Νάντια Kοντογεώργη: «Δεν ζήλεψα ποτέ τους πρώτους ρόλους»

Την είχα ξεχωρίσει ήδη από τα μιούζικαλ Chicago και Sugar, Μερικοί το Προτιμούν Καυτό. Έλαμπε στους ρόλους της, έστω κι αν δεν ήταν πρωταγωνιστικοί. Ο Σταμάτης Φασουλής είχε σκανάρει το ταλέντο της και σε καμία περίπτωση δεν θα το άφηνε ανεκμετάλλευτο. Απλά, στην Ελλάδα, όπου όλα έχουν και μια τηλεοπτική διάσταση, χρειαζόταν μια ευκαιρία στη μικρή οθόνη. Εδώ επεμβαίνει τα άλλο μεγάλο «λαγωνικό» της επιτυχίας, ο Λευτέρης Παπαπέτρου, ο οποίος τηλεφωνεί στη Νάντια προτείνοντάς της το ρόλο της Βίβιαν, στο νέο του σίριαλ, Κάτω Παρτάλι. Και κάπου εκεί αρχίζει μια ιστορία τηλεθέασης που ξεπερνάει ακόμη και το 60%.
Κυριακάτικο απόγευμα στου Zonar’s. Της πάει αυτό το μέρος. Έχει κάτι ρετρό μέσα της η Νάντια. Υπήρξε παιδί εξωστρεφές, με χιούμορ. Στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό ήταν η πρώτη στους χορούς και τα τραγούδια. Η αστεία της παρέας. Ο μπαμπάς τραγουδάει υπέροχα, αν και δικηγόρος. «Και η μαμά καλλιτέχνις είναι, αλλά στο σπίτι. Αλλάζει τα έπιπλα κάθε 3-4 μέρες, αυτοσχεδιάζει συνεχώς» λέει η Νάντια στο People.



Ο μεγαλύτερος αδελφός της, με τον οποίο σήμερα συγκατοικούν, είναι επίσης δικηγόρος. «Κάποιες φορές, μου φώναζαν στο σπίτι, αφού τραγουδούσα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκνευριστικό κοριτσάκι καμιά φορά. Στο Κολέγιο Αθηνών, όπου πήγα σχολείο, το εκτόνωνα όλο κι έτσι δεν μου έβγαινε αντιδραστικά. Δεν έκανα επαναστάσεις. Εγώ, μετά την ενηλικίωση, άρχισα να συνειδητοποιώ τα της εφηβείας, τα οποία δεν είχα εκτονώσει. Μου συνέβη λίγο καθυστερημένα. Ήμουν πολύ ήσυχη, δεν έκανα ποτέ κοπάνα, μέχρι που στη Γ’ Λυκείου ενημέρωσα τη μητέρα μου ότι θα κάνω κοπάνα, μην τυχόν και δεν με βρει στο σχολείο. Δεν διάβαζα πολύ, τα έπιανα εύκολα στην παράδοση, έβαζα και δικές μου σάλτσες, ήμουν χαριτωμένη στο μάθημα» θυμάται η ηθοποιός.

Της ζητάω να μου εξηγήσει τι εννοεί λέγοντας καθυστερημένες αντιδράσεις. «Οι αντιδράσεις απέναντι σε πράγματα που μπορεί να με ενοχλούσαν ασυνείδητα έγιναν συνειδητές χρόνια αργότερα. Είχα πάντα το σύνδρομο του καλού παιδιού, ήθελα να ικανοποιώ τις επιθυμίες και τις ανάγκες όλων. Μετά από χρόνια, κατάλαβα ότι μπορώ να υπερασπίζομαι και τις δικές μου επιθυμίες και ανάγκες, σε όρια που δεν ενοχλούν κανέναν» εξηγεί.



Οι γονείς της τη φαντάζονταν δικηγόρο. Ήταν, όμως, και της άποψης πως «κάνουμε ό,τι θέλουμε στη ζωή μας, ώστε να το κάνουμε καλά». Πέρασε στη Νομική, ένιωθε έξω από τα νερά της, αλλά, στο δεύτερο έτος, πέρασε τις εξετάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Μονόδρομος. Θυμάται με αγάπη το δάσκαλό της, Δημήτρη Λιγνάδη, ο οποίος «πέρα από το ότι ήταν νέος και αντιλαμβανόταν τη σύγχρονη αισθητική, εντόπιζε το υποκριτικό πρόβλημα του καθένα και ασχολούνταν με τον καθένα μας προσωπικά» λέει. Σουρεαλιστική ανάμνηση της Νάντιας είναι η στιγμή που συναντά τηλεοπτικά τον επίσης δάσκαλό της Στέφανο Κυριακίδη στο σίριαλ Έρωτας του ΑΝΤ1. Και για τους «γερούς λύτες», η παρθενική της τηλεοπτική εμφάνιση έγινε στα 13 της, στο πλευρό του Γιώργου Κωνσταντίνου, στη σειρά Δανεικός Πατέρας.



