Τα Φώτα του 1927

Η σημερινή γιορτή των Φώτων είναι γιορτή κατ΄ εξοχήν αθηναϊκή και έπρεπε να γιορτάζεται με την συμμετοχή όλων των κατοίκων της πρωτεύουσας στην τελετή του αγιασμού των υδάτων.

Όλοι όσοι τον τελευταίο καιρό βασανιστήκαμε από την ευωδία του χλωροφορμίου, που αποπνέει το αθηναϊκό νερό, έπρεπε να παρευρεθούμε στη κατάδυση του Σταυρού για να ενώσουμε τις δεήσεις μας υπέρ του καθαρισμού της Δεξαμενής.

Για το εν γένει ζήτημα του ύδατος δεν έχουμε άλλη ελπίδα από αυτήν. Το ύδωρ όχι μόνο δεν ρέει στην πρωτεύουσα αλλά και έχει πάψει πλέον να είναι υγρό στοιχείο!

Όταν μάλιστα βρέχει δυνατά μεταβάλλεται σε σώμα στερεό από τη λάσπη και τις πέτρες.

Αλλά μήπως υπάρχει και με τη μορφή αυτή;

Το ωραίο όνειρο της δεσποινίδος ΟΥΛΕΝ κατάντησε απραγματοποίητο όνειρο γεροντοκόρης που περιμένει, ακουμπισμένη στο παράθυρο, τον θρυλικό ιππότη με τη στάμνα στο χέρι, όπως εμείς περιμένουμε τον Μαρουσιώτη για να του προσφέρουμε ένα τάλιρο για ένα ποτήρι νερό!

Ο μόνος, ίσως, που εξακολουθεί να βλέπει το χείμαρρο του αθηναϊκού ύδατος να ρέει από τη δημοτική βρύση, είναι ο αισιόδοξος τραγουδιστής της Αντριάνας* ο οποίος και στη πιο φοβερή ώρα της λειψυδρίας δεν παύει να κραυγάζει:

Πάρε με, Αντριάνα μου, να σε βοηθώ στη πλύση, και να σου κουβαλώ νερό απ΄το Βαθρακονήσι...

Το Βαθρακονήσι, ως γνωστό, δεν αποτελεί κάποια ιδιαίτερη χερσόνησο στην ήπειρο στην οποία κατοικούμε. Είναι τμήμα ελληνικό και αναπόσπαστο κομμάτι της Αθήνας. Γνωρίζουμε τη σύσταση του εδάφους του, την ξεραΐλα του και κάθε στεγνή και άνυδρη γωνιά του.

Από πού, λοιπόν, θα κουβαλήσει νερό, διά την πολυθέλγητρον Αντριάνα, ο άνθρωπος που επιμένει να κάνει τον νεροκουβαλητή;

Εκτός εάν τον έβαλε η ΟΥΛΕΝ να τραγουδά το τόσο αισιόδοξο αυτό τραγούδι για να μας πείσει με τον μελωδικό αυτό τρόπο ότι πνιγόμαστε στα νερά!

Φευ! Μόνο στο χλωροφόρμιο πνιγόμαστε... Και μόνο από τη σημερινή κατάδυση του Θεανθρώπου περιμένουμε να σωθούμε!

Είναι βέβαιο, ότι σήμερα, με τον αγιασμό του ύδατος θα φύγουν από τη Δεξαμενή όχι μόνο οι Καλικάντζαροι αλλά και όλα τα άλλα υδρόβια ζωύφια που τρέφονται, δαπάναις της ελληνικής αδιαφορίας, εντός της υπό τον Λυκαβηττό υδαταποθήκης...

Ο Θεάνθρωπος μαρτύρησε και σταυρώθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Αλλά δεν νομίζω ότι ο σταυρικός θάνατος είναι η μόνη θυσία Του.

Μια μεγάλη και αφάνταστη επίσης θυσία είναι το ότι δέχεται, εν τη μεγάλη μακροθυμία Του, να βυθίζεται κάθε χρόνο στην Δεξαμενή του Κολωνακίου...

Και νομίζω ότι ακούω αυτή τη στιγμή τους ίδιους εκείνους μελαγχολικούς λόγους:

¨Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτω απ΄εμού το ποτήριον τούτο¨

Αλλά εκτός του καθαρισμού των Υδάτων υπάρχει και ένας άλλος λόγος που επιβάλλει την πανηγυρική διεξαγωγή της σημερινής εορτής:

Ο λόγος αυτός είναι ότι ¨κατέρχεται και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς¨.

Ιδού ακόμα μια ευκαιρία για να ζητήσουμε λίγο Φως γιά την εποχή αυτή της πλήρους διανοητικής σύγχυσης!

Στον τόπο μας, το πνεύμα παρίσταται μόνον εν είδει πετεινού, ή μάλλον εν είδει πολλών πετεινών, διά τούτο και αργεί να ξημερώσει!

* Η Αντριάνα ήταν μια όμορφη πλύστρα –με πολλούς θαυμαστές- που, όπως πολλές συνάδελφες της έκανε τη μπουγάδα της κοντά στο Βατραχονήσι, μια ξέρα του Ιλισού ποταμού κοντά στο Στάδιο

(βασισμένο σε κείμενο του Τίμου Μωραϊτίνη για την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, 1927)

Και πάλι ευχές για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Για περισσότερα: https://minoas.gr/syggrafeas/sitaras-thomas/
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς