Ανδρέας Ζούλας

Και είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι ακριβώς σε αυτήν την κρίσιμη – ιστορική – στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται πανέτοιμη να αναλάβει τον αναβαθμισμένο ρόλο που της αναλογεί και λόγω γεωγραφικής θέσης, αλλά και λόγω των σταθερά καλών σχέσεων τόσο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όσο και με τον Αραβικό Κόσμο. Είναι δε ιδιαίτερα σημαντικό και το γεγονός ότι και η Κύπρος φαίνεται αποφασισμένη να ολοκληρώσει την σταθερή «στροφή της προς την Δύση» με την διαφαινόμενη ως βεβαία διατύπωση του αιτήματός της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι, παράλληλα προς τις ΗΠΑ, σταθερό σημείο αναφοράς – και – στην περιοχή αυτή θα είναι η Συμμαχία. Στο πλαίσιο δε αυτής, η Ελλάδα, με πολιτική σταθερότητα, «Συμμαχική συνείδηση» και με πλεονεκτήματα τον τελειότατο εξοπλισμό της, την γεωγραφική της θέση και, κυριότατα, την πατροπαράδοτη ναυτοσύνη της, μπορεί σε συνεργασία με την Κύπρο να επιτελέσει, επ’ ωφελεία των πάγιων εθνικών μας συμφερόντων, πρωτεύοντα ρόλο στην νέα κατάσταση που διαμορφώνεται.

Όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν, με τις επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, δείχνουν σαφώς ότι βρισκόμαστε στην απαρχή της προσπάθειας να δημιουργηθεί νέα κατάσταση στην Μέση Ανατολή, τέτοια ώστε να επιτρέπει την διαμόρφωση συνθηκών παγιωμένης ειρηνικής συμβίωσης των λαών της περιοχής. Και φαίνεται, επίσης, ότι βασική προϋπόθεση προς τούτο είναι η εξουδετέρωση του σημερινού καθεστώτος του Ιράν. Όλα δε αυτά τα οποία γίνονται, είναι μάλλον αφελές να αποδοθούν σε «ιδιαιτερότητες-παραξενιές» του «αστάθμητου», «απρόβλεπτου» και … «παρορμητικού» προέδρου Τραμπ. Αυτά που παρακολουθεί η ανθρωπότητα «σε πραγματικό χρόνο» να συμβαίνουν στο Ιράν είναι αποτέλεσμα μακρότατου και επιμελέστατου σχεδιασμού των δύο επιτελείων, της μεγαλύτερης πολιτικο-στρατιωτικής δύναμης του πλανήτη αφενός και του πλέον αποτελεσματικού στρατού της περιοχής – και όχι μόνο.
Οι τελικές επιχειρήσεις είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού του οποίου προηγήθηκε μακρότατη και επιμελέστατη περίοδος συλλογής πληροφοριών για τον «αντίπαλο», σε σημείο που να καταλαμβάνεται απροετοίμαστος την κρίσιμη στιγμή ή να προλαμβάνονται οι ενέργειές του. Σ’ αυτόν δε τον επιμελέστατο σχεδιασμό περιλαμβάνεται βεβαίως και ο «αστάθμητος Τραμπ», ως παράγων του. Οι ενέργειες, δηλώσεις, αποφάσεις του και η αναίρεση ή διαφοροποίησή τους αποτελούν ένα μοναδικό τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες «στοιχείο παραπλάνησης» του αντιπάλου. Πολλά τα παραδείγματα, με κορυφαίο την πρόταση και πρόσκληση για διαπραγματεύσεις από την μια και από την άλλη την συγκέντρωση της μεγαλύτερης τα τελευταία χρόνια στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή. Οι ιθύνοντες του Ιράν διαπραγματευόμενοι στην Γενεύη, με αναβολές και παρατάσεις, θεωρούσαν ότι η συγκέντρωση δυνάμεων ήταν άσκηση πιέσεως για τις διαπραγματεύσεις, ενώ οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις έδιδαν τον απαραίτητο για την συγκέντρωση των δυνάμεων αυτών χρόνο…

Ακόμη δε και ο «πολλαπλός» στόχος της όλης επιχείρησης λειτούργησε μέχρι την προτεραία της έναρξης των επιχειρήσεων ως στοιχείο παραπλάνησης. Πρώτα ελέχθη ότι στόχος ήταν τα πυρηνικά, με την δήλωση Τράμπ ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ στο παρόν καθεστώς του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Μετά προστέθηκαν και τα «βαλλιστικά». Για να ακολουθήσει το γενικώς αφερέγγυο της σημερινής ηγεσίας, ώστε να ανακοινώνεται – μετά την εξόντωση της προηγουμένης – ότι και η μέλλουσα να εκλεγεί ηγεσία είναι αναξιόπιστη. Για να έλθει και άλλος, παραλλήλως, στόχος, ότι θα εξαλειφθεί το καθεστώς του Ιράν ως τροφέας της διεθνούς τρομοκρατίας.

