανα παραγωγές, έγραφα σε περιοδικά, όποια ευκαιρία έβλεπα μπροστά μου την άρπαζα. Οταν επέστρεψα εκεί από το Λονδίνο, όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου στο London School of Economics, και έψαχνα δουλειά, μου παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δουλέψω στη «Sport Day» και στον Σπορ FM, πάλι ασχολούμενη με την πολιτική και τα media εκείνη την εποχή. Δεν είπα όχι, παράλληλα δούλευα στην ΕΡΤ και έκανα ρεπορτάζ. Δούλευα ατελείωτες ώρες, επτά ημέρες την εβδομάδα, από το πρωί ως το βράδυ.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά ο πρώτος κριτής για τη δουλειά σου είσαι εσύ. Εγώ όταν γράφω με ρωτάω: «Θα με διάβαζα;».

Σ.Κ.: Ισα-ίσα, έκανα πολλές δουλειές, δούλευα πάρα πολύ και κουραζόμουν πάρα πολύ, και είχα μια ζωή όπου δεν προλάβαινα να αναπνεύσω. Εχω λιώσει τα παπούτσια μου, αυτό προσπαθώ να σου πω. Προφανώς είχα στραβοπατήματα, προφανώς έχω κάνει λάθη, προφανώς έχω φάει σφαλιάρες, έχω υποστεί προσβολές.

Δ.Δ.: Δεν έχεις αδικήσει ανθρώπους στη δουλειά σου;

Σ.Κ.: Ενδεχομένως να έχω αδικήσει, αλλά σίγουρα δεν ξεκίνησα με αυτή την πρόθεση. Γενικώς είμαι ένας συναινετικός άνθρωπος. Είμαι καλοπροαίρετη και δύσκολα θα τσακωθώ. Για να τσακωθεί κάποιος μαζί μου πρέπει να καταβάλει πολύ μεγάλη προσπάθεια. Και πριν κρίνω ανθρώπους, πρώτα μπαίνω στη θέση τους, προσπαθώ να κατανοήσω τις συμπεριφορές τους.

Δ.Δ.: Από τη στιγμή που εκτίθεσαι, είναι λογικό να σου κάνουν επίθεση οι άλλοι, να σε κρίνουν.

Σ.Κ.: Βέβαια ζούμε σε μια εποχή τρομερής ανθρωποφαγίας. Εμένα μου αρέσει η κριτική, μου αρέσουν τα σχόλια, μου αρέσει όταν κάποιος, ακόμη κι αν είναι αυστηρός, παρατηρεί κάτι στη δουλειά μου. Και πάντα το διαβάζω, και πάντα το ακούω, και πάντα προσπαθώ να με βελτιώσω, δεν θεωρώ ότι είμαι τέλεια. Κάθε μέρα βρίσκω ελαττώματα και βρίσκω πεδία πάνω στα οποία πρέπει να βελτιωθώ.

Σκηνή 4η: «Υπάρχει μεγάλη τοξικότητα»

Δ.Δ.: Δηλαδή τι γράφουν, τι λένε για σένα;

Σ.Κ.: Δεν μπορώ να σταχυολογήσω, αλλά έχουμε περάσει περιόδους πολύ μεγάλης τοξικότητας, με ακραίες επιθέσεις και τρομερό δηλητήριο. Αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, δεν έχει να κάνει με κριτική, έχει να κάνει με στρατούς τρολ κ.λπ. 

Δ.Δ.: Οσον αφορά την πολιτική σου θέση και του καναλιού;

Σ.Κ.: Εγώ δεν κάνω πολιτική.

Δ.Δ.: Επειδή είσαι παντρεμένη με τον Κώστα σε αντιμετωπίζουν έτσι. 

Σ.Κ.: Δεν ισχύει αυτό, υπάρχει μια μερίδα του κόσμου η οποία με βλέπει έτσι, αλλά είναι μειοψηφία. Απορώ γιατί το θέτεις.

Δ.Δ.: Σκέφτομαι ότι αυτοί που σου κάνουν αρνητική κριτική ξεκινάνε από το γεγονός ότι είσαι σε ένα κανάλι που ακολουθεί μια γραμμή συγκεκριμένη και ότι είσαι παντρεμένη με τον Κώστα, επομένως είσαι δεξιά.

