Γιώργος Δ. Ανδρέου

- Απώλειες ανθρώπων, υλικών αγαθών και υποδομών.

- Οπισθοδρόμηση και καθυστέρηση της ανάπτυξης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

- Ανοιχτές πληγές στην ψυχή της Ελληνικής Κοινωνίας, με μεγαλύτερη, βαθύτερη και μονιμότερη το δεύτερο μεγάλο εθνικό διχασμό.

Οι απώλειες και η καθυστέρηση προόδου αποκαταστάθηκαν με προσπάθεια, δουλειά κι αγώνα.

Οι πληγές όμως φαίνεται πως δεν έχουν επουλωθεί πλήρως, η μόλυνση υποβόσκει κάτω από τη φαινομενικά «λεία» επιφάνεια της εθνικής συγκατάβασης.

Πως αλλιώς να εξηγηθεί η αναζωπύρωση εμφυλιοπολεμικού κλίματος, μετά από 80 και χρόνια, με αφορμή τις φωτογραφίες της πορείας προς την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή. Φωτογραφίες που εμφανίστηκαν αιφνίδια και μπήκαν πάραυτα στη φαρέτρα της αριστερής σπέκουλας.

Δεν θα έχανε τέτοια – μοναδική - ευκαιρία το καθ΄ ημάς ΚΚΕ, μιας και οι περισσότεροι εκτελεσθέντες ήταν μέλη του, να εκμεταλλευτεί τις φωτογραφίες για την πάγια τακτική του. της μονοπώλησης της Εθνικής Αντίστασης κατά τη γερμανική κατοχή.

Αν βέβαια σταματούσε εκεί θα μπορούσε να αγνοηθεί η προσπάθεια – στα πλαίσια της κοινωνικής ανοχής και γαλαντομίας των νικητών του εμφυλίου προς τους ηττημένους. Γαλαντομίας που έφτασε στα όρια της αποδοχής ενοχής και ανοχής της δημιουργίας και διατήρησης κλίματος υπεροχής της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Χρειάστηκε να καταρρεύσει ο ανελεύθερος υπαρκτός σοσιαλισμός για να περιορισθεί σε μονοψήφιο ποσοστό.

Το τράβηξε πολύ μακρά το σχοινί το ΚΚΕ – από τις ελάχιστες Σταλινικές παραφυάδες παγκοσμίως - ταυτίζοντας τους εκτελεστές Ναζί με τους Έλληνες πολιτικούς του αντιπάλους σήμερα και χαρακτηρίζοντάς τους συλλήβδην διαδόχους ταγματασφαλιτών και δωσίλογων δολοφόνων των 200. Με στόχο να μπολιάσει – να δηλητηριάσει – την ψυχή των νέων που γνωρίζουν τον εμφύλιο από διηγήσεις και αναρτήσεις στο διαδίκτυο.

Υποχρέωσε έτσι πολλούς εύθικτους της άλλης πλευράς, να υπενθυμίσουν τα έργα, ημέρες και πεπραγμένα των «αντιστασιακών» σε βάρος των πολιτικών τους αντιπάλων και κατά τη γερμανική κατοχή και κυρίως στον εμφύλιο. Τον εμφύλιο που άρχισαν με τις ευλογίες και την ενίσχυση της Σοβιετικής ιδεολογικής μήτρας, με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας και την πρόσδεση της χώρας στο σοβιετικό άρμα.

Το τράβηξαν στα άκρα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, έχοντας στο μυαλό και την ψυχή, μύχιο πόθο, τον λεγόμενο «τρίτο γύρο», τη ρεβάνς του εμφυλίου.

Αναζωπυρώθηκε έτσι ο επιμελώς συγκαλυμμένος εθνικός διχασμός, στον οποίο φαίνεται έχει εθισθεί η χώρα, με την ευκαιρία των φωτογραφιών που το «δεξιό» κράτος προσπαθεί να αποκτήσει και να εκθέτει ως ιστορικό απόδειξη της ναζιστικής θηριωδίας.