Αλλά και πολύ πριν αρχίσουν οι επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν είχε προηγηθεί μακρά περίοδος διπλωματικής προπαρασκευής, τελικό αποτέλεσμα της οποίας ήταν η σήμερα διαπιστούμενη ολοκληρωτική απομόνωση του καθεστώτος του Ιράν από όλα τα κράτη και τα εμιράτα της περιοχής. Μέσα από αυτή την γενική θέση – που διασφαλίστηκε με εντονότατη διπλωματική δραστηριότητα της Αμερικανικής κυβέρνησης – αναδεικνύεται εμπράκτως η βούληση και η απόφαση του Αραβικού κόσμου της περιοχής να ζήσουν αρμονικά και ειρηνικά με το κράτος του Ισραήλ και με το κράτος των Παλαιστινίων, όποτε αυτό ιδρυθεί. Πριν λίγα χρόνια κανείς δεν θα το πίστευε αυτό, όπως κανείς δεν πίστευε ότι επί Νίξον η Αίγυπτος θα έφευγε από την ασφυκτική σοβιετική επιρροή ή αργότερα, επί Κάρτερ, λίγα χρόνια μετά τον «πόλεμο των έξι ημερών» Αίγυπτος και Ισραήλ θα έφθαναν το 1978 στις συμφωνίες του Κάμπ Ντέιβιντ και ένα χρόνο αργότερα στην μεταξύ τους συνθήκη ειρήνης, που ισχύει και σήμερα.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι επιφυλάσσει ο σημερινός πόλεμος και τι φάσεις ακόμη μπορεί να περάσει με την φημολογούμενη ανάμιξη και άλλων εθνοτήτων που και αυτές διεκδικούν τον χώρο τους, την ανεξαρτησία τους και την κρατική οργάνωση και υπόστασή τους. Είναι δε πιθανότατο ο πόλεμος αυτός, ιδίως αν επεκταθεί χρονικά – κάτι που βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα αποθέματα των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων – ν α έχει αλυσιδωτές επιδράσεις στην διεθνή οικονομία. Όμως, η διεθνής κοινότητα, τα κράτη και οι λαοί έχουν βρεθεί σε απείρως δυσχερέστερες καταστάσεις αντιμετωπίζοντας αυταρχικά, τυραννικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα, μέχρι να τα κατανικήσουν. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το τυραννικό, απάνθρωπο καθεστώς του Ιράν τελικώς θα νικηθεί.

Όμως το εξαιρετικά ενδιαφέρον για την Ελλάδα, την Κύπρο, τον Ελληνισμό, στοιχείο στην πορεία των εξελίξεων είναι η αναβάθμιση της θέσης και του ρόλου της Ελλάδος και η νατοϊκή προοπτική της Κύπρου. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αναδεικνύεται σε παράγοντα σταθερότητας και ασφαλείας στην διεθνή σκηνή, ως η κατ’ εξοχήν κατάλληλη προς τούτο χώρα με την διπλή ιδιότητα του μέλους της Ατλαντικής Συμμαχίας και του μέλους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην διατήρηση του ενιαίου του Συμμαχικού χώρου, αλλά και διασφαλίζοντας την συνεχή παρουσία της Ενώσεως. Το πρώτο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Τουρκία αν και μέλος του ΝΑΤΟ σαφέστατα έχει φθάσει στα όρια να διασπά τον Συμμαχικό χώρο. Και το κάνει πρώτον μεν με το να έχει τεράστια δύναμη πυρός εκτός Συμμαχικού σχεδιασμού (S400), δεύτερον με την παροχή ηθικής τουλάχιστον στήριξης στον κοινό αντίπαλο, το καθεστώς του Ιράν και, τρίτον, με τους ασύστατους ισχυρισμούς της για την δήθεν υποχρέωσή μας να μην οχυρώνουμε τα νησιά μας. Το δικαίωμά μας αυτό δεν είναι μόνον φυσικό, αλλά και κατοχυρωμένο με διεθνείς συνθήκες, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης απαντώντας στις απαράδεκτες δηλώσεις από πλευράς Τουρκίας για την οχύρωση της Καρπάθου. Η οχύρωση των νήσων μας τέλος, πέραν όλων αυτών, είναι και πράξη που ουσιαστικά συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων της Συμμαχίας.

Όσον αφορά εξάλλου την Κύπρο, ο ρόλος της στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Πρώτον η αμυντική προστασία που το ΝΑΤΟ δια της Ελλάδος προσφέρει στην παρούσα περίσταση αφορά ολόκληρο τον πληθυσμό και τον χώρο της Νήσου, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, Ελεύθερη Κύπρο και κατεχόμενα εδάφη. Η σχετική δήλωση του υπουργού Αμύνης κ. Ν. Δένδια δεν είναι μόνον εγγύηση, αλλά και παρακαταθήκη. Θα ήταν δε ευχής έργο αν το αίτημα που μελετά να κάνει η Κύπρος προς ένταξη στο ΝΑΤΟ, όπως δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος κ. Ν. Χριστοδουλίδη, πραγματοποιείτο το ταχύτερο. Τα οφέλη είναι πολλά και αυτονόητα. Το αίτημα θα αφορά ολόκληρη την Κύπρο και θα υποβληθεί από την μόνη αναγνωριζόμενη διεθνώς κρατική οντότητα εκπροσωπούσα κράτος και λαό, την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και μόνον η υποβολή του αιτήματος θέτει σε νέα κίνηση την διαδικασία οριστικής και δικαίας επιλύσεως του Κυπριακού.

Όλα αυτά, οι καλές προοπτικές που υφίστανται αυτήν την στιγμή για την Ελλάδα και τη Κύπρο δεν απαιτούν μόνο πολιτικές πρωτοβουλίες με σύνεση και συνέπειά, αλλά είναι ανάγκη να στηρίζονται πολιτικά και με συνέπεια από τις πολιτικές δυνάμεις. Και για να μείνουμε στις πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδος, στα κόμματα της Αντιπολίτευσης, πρέπει να πούμε ότι καλό θα ήταν να κάνουν μια γενναία αναθεώρηση των θέσεων τους, όπως αυτές εκφράστηκαν επ’ ευκαιρία των τελευταίων εξελίξεων. Τώρα Ελλάς, Κύπρος, Ελληνισμός χρειάζονται εθνική ομοψυχία και όχι μικροκομματική αντίληψη. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ταχθεί υπέρ του Δικαίου και χρειάζονται την στήριξη όλων.