Έρχεται στο «ΘΕΜΑ» ο «ΝΟΝΟΣ» των 9 Όσκαρ

Το καστ

Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αναθέσει τον κεντρικό ρόλο, αυτό του αρχιμαφιόζου και Νονού Ντον Βίτο Κορλεόνε, στο μεγαλύτερο ερμηνευτικό «εργαλείο» του American Cinema με το όνομα Μάρλον Μπράντο. Εκείνη τη χρονιά, στα γυρίσματα, ο ατίθασος, εκκεντρικός και αλαζόνας Μάρλον ήταν μόλις 47 ετών.
Το δεύτερο που έκανε ήταν να αναθέσει τον ρόλο του διαδόχου και μικρότερου γιου του Ντον Κορλεόνε στον Αλ Πατσίνο. Δηλαδή στον πιο πολλά υποσχόμενο ηθοποιό της νέας γενιάς.

Το τρίτο με το οποίο «έδεσε» την απόλυτη σύνθεση -σαν να λέμε την Εθνική της Υφηλίου- ήταν να αναθέσει τη φωτογραφία στον Γκόρντον Γουίλις, τα ντεκόρ στον Ντιν Ταβουλάρη, τη μουσική στον Νίνο Ρότα και τα κοστούμια στην Αννα Χιλ Τζόνστον. Ετσι συγκρότησε την κινηματογραφική αφρόκρεμα, σαν να λέμε Πελέ και Κρόιφ να παίζουν στην ίδια ομάδα.

Δύο τα καλύτερα σημεία. Που δένουν αρμονικά και απολαυστικά όπως η σταυροβελονιά της γιαγιάς. Από τη μια, το εικαστικό μέρος, μια αριστοτεχνική τοιχογραφία. Εποχής, ατμόσφαιρας, ανατροπών και βίας. Από την άλλη, για όσους σκαλίζουν βαθύτερα μια ταινία, να αποκαλύψει τους μηχανισμούς και τη λογική κάθε εξουσίας. Οχι μόνο των γκάνγκστερ, αλλά κυρίως της πολιτικής εξουσίας. Ο Μακιαβέλι, ο νωτιαίος μυελός αυτής της θηριώδους τριλογίας.

Η επανάσταση στην εξουσία

Κατάληξη; Τα στίφη των θεατών να συνωστίζονται και να ξεροσταλιάζουν έξω από τις αίθουσες. Το βασίλειό μου για ένα εισιτήριο. Η Paramount να αποταμιεύει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Blue Chip, ο επαναστάτης Κόπολα.

Οι κριτικοί να γράφουν ύμνους. Και οι ακαδημαϊκοί του Χόλιγουντ να απονέμουν στην ταινία τρία Οσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ερμηνείας για τον Μάρλον Μπράντο, και Καλύτερου Σεναρίου. Αυτή ήταν μόλις η αρχή.

Δύο χρόνια αργότερα ο Κόπολα ξανασηκώνει τα μανίκια του, προσλαμβάνει για τον ρόλο του νεαρού Σικελού Βίτο Κορλεόνε τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που εκείνη τη χρονιά ήταν μόλις 31, και ορμάει για τη συνέχεια του «Godfather».

Φανταστείτε δηλαδή ότι εντός της ίδιας ταινίας έπαιζαν και συνυπήρχαν τα δύο πιο λαμπερά και ταλαντούχα ονόματα της Νέας Γενιάς των Αμερικανών ηθοποιών. Από τη μια, ο Αλ Πατσίνο ως διάδοχος του Νονού και από την άλλη, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Εξοχα!

Το αποτέλεσμα ακόμα καλύτερο από το πρώτο. Γιατί ο δεύτερος «Νονός», το σίκουελ δηλαδή, κατά γενική ομολογία κοινού και κριτικής, χαρακτηρίστηκε καλύτερο από το πρώτο. Και γιατί η σοδειά των Οσκαρ αποδείχτηκε πλουσιότερη. Τουτέστιν, έξι Οσκαρ. Πάρε να ’χεις! Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Ντεκόρ, Μουσικής και Β’ Ρόλου για τον Ντε Νίρο.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο «Νονό»; Οτι ο διάδοχος Μάικλ Κορλεόνε είναι μορφωμένος, συγκροτημένος και πλήρως, από το αμερικανικό σύστημα, αφομοιωμένος. Εκείνος εντελώς με καθαρά χέρια. Τη βρόμικη δουλειά την έκαναν (ας πούμε) ο μακαρίτης Κουτσόγιωργας και ο φυλακισμένος Τσοχατζόπουλος. Εξω κούκλα και μέσα πανούκλα!

Επρεπε να περάσουν δεκαέξι χρόνια για να επανέλθει ο Κόπολα με το τρίτο «Godfather» κι έτσι να ολοκληρώσει την επική του τοιχογραφία. Οπου ο Αλ Πατσίνο, στα πάτρια εδάφη της Ιταλίας, πρόκειται να κληροδοτήσει την αυτοκρατορία του στον ανιψιό του Αντι Γκαρσία. Και όπου ο Κόπολα ισχυρίζεται περίπου ότι η μαφία δηλητηρίασε (αν θυμάμαι καλά) δύο προκαθήμενους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας προκειμένου να ενθρονίσει τον Βοϊτίλα. Γιατί; Μα επειδή έτσι, με μπουλντόζα τον Πολωνό Πάπα Βοϊτίλα, θα γκρεμιζόταν η σοβιετική αυτοκρατορία. Περίφημα!