Ανδρέας Ζούλας

Στην προοπτική αυτή τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, αντέδρασαν αρνητικά, και αυτό ήταν, μέχρις ενός σημείου, αναμενόμενο, καθώς το «πολιτικό αδιέξοδο» που αντιμετωπίζουν τα ωθεί προς την «άρνηση» και την αντίθεση προς την Κυβέρνηση, ως μοναδικό «συνεκτικό κρίκο» στην πορεία τους, κυριολεκτικά, «προς το άγνωστο».

Όλα αυτά, δυστυχώς είναι «αντιληπτά», όχι ότι δικαιολογείται αυτή η στάση, αλλά οπωσδήποτε αιτιολογείται. Το στοιχείο που είναι εντελώς ακατανόητο είναι η «τυφλή αντιπολίτευση» - που δεν αποβλέπει σε άμεσο «πολιτικό αποτέλεσμα» - στην οποία επιδίδονται οι «τρεις πρώην», δηλαδή οι κ.κ. Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος. Έχουν και οι τρεις ασκήσει ανώτατα κυβερνητικά καθήκοντα (πρωθυπουργού και αντιπροέδρου Κυβερνήσεως), αλλά και έχουν διατελέσει πρόεδροι των δύο μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν την χώρα από το 1974, με την μικρή αλλά ολέθρια παρένθεση Τσίπρα… Θα ανέμενε επομένως κάποιος να αντιμετωπίζουν με πολιτική οξυδέρκεια την σημερινή κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας, με τις αντικειμενικά δύσκολες εσωτερικές καταστάσεις και, πολύ περισσότερο, με ένα επισφαλές διεθνές περιβάλλον.

Εξαντλώντας κάθε περιθώριο καλοπιστίας θα μπορούσε να δεχθεί κάποιος – έστω και καθ’ υπόθεση, για την «συζήτηση» – ότι οι κ.κ. Καραμανλής και Βενιζέλος προβαίνουν στις επισημάνσεις που κάνουν με την έννοια της παρότρυνσης της Κυβέρνησης να προβεί σε «διορθωτικές κινήσεις» (αν και σαφώς δεν πρόκειται περί αυτού). Ο κ. Καραμανλής πρωτίστως στα ελληνοτουρκικά επικέντρωσε τις επισημάνσεις του στην ομιλία του στην Καλαμάτα. Και το ίδιο βράδυ ο Κυριάκος Μητσοτάκης – ενόψει της συναντήσεώς του με τον Τούρκο πρόεδρο – έδωσε πλήρες διάγραμμα των ελληνικών θέσεων, που είναι οι πάγιες θέσεις της χώρας. Θέσειςε που, ειδικά τώρα, έχουν επανατεθεί στο σταθερό και αταλάντευτο πλαίσιο «εθνικές θέσεις – σχέσεις με την γείτονα», στο οποίο είχαν τεθεί με την Επιστολή Κων. Καραμανλή προς Ντεμιρέλ, τον Μάιο του 1976. Και δεν μπορώ παρά να επισημάνω ότι οι διατυπούμενες σήμερα αιτιάσεις για «λάθος μηνύματα», για «υποχωρητικότητα» ή και για αποχή από κάθε διάλογο, από όπου διατυπώνονται, «ιστορική αναγωγή» έχουν στις αντίστοιχες δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, της πρώτης περιόδου (1974 – 1981).

Πολύ πιο «αρνητικά επιδραστικές» στην κοινή γνώμη είναι οι διαπιστώσεις που κάνει ο κ. Καραμανλής όσον αφορά την Δικαιοσύνη, σε συνάρτηση με το πώς την αντιμετωπίζει η Κοινή Γνώμη, κατά τις δημοσκοπήσεις. Στο σημείο αυτό οι διαπιστώσεις του συμπίπτουν με τις διαπιστώσεις των κ.κ. Βενιζέλου, πρωτίστως και δευτερευόντως και του κ. Σαμαρά, ο οποίος «αλλού» δίνει ιδιαίτερο βάρος. Ο κ. Βενιζέλος, από την πλευρά του εμφανίσθηκε ιδιαίτερα αρνητικός όσον αφορά την συνταγματική αναθεώρηση επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει, πρώτον «σεβασμός προς το Σύνταγμα» (πού ακριβώς «ανιχνεύεται» δεν εξειδίκευσε) και, δεύτερον δεν υπάρχει η προς αναθεώρηση συναίνεση που θα επέτρεπε τον σχηματισμό ανάλογης «πλειοψηφίας» στην Βουλή. Βεβαίως, εδώ, δεν διερευνάται κατά πόσον η έλλειψη συναίνεσης δεν οφείλεται παρά σε «καταχρηστική άρνηση» της Αντιπολίτευσης (πλην ΠΑΣΟΚ, που ευτυχώς δέχεται να συζητήσει έστω και με βάση την δική του πρόταση). Είναι όμως βέβαιο ότι η αναθεωρητική διαδικασία θα προχωρήσει, καθώς το κριτήριο προς τούτο είναι η πραγματική ανάγκη να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα ή όχι… Και η ανάγκη αυτή είναι γενικώς ομολογημένη…