Η φωνή της είναι μεγάλο εργαλείο. Στο σχολείο είχε λάβει μέρος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες, όπου είχε πάρει το πρώτο βραβείο στο τραγούδι. «Δεν είχα δώσει σημασία τότε. Στη σχολή αργότερα με έβαζαν να τραγουδάω, αλλά το έβλεπα ως μέρος μιας θεατρικής παράστασης. Κι αυτό συνέβαινε, γιατί μου αρέσει πολύ το μιούζικαλ. Έκανα χρόνια σολφέζ και στο Εθνικό ξεκίνησα μιούζικαλ ρεπερτόριο με τη Χαρά Κεφαλά. Πέρασα στην τεχνική του έντεχνου και μετά κλασικό τραγούδι». Μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της αποτελεί ο Σταμάτης Φασουλής, τον οποίο γνώρισε σε casting για το μιούζικαλ Δύο Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί. Δεν την ξέχασε, όμως, κι εκείνος. «Νιώθω πάντα δέος μαζί του. Υπάρχει πάντα, όμως, και η σχέση μπαμπά - κόρης. Είναι πολύ προστατευτικός και είναι σημαντικό να νιώθεις ασφάλεια, ότι ο άλλος ξέρει και μπορεί να σε οδηγήσει σωστά. Τα πράγματα λειτουργούν σαν καθρέφτης. Τον αγαπούσα πριν τον γνωρίσω και νομίζω ότι με αγάπησε κι αυτός». Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η Νάντια είναι προτεινόμενη φέτος για την Καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη (τιμητική διάκριση για τις γυναίκες ηθοποιούς), για το ρόλο της δημοσιογράφου στο Chicago.



Τους πρώτους ρόλους δεν τους ζήλεψε. «Δεν το είχα ποτέ αυτό. Είμαι της άποψης ότι τα πράγματα έρχονται όταν πρέπει να έρθουν. Στην ώρα τους. Ποτέ δεν είχα αυτό το “πότε θα γίνει το μπαμ;”. Μου έλεγαν, λόγου χάρη, να μην κάνω κλασικό τραγούδι, γιατί θα τραγουδάω κλασικότροπα. Και ήρθε ο ρόλος στο Chicago, ο μοναδικός ίσως ρόλος στον οποίο έπρεπε να τραγουδήσω κλασικότροπα. Το ήθελα πάρα πολύ και προφανώς το προσέλκυσα. Δεν θα ήθελα άλλο ρόλο στο συγκεκριμένο μιούζικαλ, κι ας ήταν και μεγαλύτερος. Πρέπει να μάθουμε, να εξελιχθούμε και μετά να “κουβαλήσουμε” τους μεγάλους ρόλους» εξομολογείται η Νάντια Κοντογεώργη.

Έχοντας δουλέψει με δύο λαμπερές πρωταγωνίστριες, τη Σμαράγδα Καρύδη και τη Ζέτα Μακρυπούλια, της ζητάω να τις περιγράψει. «Η Σμαράγδα είναι για μένα πρότυπο συμπεριφοράς, αλλά και αντιμετώπισης των ρόλων. Είναι τόσο λαμπερή και φωτεινή στη ζωή της κι αυτό επαναλαμβάνεται στη σκηνή. Τη Ζέτα τη γνώρισα φέτος. Άνθρωπος με απαράμιλλη ομορφιά. Δούλευε ακατάπαυστα κι αυτό φάνηκε. Έχει ευκολίες με τη φωνή της, διαθέτει λάμψη, φως».



Το ρόλο της Βίβιαν στο Κάτω Παρτάλι τον θεωρεί ένα δώρο. Πράγματι, αποκλείεται να υπάρχει ηθοποιός που θα έλεγε «όχι» στη Βίβιαν. «Διάβαζα το σενάριο και γελούσα μόνη μου, λαχταρούσε η ψυχή μου να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα». Κοινό της χαρακτηριστικό με τη Βίβιαν είναι η σαρκαστική της διάθεση απέναντι στην πραγματικότητα. «Δεν ήμουν ποτέ μεγαλοαστή ή πάμπλουτη, όπως η Βίβιαν. Έχω ζήσει και καλοκαίρια στο χωριό. Από τα Καλάβρυτα είναι οι γονείς μου. Είχαμε κοτούλες και γαϊδουράκι».

Αναρωτιέμαι αν η Νάντια, μέχρι σήμερα, στα 30 της, υπήρξε καλύτερη σύντροφος ή φίλη. «Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, αντιλαμβάνομαι περισσότερο τη συναισθηματική μου αλήθεια, πράγμα που με καθιστά καλύτερη φίλη και καλύτερη σύντροφο. Μικρότερη μπορεί να μη βίωνα το συναίσθημα τόσο βαθιά και αληθινά όσο τώρα. Γίνονται πλέον πιο ουσιαστικές οι σχέσεις μου». Στους καβγάδες κάνει, σχεδόν πάντα, το πρώτο βήμα. «Είμαι στη διαδικασία να σκέφτομαι πώς μπορώ εγώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος. Σε έναν τσακωμό, ψάχνω καταρχάς το δικό μου λάθος. Μπαίνοντας στην αυτοκριτική, πιάνω τον άλλο και του λέω το δικό μου ψυχολογικό και μετά τα βρίσκουμε». Αν τη ρωτούσε κανείς για την αγαπημένη της εποχή, αυτή τη στιγμή θα απαντούσε το καλοκαίρι. Καλοκαίρι, όπως έρωτας. «Ο έρωτας είναι η απόλυτη ζωή και τα συναισθήματα μεγεθύνονται, αλλά δεν είμαι της άποψης ότι για να βιώσεις τον έρωτα πρέπει να υποφέρεις. Αν πάλι υποφέρεις, θα είναι επιλογή σου. Στον έρωτα θέλω να είμαι αληθινή. Ακόμη κι αν είμαι μίζερη, να το μάθει ο άλλος. Αλλιώς τι θα αγαπήσει, το ψέμα;» απαντάει.

Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ.