Γ. Χ. Παπαγεωργίου

Η λεζάντα του βίντεο γράφει: «Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να επιτευχθούν οι στόχοι. Αδιάλλακτοι. Χωρίς απολογίες».

Η πολεμική προπαγάνδα των ΗΠΑ συνδυάζει πλάνα αληθινών πυραυλικών επιθέσεων με σκηνές από βιντεοπαιχνίδια και χολιγουντιανές ταινίες, με στόχο να παρουσιάσει την επίθεση ως ένα παιχνίδι εξωραΐζοντας τις ανθρώπινες απώλειες, για να δημιουργήσει ένα εύπεπτο αφήγημα.

Ο λόγος είναι ότι, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, μόνο το 29% των Αμερικανών υποστηρίζει την επίθεση στο Ιράν, ενώ το 43% είναι καθαρά αντίθετο και το 26% «δεν είναι σίγουρο», σύμφωνα με δημοσκόπηση της Ipsos.

Οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ για την «παιχνιδοποίηση» του πολέμου είναι πολλές, από καλλιτέχνες που αρνούνται τη χρήση των έργων τους για προπαγάνδα, αλλά και από βετεράνους που διαμαρτύρονται λέγοντας ότι ο πόλεμος δεν είναι βιντεοπαιχνίδι και ότι η αποστείρωση της εικόνας του ακυρώνει τη βαρύτητα των πραγματικών απωλειών.

Σπάνια η προπαγάνδα συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Το αντίθετο. Από το Βιετνάμ μέχρι το Ιράκ, η Ιστορία έχει δείξει ότι όσο πιο θριαμβευτικές είναι οι ανακοινώσεις και τα πατριωτικά μηνύματα τόσο χειρότερη είναι η πραγματικότητα στο πεδίο. Η αμερικανική κοινή γνώμη γρήγορα στράφηκε απέναντι στον πόλεμο του Ιράκ, μετά την αρχική υποστήριξη που φαινόταν στις δημοσκοπήσεις, ενώ στον πόλεμο του Βιετνάμ οι Αμερικανοί βγήκαν μαζικά στους δρόμους.

Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ άργησε να απεμπλακεί και στις δύο περιπτώσεις.

Ο δε ρόλος του αμερικανικού «στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος» και η πίεση που άσκησε στην πολιτική εξουσία για τους δύο αυτούς πολέμους έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολλών ερευνών.

Με την επίθεση στο Ιράν οι ΗΠΑ άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και, απ’ ό,τι φαίνεται, ουδείς γνωρίζει πώς μπορεί να κλείσει.

Οι πιο «αισιόδοξες» εκτιμήσεις, ότι κάποια στιγμή η κατάσταση θα παγώσει, με τις ΗΠΑ, ενώπιον του προφανούς αδιεξόδου, να αναζητούν αφορμή για να παύσουν τις επιθέσεις και να δηλώσουν «νίκη» -αλλά και το Ιράν να δηλώνει το ίδιο-, διαψεύδονται από τα πράγματα. Αλλωστε, το Ισραήλ έχει διαφορετικούς στόχους από τις ΗΠΑ και δεν φαίνεται διατεθειμένο να αφήσει τη φωτιά να σβήσει.

Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να ζητήσουν βοήθεια από τις ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και από την Κίνα για να διασφαλιστεί η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, υποδηλώνει ότι η Ουάσινγκτον βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Το κόστος είναι ήδη βαρύ για την Ε.Ε. καθώς το πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία προβλέπεται μεγάλο, με τον πληθωρισμό να παίρνει ξανά την ανηφόρα και το αυξημένο ενεργειακό κόστος να απειλεί με ύφεση.
Το ίδιο θρίλερ ζήσαμε και με τον πόλεμο στην Ουκρανία, που έστειλε τον τιμάριθμο κοντά στο 10% μέσα σε λίγους μήνες, με σημαντικές σωρευτικές απώλειες πραγματικού εισοδήματος άνω του 15%-20% για τα χαμηλότερα στρώματα μέσα σε τρία χρόνια.

Σήμερα η διαταραχή στις ενεργειακές ροές είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι ήταν το 2022 και παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις των κεντρικών τραπεζιτών, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν εργαλεία αντιμετώπισης της νέας προδιαγεγραμμένης κρίσης.

Η Ευρώπη, αντίθετα με τις ΗΠΑ, είναι κοντά στη γειτονιά της Μέσης Ανατολής και σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη ενεργειακά από την περιοχή.

Οι Ευρωπαίοι μέχρι στιγμής, ευτυχώς, δεν έχουν ανταποκριθεί στις αμερικανικές προσκλήσεις να συμμετάσχουν στη σύγκρουση. Εάν παρασυρθούν, το τίμημα για τις ευρωπαϊκές χώρες θα είναι πολύ μεγαλύτερο και πιθανότατα θα χαθεί και η ευκαιρία να εκτονωθεί η σύγκρουση χωρίς να επεκταθεί περαιτέρω.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ είχε ήδη ανάψει από τη γαλλική αποικιακή εκστρατεία στην Ινδοκίνα, η οποία, μετά την ήττα και την απόσυρση του Παρισιού το 1954, άφησε πίσω ένα διαιρεμένο, αποσταθεροποιημένο Βιετνάμ, πάνω στο οποίο πάτησε η Ουάσινγκτον για να αναλάβει τη σκυτάλη του πολέμου.

Ο στρατηγός Ντε Γκολ, πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας τότε, μιλώντας στην Πνομ Πεν το 1966 είχε ήδη περιγράψει το αδιέξοδο λέγοντας ότι, παρά τη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ, δεν υπήρχε πιθανότητα για στρατιωτική λύση, «όσο μακρά και σκληρή κι αν είναι η δοκιμασία».