Και ενώ αυτές είναι, σε γενικότατες βεβαίως γραμμές, οι θέσεις των «δύο», έρχεται, ο κ. Σαμαράς - διακηρύσσοντας ότι ταυτίζεται απολύτως με τον κ. Καραμανλή και παραπέμποντας και στον κ. Βενιζέλο - και διατυπώνει ακραίες, έξαλλες κυριολεκτικά, απόψεις. Σαφέστατα ορίζει «ως αιτία του κακού» προσωπικά τον πρωθυπουργό και με την φράση ότι «ο Μητσοτάκης είναι το χάος» υποβάλλει την ιδέα ότι για να βελτιωθεί, κατά την κρίση του η κατάσταση, πρέπει «να φύγει ο Μητσοτάκης». Και πότε; Πριν τις εκλογές, τώρα ή μέχρι τότε; Οι πολιτικές θέσεις δεν είναι «λόγια» και τίποτε άλλο. Για να έχουν το βάρος να χαρακτηριστούν «πολιτικές», πρέπει να κατατείνουν σε πολιτικό στόχο. Και αυτός που τις διατυπώνει, οφείλει και τον στόχο να προσδιορίζει, αλλά και το πώς αυτός επιτυγχάνεται – έστω κατά την κρίση του.

Να «φύγει», λοιπόν, «ο Μητσοτάκης»… Με ποια διαδικασία και με ποιον … αντικαταστάτη. Αυτό που λέει ο κ. Σαμαράς, προεκλογικώς δεν γίνεται ως δια μαγείας… Άρα δεν μπορεί παρά μετεκλογικώς να υπονοεί ότι «πρέπει να φύγει ο Μητσοτάκης».

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να αποκλεισθεί, ανάλογα με την λαϊκή κρίση. Αλλά τι καταστάσεις πρέπει να προκύψουν στην χώρα και την κοινωνία για να «επιτευχθεί» αυτό που διακηρύσσει τώρα ότι πρέπει να γίνει ο κ. Αντώνης Σαμαράς;

Και ενός ερωτήματος τεθέντος έπεται και - τουλάχιστον - δεύτερο: Ταυτίζεται ο κ. Κώστας Καραμανλής «απολύτως» με τον κ. Αντώνη Σαμαρά, όπως εκείνος δήλωσε; Είναι μια … διευκρινιστική δήλωση, την οποία επιβάλλει η πρωτοφανούς οξύτητος και ακρότητος - ακόμη και ως προς την φρασεολογία - τοποθέτηση του κ. Σαμαρά για τα πολιτικά μας πράγματα και τις αλλοπρόσαλλες εξελίξεις, οι οποίες είναι προϋπόθεση «επιτυχίας» των βλέψεών του,,,

Το αυτό, σε μικρότερο βεβαίως βαθμό, ισχύει και για τον κ. Βενιζέλο, σε δηλώσεις του οποίου (για την συνταγματική αναθεώρηση) παραπέμπει ο κ. Σαμαράς. Ταυτίζεται με τις θέσεις Σαμαρά ο κ. Βενιζέλος; Με τοποθετήσεις, στοχεύσεις και … προσδοκίες; Είναι χρήσιμο να δοθεί και εκ μέρους του μια απάντηση. Και είναι ανάγκη αυτό το ζήτημα να διευκρινισθεί αμέσως.

Γιατί συμβαίνει το εξής, υποτιμητικό για την ιστορία και την διαδρομή των προσώπων:

-Όσο «παγιώνεται» στην κοινή γνώμη η άποψη και γίνεται πεποίθηση ότι «οι τρείς πρώην» ταυτίζονται σε μια τυφλή αντιπολιτευτική κατά του κ. Μητσοτάκη πολιτική, τόσο «πριμοδοτείται» η κυρία Καρυστιανού, το υπό ίδρυση κόμμα της οποίας «προβάλλει» σε δημοκοπικές «ανιχνεύσεις» ως πρώτος αντιπολιτευτικός «πολιτικός πόλος»…

Είναι περισσότερο από προφανές ότι η απόλυτη σύγχυση που τείνει να επικρατήσει στην κοινή γνώμη πρέπει να διαλυθεί με πολιτικές πρωτοβουλίες, η ανάληψη των οποίων ανήκει στην ευθύνη της Κυβέρνησης. Μετά την επιστροφή του από την Άγκυρα ο κ. Μητσοτάκης, επομένως, θα μπορούσε και θα έπρεπε – πριν από την συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας – να έχει χωριστές συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς της Βουλής κ.κ. Ανδρουλάκη και Φάμελλο (με κριτήριο την ιδιότητα του αρχηγού κόμματος που κατά την παρούσα σύνθεση του Κοινοβουλίου «λαμβάνουν διερευνητική εντολή». Και ακολούθως να συναντήσει έναν προς έναν όλους τους ασκήσαντες κυβερνητική εξουσία πολιτικούς κ.κ. Κ.Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα (πρώην πρωθυπουργοί), καθώς και τον κ. Βενιζέλο, ως Αντιπρόεδρο Συμμαχικής Κυβερνήσεως. Πρέπει να υπάρξει πλήρης ενημέρωση και εκκαθάριση της σημερινής κατάστασης… Και κατόπιν… Ας αναλάβει καθείς τις ευθύνες του… Δεν μπορεί η χώρα να πορεύεται υπό την γενική και τυφλή αντιπολίτευση. Αυτή είναι ο παράγων που μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες και εξαιρετικά βλαπτικές για την χώρα και τον λαό, χαοτικές, καταστάσεις…