Αν βέβαια το θέμα περιοριζόταν στο ΚΚΕ, λίγο το κακό, έξεστι… Μεγαλώνει όμως από τη στάση των λοιπών πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου:

- των αριστερών αναθεωρητών - «προοδευτικών» υποτίθεται - που διαχώρισαν(;) από πολλές δεκαετίες τη θέση τους από την σταλινική δικτατορία του προλεταριάτου, προσχωρώντας στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και

- ιδιαίτερα των κεντροαριστερών της σοσιαλδημοκρατίας.

Οι δυνάμεις αυτές, ειδικά η κεντροαριστερά, που κάποια στιγμή – σχετικά πρόσφατα – άκουγε αμήχανη να αποκαλούνται στελέχη της «γερμανοτσολιάδες», απέδειξε ότι στερείται ιστορικής μνήμης και πολιτικού θάρρους. Δεν αποδέχεται πως στον εμφύλιο οι πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούσαν το πολιτικό κέντρο και την κεντροαριστερά – οι πολιτικοί πρόγονοί της - συμπαρατάχθηκαν με τη δημοκρατική δεξιά στον αγώνα κατά της κομμουνιστικής επιβουλής και κράτησαν τη χώρα ελεύθερη στο δημοκρατικό χώρο. Δεν αποδέχονται ότι αποτελούν πολιτική και ιδεολογική συνέχεια του Γεωργίου Παπανδρέου, του Θεμιστοκλή Σοφούλη, του Σοφοκλή Βενιζέλου και άλλων επιφανών που κράτησαν τα ηνία της χώρας από το 1945-51. ΄Όχι μόνο δεν αντέδρασαν στη σπέκουλα του ΚΚΕ με τις φωτογραφίες αλλά ευθέως συντάχθηκαν με τους κολλημένους στο ΄49, νομίζοντας πως πουλώντας αριστεροσύνη και συντηρώντας ανεύθυνα το διχασμό, θα νικήσουν τη ΝΔ και τον Κυριάκο. Απέδειξαν πως δεν έχουν καταλάβει την Ελλάδα του σήμερα και ψαρεύουν, όπως παρατήρησε εύστοχα ο Ανδρέας Δρυμιώτης, στα αριστερά νερά που δεν υπάρχουν πλέον ψάρια.

Εκτός όμως από τους πολιτικούς το πρόβλημα εστιάζεται και σε πολλούς πολίτες, που συντάσσονται, ακόμα και τώρα, με το διχαστικό πνεύμα και την λογική του εμφύλιου. Πολίτες αγωνιστές, πετυχημένοι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, επιστήμονες, που πρόκοψαν, απρόσκοπτα στην πραγματική ζωή, μετά τον εμφύλιο, διατηρώντας τις ιδεολογικές επιλογές τους. Πολίτες που:

- Δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από το ότι κάποιος παππούς, πατέρας, θείος, ξάδερφος υπήρξε αντάρτης και διώχθηκε, φυλακίστηκε ή ταλαιπωρήθηκε, πριν 80 χρόνια.

- Στηρίζουν, παραδοσιακά και από πολιτική και κοινωνική προκατάληψη, καταδικασμένες αμετάκλητα ιδεολογίες και πρακτικές - αντίθετες με το μέλλον και την πρόοδο, με το προσωπικό και οικογενειακό τους συμφέρον εν κατακλείδι.

- Θα ζημιωθούν, αν δεν καταστραφούν, αν επικρατήσουν οι επιλογές με τις οποίες συντάσσονται, σχεδόν απερίσκεπτα.

- Κάποια στιγμή πρέπει να θέσουν οι πολίτες αυτοί στον εαυτό τους κρίσιμα ερωτήματα:

Αν από την ψήφο τους εξαρτιόταν η εγκαθίδρυση κομμουνιστικής διακυβέρνησης στη χώρα, θα την έδιναν,
και αν moutatis moutandis – τηρουμένων των αναλογιών από τη ψήφο τους εξαρτάται η πολιτική αποσταθεροποίηση, θα την δώσουν;

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)