Γιώργος Δ. Ανδρέου

Πολιτικός: Ο πολίτης που επιλέγει να θέσει τις ικανότητες και την εμπειρία του στην υπηρεσία της Πατρίδας του, διεκδικώντας, στις δημοκρατίες, την εντολή των πολιτών να διαχειριστεί τις τύχες τους.

Πολιτικάντης: Ο πολιτικός που αποβλέπει στο αξίωμα και μεταχειρίζεται ευτελή μέσα και πρακτικές για να το καταλάβει.

Την κύρια διαφορά μεταξύ του  πολιτικού και του πολιτικάντη έδωσε παλιότερα Αγγλική εφημερίδα:

Ο πολιτικός σκέφτεται την επόμενη γενιά, ο πολιτικάντης τις επόμενες εκλογές.

Ο πολιτικός έχει όραμα για τη χώρα του, είναι εργατικός, με γνώσεις και σπουδές, έμπειρος, ικανός, επιδέξιος και αποφασιστικός στα δύσκολα, δίκαιος και ανιδιοτελής. Ο ηγέτης που μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και ασφάλεια.

Ο  πολιτικάντης έχει ικανότητες, είναι έμπειρος στην παρουσία και ικανός στο λόγο. Προτάσσει όμως τη ματαιοδοξία και τη φιλαρχία, τοποθετώντας σε δεύτερη μοίρα το συμφέρον της χώρας και των πολιτών. Επιτήδειος και ευέλικτος στην αναρρίχηση, πονηρός, κόλακας των μαζών - λαϊκιστής - αδίστακτος στις υποσχέσεις, τις δολοπλοκίες, τη δικαιολογία, τη διαστρέβλωση.

Ο Πολιτικός έχει υψηλή συναίσθηση ευθύνης και καθήκοντος και δεν υπεκφεύγει, ο πολιτικάντης αγνοεί τις έννοιες αυτές.

Ήταν πράγματι μοναδική ευκαιρία για όσους δεν γνώριζαν τις διαφορές ανάμεσα στις έννοιες , πολιτικός και πολιτικάντης, να τις κατανοήσουν παρακολουθώντας και συγκρίνοντας την παρουσία, τις ομιλίες και κυρίως τις συνεντεύξεις του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Θεσσαλονίκη. Διαφορές στην εικόνα, τη συγκρότηση, το λόγο, το περιεχόμενο, την ουσία, το ήθος.

Από τη μια, η συγκροτημένη άποψη, το σχέδιο, το όραμα, η ευρεία θεώρηση των πραγμάτων, ο ρεαλισμός, ο προβληματισμός, ο στόχος. Η σταθερή και ξεκάθαρη εικόνα για:
• τη χώρα, τη θέση της στον κόσμο, πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, συμμαχίες, φίλους, εχθρούς, ανοιχτή διπλωματία προς κάθε κατεύθυνση.
• την ελεύθερη οικονομία, το ευέλικτο κράτος, τη λογική και δίκαιη φορολογία, τα δημόσια οικονομικά και τη διαχείρισή τους.
• την ανάπτυξη, την κατεύθυνση και προοπτική της και τις επενδύσεις

• τον εκσυγχρονισμό θεσμών και την απλοποίηση διαδικασιών με επίκεντρο τον πολίτη
• τις καθαρές, ενδεχομένως σκληρές, κυρίως όμως απροκατάληπτες θέσεις για την ασφάλεια, την παιδεία, την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη.
• το ανοιχτό μυαλό στις παγκόσμιες εξελίξεις και τάσσεις.

Από την άλλη προχειρότητα, απουσία σχεδίου, οράματος και προοπτικής, λαϊκισμός, σύγχυση και επαμφοτερίζουσες θέσεις για τη θέση, το πολίτευμα και την προοπτική της χώρας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Εμμονές και ιδεολογικό κόλλημα:
• στον ταξικό διαχωρισμό και αντιμετώπιση των πολιτών στη φορολογία, τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις.
• στον προσανατολισμό της ανάπτυξης και τις επενδύσεις
• στην άρνηση κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού των δομών και των θεσμών
• στα όρια της ελεύθερης οικονομίας και τον κρατισμό.

Προσκόλληση σε ξεπερασμένες παλαιοκομματικές πρακτικές με:
• φορο και εισφορο λαγνεία, εργαλείο μικροπολιτικής, επιδόματα και ελεημοσύνες, πρόχειρα, αμελέτητα, ατεκμηρίωτα, αποσπασματικά μέτρα και ακατάσχετη παροχολογία.
• αμοραλισμό και προσωποποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Σε μια χώρα που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει έκτακτες καταστάσεις και μεγάλα – πρωτοφανούς έντασης - προβλήματα, η εικόνα της πολιτικής ηγεσίας στη Θεσσαλονίκη, σίγουρα προκάλεσε στους απροκατάληπτους πολίτες ανακούφιση και αισιοδοξία για τη διακυβέρνηση που έχει επιλέξει τη δύσκολη αυτή περίοδο.

Παράλληλα όμως ανέδειξε το έλλειμμα αξιόπιστης αντιπολίτευσης και συνακόλουθα σοβαρής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης για το μέλλον, που προκάλεσε αρνητικές σκέψεις, μελαγχολία και προβληματισμό στους εχέφρονες πολίτες.
Είναι πολλαπλώς αρνητική , στις δημοκρατίες, η έλλειψη «αντίπαλου δέοντος». Εγκυμονεί κίνδυνο υπεροψίας, εφησυχασμού και ραστώνης της εξουσίας. Όταν οι κυβερνώντες δεν νοιώθουν την καυτή ανάσα σοβαρής αντιπολίτευσης να θερμαίνει τον αυχένα τους, χαλαρώνουν επικίνδυνα.

Το χειρότερο όμως για τη χώρα είναι πως το χαμηλό επίπεδο και η απουσία σοβαρής και υπεύθυνης αντιπολίτευσης, ενέχει τον κίνδυνο να παρασύρει στον κατήφορο, στον πολιτικαντισμό, ολόκληρο το πολιτικό τοπίο. Να υποβιβαστεί εν τέλει η πολιτική αντιπαράθεση και να μεταφερθεί στην «έδρα» της αντιπολίτευσης, το λαϊκισμό, όπου είναι αήττητη.

Είναι στο χέρι της παράταξης που κυβερνά η επιλογή «έδρας». Να μην επαναλάβει το λάθος του 2014. Έχει να επιλέξει αν στην αντιπαράθεση θα παραμείνει στη σοβαρότητα και τη δημιουργία ή θα ολισθήσει και αυτή στο λαϊκισμό. Θα κινδυνεύσει σοβαρά αν αρχίσει να σκέφτεται και αυτή τις επόμενες εκλογές , αντί την επόμενη γενιά. Αν οδηγήσει τους πολίτες που εξακολουθούν να την στηρίζουν να σκεφτούν το «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν, το μη χείρον βέλτιστον».




O Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)