Θανάσης Σκορδάς

Η στάση του Αντώνη Σαμαρά στο Μακεδονικό δεν ήταν προϊόν προσωπικής εμμονής, όπως υπονοείται. Υπερασπίστηκε την επίσημη, θεσμοθετημένη εθνική γραμμή, την οποία τότε στήριζε ομόθυμα η ελληνική κοινωνία, τα κόμματα και το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών.

Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε μονομερώς θέση, ο Σαμαράς δεν υπέκυψε σε μια εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα. Διαφώνησε πολιτικά και ανοιχτά, επιμένοντας σε μια στρατηγική που –μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών– αποδεικνύεται περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Ο μύθος ότι ο Σαμαράς «έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη» εξυπηρετεί μια βολική πολιτική αφήγηση. Η κυβέρνηση είχε ήδη απωλέσει τη συνοχή και τη νομιμοποίησή της μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις, φαινόμενα διαφθοράς και φθορά. Η αποχώρηση Σαμαρά δεν ανέτρεψε μια σταθερή κυβέρνηση· ίσως να έφερε περίπου 4-6 μήνες νωρίτερα το αναπόφευκτο. Είναι αφελές και δείχνει απουσία επιχειρημάτων, να εργαλειοποιείται ένα γεγονός πριν από 32 χρόνια για να εξηγηθούν οι σημερινές αδυναμίες της παράταξης.
Αξίζει επίσης να θυμηθούμε κάτι που στο άρθρο του κ. Ζούλα απουσιάζει εντυπωσιακά: ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ο πρωθυπουργός που κράτησε την Ελλάδα όρθια στην πιο επικίνδυνη στιγμή της μεταπολίτευσης. Το 2012 η χώρα ήταν στο χείλος της εξόδου από το ευρώ και της οικονομικής κατάρρευσης. Σε δύο χρόνια: επανέφερε την οικονομία σε ανάπτυξη, πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, σταθεροποίησε το χρηματοοικονομικό σύστημα, αποκατέστησε τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας, οικοδόμησε συμμαχίες που αποδίδουν ακόμη (Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ-Αίγυπτος) και εγκαθίδρυσε μια σειρά άλλων παρεμβάσεων που δεν είναι της παρούσης να αναπτύξουμε. Αυτές δεν είναι «εμμονές», είναι ιστορικά καταγεγραμμένα επιτεύγματα.

Η κριτική που ασκεί σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός δεν είναι προσωπική, δεν είναι ιδιοτελής και δεν είναι εχθρική προς την παράταξη. Είναι κάλεσμα σε αναστοχασμό, είναι μια τεκμηριωμένη προειδοποίηση ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία απομακρύνεται από τις αξίες που την καθιέρωσαν: τον δημοκρατικό πατριωτισμό, την κοινωνική ευθύνη, την θεσμική συνέπεια, την εθνική αυτοπεποίθηση. Η επίκληση του Καραμανλή για να υποστηριχθεί ότι η ΝΔ μπορεί να μετατραπεί σε άχρωμο πολιτικό μόρφωμα δεν πείθει κανέναν που γνωρίζει ιστορία. Ο Καραμανλής άνοιξε την παράταξη, δεν τη διάλυσε ιδεολογικά. Η πολυσυλλεκτικότητα επιτυγχάνεται με πολιτικές πρωτοβουλίες και εθνικό όραμα. Όχι με αποϊδεολογικοποίηση και woke agenda.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν υποστηρίζει ότι υπήρξε αλάθητος. Κανείς πολιτικός δεν υπήρξε.
Αλλά υπήρξε πάντοτε συνεπής, ευθύς, ιδεολογικά καθαρός, ειλικρινής στις συνεργασίες του και πρόθυμος να συγκρουστεί όταν έκρινε ότι το εθνικό συμφέρον το απαιτούσε. Και σε πολλές κρίσιμες στιγμές, όπως το Μακεδονικό και η διαχείριση της κρίσης των μνημονίων, δικαιώθηκε, έστω και εκ των υστέρων.

Η απόπειρα μονοδιάστατης δαιμονοποίησής του, λοιπόν, δεν φωτίζει την ιστορική αλήθεια.
Φωτίζει μόνο τη σκοπιμότητα όσων ενοχλούνται από τη σταθερή, υπεύθυνη, πατριωτική του στάση.

Ο Θανάσης Σκορδάς είναι οικονομολόγος, πρ. Υφυπουργός Ανάπτυξης