Σ.Κ.: Αυτή είναι μια τέλεια συνταγή υποτίμησης μιας οποιασδήποτε γυναίκας. Συμβαίνει αυτό σε κάποιες περιπτώσεις, δεν είναι ο κανόνας όμως στην καθημερινότητά μου. Και θεωρώ ακραία προσβλητικό να προσδιορίζεται μία γυναίκα από το επάγγελμα ή από τα πολιτικά πιστεύω του άντρα της. Εγώ είμαι αυθύπαρκτη, ανεξάρτητη, έχω τη δική μου άποψη και νομίζω ότι οι άνθρωποι που με παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια το ξέρουν. Ο Κώστας άλλωστε με βρήκε σε αυτό το επάγγελμα, δεν τον βρήκα. Και υπάρχω σε αυτό το επάγγελμα παρά τον Κώστα, όχι χάρη στον Κώστα και την οικογένειά του.

Δ.Δ.: Είδες δηλαδή την ανισότητα στη δουλειά σου;

Σ.Κ.: Μου κάνεις ερωτήσεις που δεν θα έκανες ποτέ σε έναν άντρα, άρα η απάντηση είναι ναι, αλλά το ότι κάνουν τέτοιου είδους ερωτήσεις σε μια γυναίκα δυστυχώς δείχνει ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμη εκεί που θα έπρεπε να έχουμε φτάσει ως γυναίκες.

Σκηνή 5η: «Κυνήγησα τα όνειρά μου»

Δ.Δ.: Ξέρω ότι στη δουλειά η γυναίκα αντιμετωπίζεται διαφορετικά.

Σ.Κ.: Εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μου παρείχε τα πάντα σε επίπεδο μόρφωσης και δυνατοτήτων προκειμένου να διεκδικήσω τα όνειρά μου. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι επειδή είμαι γυναίκα μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω κάτι. Ποτέ. Επομένως, κυνήγησα τα όνειρά μου ανεξάρτητα από το τι εμπόδια μπορούσαν να παρουσιαστούν εκ του γεγονότος ότι είμαι γυναίκα. Υπήρξαν πολλές φορές που άλλοι με υποτίμησαν ή θεώρησαν ότι εγώ μπορεί να κωλώσω, μπορεί να φοβηθώ, μπορεί να είμαι πιο ευάλωτη σε πιέσεις ακριβώς επειδή είμαι γυναίκα.

Δ.Δ.: Δεν καταλαβαίνεις τίποτα όμως.

Σ.Κ.: Από την πλευρά του μπαμπά μου είναι όλοι γιατροί, από την πλευρά της μαμάς μου είναι όλοι ναυτικοί. Είμαι ένας συνδυασμός περιπέτειας και ρεαλισμού. Οταν είπα στον μπαμπά μου ότι θα ασχοληθώ με την δημοσιογραφία, φρίκαρε. Μου λέει: «Είσαι τρελή; Εμείς δεν έχουμε κανέναν γνωστό, ούτε δημοσιογράφο, ούτε πολιτικό. Πού πας να μπλέξεις;». Του λέω: «Δεν χρειάζεται να έχουμε, θα τα καταφέρω μόνη μου». Μου λέει: «Αποκλείεται να τα καταφέρεις μόνη σου». Δεν το πίστευε. Επομένως, πάντα έκανα αυτό που ήθελα, με κόπο. Εχω δουλέψει πάρα πολύ και συνεχίζω να δουλεύω πάρα πολύ και δεν τη φοβάμαι τη δουλειά, όπως δεν φοβάμαι και το τσαλάκωμα που μου έλεγες πριν. Θεωρώ τον φόβο ένα προστατευτικό συναίσθημα. Δεν θέλω να το παίξω ήρωας, ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, δεν με αγχώνει τίποτα. Πιστεύω ότι ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που σε προστατεύει, αλλά πρέπει να τον διαχειρίζεσαι και να μη σου κόβει την αυτοπεποίθηση. Πιστεύω ότι το άγχος επίσης είναι κάτι δημιουργικό. Μου έλεγε ένας συνάδελφος παλιός: «Μόνο οι ηλίθιοι δεν έχουν άγχος». Η αυτοπεποίθησή μου πηγάζει από τη γνώση μου για τις ικανότητές μου.

