Δημήτρης Παγαδάκης

Όλα τα σχήματα λόγου που αναφέρονται στη βελόνα - ακόμα και του πεύκου - ανταποκρίνονται στο δημοκοπικό κόλλημα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν χρειάζονται ερμηνευτικές αποκρυπτογραφήσεις για να περιγράψουν την αδυναμία του να κάνει το εκλογικό άλμα που ονειρεύεται.

Αντίθετα, δείχνει να επιπλέει σαν σε αβυσσαλέο ταξίδι με βάρκα την ελπίδα. Με κουπιά το μύθο μιας πολυπόθητης αλλαγής σε σκαρμούς από παλιές δοξασμένες μέρες, μοιάζει να αγναντεύει το πέλαγος του πολιτικού συσχετισμού των δυνάμεων. Με άγχος και αγκομαχητά της αριθμητικής του ευθραυστότητας. Δίχως, όμως, την επίγνωση ότι χωρίς μπουσούλα κινδυνεύει να μπατάρει.

Τις προάλλες κιόλας πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κάλεσε όλες τις προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις που έχουν κοινές αγωνίες, να δώσουν μαζί τον αγώνα της πολιτικής αλλαγής. Δεν διευκρίνισε, ωστόσο, ποιες είναι αυτές. Τι ονόματα έχουν, σε ποια μεριά του πολίτικου φάσματος τις εντοπίζει. πώς τις διαφοροποιεί από τις εγχώριες οπισθοδρομικές δυνάμεις.

Εκφώνησε απλώς ένα βραχνό και θαμπό προσκλητήριο στα κουτουρού. Η απροσδιοριστία, άλλωστε, τρέφει ιδεατές ζυμώσεις με ασαφή ιδεολογικοπολιτικά σχήματα. Ταΐζει φαντασιακές, ευάλωτες, αν όχι θνησιγενείς, προσεγγίσεις μαζί τους. Συντηρεί ευκαιριακές προσδοκίες με πειραματισμούς διαφυγής από μια μακρά καθήλωση των ποσοστών .
Έτσι κι άλλως, όσοι μοιράζονται μαζί του τη κοινή αγωνία να πέσει η κυβέρνηση δεν είναι εξ ορισμού προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες. Ούτε αρκεί για στράτευση να αναπροσδιορίζονται ως αδάμαστοι αντιδεξιοί. Ειδικότερα, όταν λογαριάζονται στο δημόσιο χώρο ως λαϊκιστές, ψεκ, αντισυστημικοί, κρατιστές, αντιευρωπαϊστές, ταξικά μεροληπτικοί κλπ.

Πόσο μάλλον σε αυτόν τον υποτιθέμενο προοδευτικό αχταρμά, στον όποιο απευθύνει κέλευσμα, συμπεριλαμβάνονται ζηλωτές παρωχημένων δογμάτων και φανατικοί προσηλωμένοι σε ιδεολογήματα. Οπαδοί του τυραννικού θεοκρατικού καθεστώτος στο Ιράν, απολογητές του αιμοσταγούς Πούτιν, νοσταλγοί της Χαμάς και συνήγοροι του Μαδούρο.
Προφανώς η φούρια του επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ για αλλοπρόσαλλες συμπράξεις , υποθετικά συναπαντηματα και ασταθείς συσπειρώσεις απαιτεί μια αποσαφηνιστική κρησάρα. Δεδομένου ότι ο ίδιος έχει ξεκαθαρίσει ότι το κόμμα του θα κατέβει αυτόνομα στις εκλογές.

Έχει δεσμευτεί ότι η όποια συζήτηση για συνεργασίες θα γίνει μετά τις κάλπες. Όποτε τσάμπα ο ρητορικός κόπος και μάταια η προεκλογική βιασύνη. Εκτός πια κι αν ό ίδιος προτίθεται να γίνει «πλυντήριο» αναχρονιστικών δοξασιών που αυτοβαφτίζονται προοδευτικές.

Ή, ακόμη χειρότερα, σκοπεύει να συντονιστεί με μια εσωκομματική μερίδα που επιθυμεί να αναστηλώσει γκρεμισμένα και εξοφλημένα ριζοσπαστικά ντουβάρια. Πράγμα δύσκολο στη συγκυρία, αλλά όχι και αδιανόητο εν όψει προσεχών ενδοσυνεδριακών πιέσεων, στελεχιακών διαγκωνισμών και αναμετρήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένο να κοιτάζεται μέσα από το δημοσκοπικό καθρέφτη. Εκεί πού κατοπτρίζεται μόνιμα δεύτερο απέχοντας παρασάγγας από τη ΝΔ. Χωρίς να υπολογίζονται, για την ώρα, στις μετρήσεις τα υπό εκκόλαψη πολιτικά μορφώματα επίδοξων σωτήρων. Τα οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να το συρρικνώσουν περεταίρω.

Αναγκαστικά, πριν κατρακυλήσει, η ηγεσία του οφείλει να εστιάζει στο κρίσιμο ζητούμενο της διατήρησης του κόμματος στη δεύτερη θέση της επιλογής των ψηφοφόρων. Όχι να ευαγγελίζεται μαξιμαλιστικές ραπτικές με γαζώματα μιας προοδευτικής δήθεν κουρελούς.

Είναι μάλλον πιο υπεύθυνο πολιτικά, χρήσιμο λειτουργικά και αποτελεσματικό επικοινωνιακά να διατηρήσει το νήμα της αυτοτέλειας του, παρά να αποπειραθεί να περάσει μια μπερδεμένη τριχιά από τη τρύπα της ακούνητης, βελόνας του.