Νικήτας Κακλαμάνης

Είναι γεγονός πως η έννοια του κοινωνικού φιλελευθερισμού όπως γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα τής Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν ανέκαθεν ασύμφορη, αν όχι επιζήμια, για το αφήγημα της αριστεράς. Κι αυτό γιατί η αριστερόστροφη ιδεοληψία και οι εκπρόσωποί της πασχίζουν διαχρονικά να λογοκρίνουν κάθε τι ωφέλιμο, ώστε να επιβάλλουν ευκολότερα τη δική τους ιδεολογική ηγεμονία. Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι η πολιτική πεποίθηση μέσω της οποίας εξισορροπείται η ατομική ελευθερία με την κοινωνική δικαιοσύνη, χάρη σε μια ήπια, αλλά σταθερή κρατική παρέμβαση τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία. Πρόκειται για την πίστη στις αρχές της ανάπτυξης και της οικονομίας της αγοράς, αλλά με οδηγό τις αξίες της κοινωνικής ισότητας και της αλληλεγγύης.

Ενώ σε ολόκληρη την μεταπολεμική Ευρώπη ο κοινωνικός φιλελευθερισμός ήταν και είναι το ζητούμενο μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης, στην Ελλάδα συγχέεται με το εκ διαμέτρου αντίθετο μοντέλο τού “νέο-φιλελευθερισμού”, τύπου Θάτσερ, που στηρίχθηκε σε σκληρές, μονεταριστικές πολιτικές.


Η σύγχυση αυτή δεν επιχειρείται τυχαία, αλλά ενθαρρύνεται εξ αριστερών, με στόχο το “μονοπώλιο” στις κοινωνικές ευαισθησίες και με απώτερο σκοπό τη διατήρηση ενός ισχυρού κομματικού πελατολογίου.


Στην πραγματικότητα όμως, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός γεννήθηκε και άνθισε μέσα στις τάξεις της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ήδη από τα πρώτα χρόνια των υπουργικών του θητειών, αλλά και μετέπειτα ως πρωθυπουργός ενσάρκωσε ακριβώς αυτό το όραμα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις μέρες του κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους για “σοσιαλμανία”!

Μέσα από το ογκώδες έργο του, ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας επένδυσε στη φιλοσοφία των δημόσιων αγαθών, με κρατικοποιήσεις όπως αυτή της ύδρευσης, των βιομηχανιών ζάχαρης και λιπασμάτων, του τραπεζικού και ασφαλιστικού κλάδου, της Ολυμπιακής και των διυλιστηρίων, αλλά και με συμφέρουσες συμφωνίες στους τομείς των μεταφορών, της ναυτιλίας και του τουρισμού.


Ο Καραμανλής ήθελε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό κράτος με σαφή προσανατολισμό στον Άνθρωπο. Γι’αυτό εξάλλου αναμετρήθηκε στα ίσα με το ιδιωτικό κεφάλαιο, ακόμα και με την επιβολή βαριάς φορολογίας στα υψηλότερα εισοδήματα. Αλλά και ακόμα πιο πέρα, δεν παρέλειψε να εισάγει τομές στην ελληνική πολιτική και την κοινωνία, στοχεύοντας στην επούλωση των πληγών τού Εμφυλίου και στον εκσυγχρονισμό, με το πρόγραμμα «Πρόνοια-Εργασία» για τους εκτοπισμένους, με την επαναφορά και την ισχυροποίηση του Συντάγματος που κρατάμε μέχρι σήμερα, με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ στη χώρα και φυσικά με την ένταξή μας στην ΕΟΚ.


Με την πολύτιμη παρακαταθήκη τού Εθνάρχη Καραμανλή στους ώμους της, η Νέα Δημοκρατία παραμένει με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία. Οι εποχές βέβαια άλλαξαν και μαζί και οι απαιτήσεις τους. Όμως ο κοινωνικός φιλελευθερισμός εξακολουθεί να αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά τής μεγάλης μας δημοκρατικής παράταξης. Κατά την τελευταία τετραετία, παρά τις εξωφρενικές συνθήκες που ζήσαμε, η Ελλάδα κατόρθωσε να ξεπεράσει αλλεπάλληλες στενωπούς. Με πρώτη προτεραιότητα την υγειονομική ασφάλεια του πολίτη, αλλά και με ειδικά μέτρα οικονομικής στήριξης, η χώρα άφησε πίσω της ένα ισχνό, δυστοπικό παρελθόν.

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν τόσο ο απόηχος της κρίσης, όσο και οι νέες συνθήκες που προέκυψαν από τον πόλεμο στην ευρωπαϊκή γειτονιά, έγιναν η αφορμή για πρόσθετες καταναλωτικές και ενεργειακές παροχές προς τον πολίτη, αλλά και για τη μείωση ή και κατάργηση 30 διαφορετικών φόρων και εισφορών, την αύξηση των συντάξεων μετά από 12 χρόνια και φυσικά την άνοδο του κατώτατου μισθού.


Όλα αυτά είναι απλώς η αρχή, που σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια αξιόπιστη Ελλάδα. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός στον οποίο επενδύει η Νέα Δημοκρατία, υπαγορεύει πολλά περισσότερα για τη συνέχεια: αυτά που ήδη έχουν σχεδιαστεί και προγραμματιστεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Γι’αυτό τώρα, λίγες ώρες πριν την κάλπη, αξίζει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας ποια Ελλάδα τελικά θέλουμε: εκείνη των πονηρών ιδεολογημάτων ή της υπεύθυνης ανάπτυξης με ανθρώπινο πρόσωπο; Η απάντηση σίγουρα θα μας οδηγήσει στη σωστή επιλογή.

Νικήτας Κακλαμάνης
Α’ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
υπ. Βουλευτής Α’ Αθηνών ΝΔ