Δ.Δ.: Πότε ξεκινάς, από πρωί-πρωί;

Σ.Κ.: Εγώ δεν ησυχάζω. Τώρα που είμαστε εδώ πέρα έχω δει τρεις φορές το κινητό μου μήπως έχει γίνει κάτι. Ενας δημοσιογράφος δεν ησυχάζει, είναι online 24 ώρες το 24ωρο, και ειδικά στο δικό μου πεδίο που πρέπει να παρακολουθώ τις εξελίξεις διαρκώς. Πηγαίνω στο γραφείο μου κατά τις 11-12 το πρωί. Γίνεται εκεί μια πρώτη σύσκεψη, μια πρώτη συνεννόηση, ένα agenda setting. Είμαστε μια μεγάλη ομάδα, δεκάδες άνθρωποι, δεν έχω μετρήσει ακριβώς. Υπάρχει ο διευθυντής, υπάρχουν οι διευθυντές σύνταξης, οι αρχισυντάκτες, οι προϊστάμενοι των τμημάτων... Γίνεται λοιπόν μια πρώτη ζύμωση για την ατζέντα της ημέρας, και στη συνέχεια αρχίζει να δρομολογείται το πράγμα. Και στη διάρκεια της ημέρας έρχονται καινούρια πράγματα και ενσωματώνονται καινούριες εξελίξεις. Είναι μεθυστική αυτή η διαδικασία, εμένα με τρελαίνει το πώς πλάθεται η επικαιρότητα.

Δ.Δ.: Με ποια κριτήρια επιλέγεται η πρώτη είδηση;

Σ.Κ.: Η ιεράρχηση γίνεται με βάση τη σημασία των γεγονότων. Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, γιατί πολύ συχνά στην τηλεόραση θα δεις να κυριαρχεί η είδηση που πουλάει περισσότερο και όχι η πιο σημαντική. Ομως έχω την τύχη να είμαι τα τελευταία 20 χρόνια σε έναν σταθμό και να ηγούμαι μιας προσπάθειας που δεν σκέφτεται έτσι. Δηλαδή το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ πιστεύω ότι 99% των φορών έχει επιλέξει τη σωστή είδηση για πρώτη, ακόμη και με κόστος στην τηλεθέαση.

Δ.Δ.: Αρα εμπεριέχεται η θέση σου.

Σ.Κ.: Οχι πάντα, αλλά μπορεί να εμπεριέχεται. Πολύ συχνά μου λένε στον ΣΚΑΪ: «Αυτά δεν λέγονται». Εγώ πιστεύω ότι όλα λέγονται, και λέγονται με έναν τρόπο. Τώρα, ως προς το στίγμα που λες, προφανώς και η γραφή ή η εκφορά του λόγου είναι ένα μέσο διατύπωσης ενός γεγονότος. Ναι, μπορεί να φέρει και ένα στίγμα, μια κατεύθυνση. Θέλω να πω όμως ότι, ειδικά αυτή την εποχή, πιστεύω πως είναι και ευθύνη του δημοσιογράφου λίγο να φιλτράρει τα γεγονότα με όλο αυτό το χάος, με όλο αυτό τον θόρυβο πληροφοριών που έχουμε. Εγώ δεν μπορώ να λέω αυτό που είμαι. Δεν έχει σημασία αυτό που είμαι. Εγώ διαμεσολαβώ. Εγώ πρέπει να είμαι έντιμη απέναντι στον άλλον που περιμένει να ενημερωθεί. Και πραγματικά πιστεύω ότι έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη οι δημοσιογράφοι -και- για την τρέλα που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Το μόνο εύκολο είναι να τρελαίνεις τον κόσμο, να παίζεις με τα κατώτερα ένστικτά του και με την οργή του. Πολλοί δημοσιογράφοι έχουν παίξει με διαφορετικό τρόπο, στην κατεύθυνση της εξαγρίωσης των πολιτών. Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να οξύνεις τα πάθη, να βγαίνεις κάθε βράδυ και να βρίζεις και να φωνάζεις;

Σκηνή 6η: «Είμαι από τους ρομαντικούς που επιμένουν να βλέπουν τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα»

Δ.Δ.: Ο πολίτης έχει ένα πλεονέκτημα απέναντι σε σένα, ότι βιώνει την καθημερινότητά του, πράγμα που δεν κάνεις εσύ, ούτε εγώ.

Σ.Κ.: Γιατί, εμείς δεν βιώνουμε την καθημερινόητα;

Δ.Δ.: Ναι, αλλά επειδή κάνουμε τη δουλειά αυτή είμαστε κάπως προστατευμένοι. Ο πολίτης είναι απροστάτευτος.

Σ.Κ.: Φυσικά και την επεξεργάζεται με αυτά τα κριτήρια, αλλά πριν την επεξεργαστεί ο πολίτης με αυτά τα κριτήρια πρέπει εγώ να την επεξεργαστώ με τα δικά μου, αλλιώς είμαι αναξιόπιστη. Οι δημοσιογράφοι είμαστε οι διαμεσολαβητές μεταξύ της είδησης που παράγει η εξουσία και του πολίτη. Αν εμείς κάνουμε το λάθος να ταυτιστούμε με την πηγή της είδησης, έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Δηλαδή τι, να βγαίνω εγώ και να λέω ότι δεν υπάρχει ακρίβεια; Είναι δυνατόν;

Δ.Δ.: Η ατμόσφαιρα δεν είναι έτσι φτιαγμένη ώστε μια είδηση να μην είναι πολύ ενοχλητική για ένα κόμμα που υποστηρίζει το κανάλι;

Σ.Κ.: Οχι στον ΣΚΑΪ.

Δ.Δ.: Αρα, έχεις απόλυτη ελευθερία. Υπάρχει απόλυτη ελευθερία στη δημοσιογραφία;

Σ.Κ.: Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στις προσωπικές σχέσεις, ούτε στις επαγγελματικές συμπεριφορές. Εγώ είμαι επαγγελματίας, δεν είμαι σε αυτή τη θέση ούτε για να γαργαλάω πάθη, ούτε για να σκαλίζω τα κατώτερα ένστικτα των ανθρώπων.

Δ.Δ.: Μα δεν θα το κάνει ο Αλαφούζος αυτό, το κλίμα θα είναι τέτοιο.

Σ.Κ.: Εχω αλλεργία στις πιέσεις. Οι σταθμοί έχουν τις λεγόμενες γραμμές, αλλά και οι δημοσιογράφοι έχουν τις προσωπικότητές τους.

Δ.Δ.: Τις έχουν; Ολοι; Δεν νομίζω.

Σ.Κ.: Οπως σε όλα τα επαγγελματικά πεδία, υπάρχουν οι περισσότερο και οι λιγότερο επαγγελματίες. Για μένα επαγγελματισμός στη δημοσιογραφία είναι να έχεις συναίσθηση της ευθύνης που κουβαλάς. Εγώ είμαι από τους ρομαντικούς που επιμένουν να βλέπουν τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα, ως υπηρεσία προς τον πολίτη. Κι ας με λένε όλοι ρομαντική, δεν με ενδιαφέρει. Αν το χάσουμε αυτό το πράγμα, έχουμε χαθεί.

Σκηνή 7η: «Η εξωτερική μου εμφάνιση μου δίνει μια ασφάλεια»

Δ.Δ.: Τι είναι η Σία Κοσιώνη για τον μέσο τηλεθεατή; Είναι αυτά που λέει ή είναι αυτή η εικόνα που έχει; Αυτό πρυτανεύει στη Σία Κοσιώνη, δεν πρυτανεύει το ειδησεογραφικό μέρος.

Σ.Κ.: Η εμφάνισή μου δηλαδή; Αλήθεια λες; Θα το έλεγες αυτό αν ήμουν άντρας;

Δ.Δ.: Λέω ότι το πλεονέκτημα της Σίας Κοσιώνη είναι η εικόνα της. Μπορεί να μη σου αρέσει, αλλά είναι η πραγματικότητα. Είναι το ότι λάμπει, η γοητεία της, τα μάτια της.

Σ.Κ.: Δεν το αρνούμαι αυτό που λες - και με κολακεύει και πάρα πολύ. Λέω όμως ότι αν ήταν μόνο αυτό, δεν θα με παρακολουθούσε κανείς.

Δ.Δ.: Και το πουλάς.

Σ.Κ.: Το να το πουλάω τι σημαίνει; Να το συζητήσουμε. Οταν βγαίνεις στη τηλεόραση εισβάλλεις στα σπίτια του κόσμου. Πώς θα πας; Θα πας απεριποίητος; Είναι θέμα σεβασμού.

Δ.Δ.: Εγώ από το σινεμά ξέρω πολύ καλά πώς γίνεται αυτό. Η εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο.

Σ.Κ.: Δεν συμφωνώ ότι είναι το κυρίαρχο. Καταλαβαίνω τι λες, παίζει οπωσδήποτε μεγάλο ρόλο. Και σου λέω ότι η εξωτερική μου εμφάνιση μου δίνει μια ασφάλεια, να μπορώ να δουλεύω καλύτερα το υπόλοιπο κομμάτι.

Δ.Δ.: Εάν δεν ήσουν αυτή που είσαι, δεν θα έκανες το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, να είσαι σίγουρη γι’ αυτό. Εγινε γιατί η Σία Κοσιώνη είναι μια πολύ ωραία γυναίκα, είναι σταρ. Αυτό είναι που σε οδήγησε εκεί. Το παραδέχεσαι ή όχι; 

Σ.Κ.: Είναι ένα στοιχείο. Είναι το κέλυφος. Αλλά το κέλυφος πολλές φορές μπορεί να κρύβει μέσα τέρατα. Δεν αρκεί.

Δ.Δ.: Σεξουαλικές επιθέσεις δέχτηκες;

Σ.Κ.: Οχι, ποτέ. Μπορεί να διέγνωσα τέτοιες προθέσεις, αλλά δεν επέτρεψα εγώ ποτέ να εκδηλωθούν.

Επίλογος: «Από μικρό παιδί κακοποιώ τον εαυτό μου»

Δ.Δ.: Ποια ήταν η πιο δυσάρεστη στιγμή στη ζωή σου;

Σ.Κ.: Ειδικά μετά τα όσα έζησα τελευταία, θέλω να σου πω ότι για μένα πλέον, σε προσωπικό επίπεδο, δυσάρεστο είναι μόνο οτιδήποτε σχετίζεται με την υγεία μας - και τίποτε άλλο. Μπορεί πράγματα που θεωρούσα δυσάρεστα πριν από δύο μήνες πλέον να μην είναι για μένα.

Δ.Δ.: Στην Εντατική συναντήθηκες με το επέκεινα ας πούμε; Το είδες;

Σ.Κ.: Αυτό που ξέρω είναι ότι αν είχα αργήσει λίγο ακόμη να πάω στο νοσοκομείο, μπορεί να μην ήμασταν εδώ να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Και αυτό είναι κάτι που με συγκλονίζει, με ταράζει, με την έννοια ότι κατανοώ ότι οι ανατροπές στη ζωή μας είναι ένα φλας. Τη μια στιγμή είσαι καλά, την επόμενη απλώς δεν είσαι. Εκείνες τις ώρες σκεφτόμουν πόσα πράγματα έχω κάνει, αλλά και πόσα έχω ακόμη να κάνω, και ότι πρέπει να γίνω καλά. Δεν ένιωσα ότι θα φύγω, δεν άφησα στιγμή τον εαυτό μου να πιστέψει ότι θα φύγω. Φοβήθηκα, ναι. Ενιωσα όμως μια τρομερή ανάγκη να παλέψω για να γίνω καλά.

Δ.Δ.: Αυτή η εμπειρία που είχες επαναπροσδιόρισε ορισμένα πράγματα στη ζωή σου;

Σ.Κ.: Πάρα πολλά. Γιατί είμαι ένας άνθρωπος που , δυστυχώς, από μικρό παιδί συστηματικά κακοποιώ τον εαυτό μου. Δηλαδή με ζορίζω πάρα πολύ, είμαι διαρκώς στα κόκκινα, μπορώ ακόμη και αυτά που δεν μπορώ. Επομένως, όλη αυτή η περιπέτεια με έκανε να δω τα πράγματα διαφορετικά. Να αφήνω λίγο το σώμα μου να ορίζει αυτά που μπορώ, και όχι το μυαλό μου να υποχρεώνει το σώμα μου και να το σέρνει διαρκώς ακόμη και σε στιγμές που δεν μπορώ. Το σώμα μου κατέρρευσε πάντως στις 24 Ιανουαρίου. Και αυτό είναι κάτι που το σκέφτομαι κάθε πρωί που ξυπνάω, τώρα που είμαι καλά, δόξα τω Θεώ, και λέω: «Μα πώς είναι δυνατόν ενάμιση μήνα πριν να μην μπορούσα να κάνω ένα βήμα από το κρεβάτι;». Και θυμάμαι λοιπόν πόσο σημαντικό είναι να μην ξεχαστώ και να μην ξαναρχίσω τα ίδια.

Φεύγοντας τη ρώτησα για τα μελλοντικά της σχέδια. Και η απάντησή της με κάλυψε απόλυτα: «Δεν ξέρω τι θα κάνω. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θέλω να με “ξεράσει” αυτή η δουλειά, να με αποβάλει. Θέλω να αυτο-αποβληθώ όταν έρθει η ώρα, όταν νιώσω ότι δεν το αντέχω άλλο, ή το πρόσωπό μου ή το σώμα μου δεν το αντέχει άλλο».