Γ. Ι. Πατσόπουλος

Οι λογιστές-φοροτεχνικοί έχουν εκτός από τα άλλα και ένα πρόσθετο και μοναδικό «προνόμιο» ανάμεσα στους κλάδους εργαζομένων και ελευθέρων επαγγελματιών

Για μία ακόμα φορά οι ηγήτορες του υπουργείου Οικονομικών καταφεύγουν σε μεθόδους λαϊκισμού προκειμένου να αντιμετωπίσουν με «αποτελεσματικότητα» το τέρας της φοροδιαφυγής

Είναι διαχρονική η νοοτροπία των πολιτικολογούντων κάθε χρώματος, διαφόρων οικονομολογούντων και της πλειονότητας των δημοσιογραφούντων να εμφανίζουν ως αληθινή τη μαγική εικόνα ότι το μεγάλο ποσό των φόρων το πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και όχι οι επιχειρήσεις

Η δημοκρατία ναι μεν είναι μονόδρομος, δεν είναι όμως δεοντολογικά σωστό οι εκπρόσωποί της να ευτελίζουν τις λειτουργίες της

Η εξέλιξη μιας ποινικής δίκης έγινε αφορμή για οξύτατες ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις: υπερπολιτικοποίηση

Μύρισε εκλογές! Το πανάκριβο και μεθυστικό άρωμα της εκλογολογίας απλώνεται παντού. Το σύνθημα έπεσε και όλοι μαζί, φίλοι και αντίπαλοι, πολιτικοί και πολιτικολογούντες, δημοσκόποι και αναλυτές, δημοσιογράφοι και παρουσιαστές, αγκάλιασαν το αγαπημένο τους θέμα. Είναι κάτι που λατρεύουν και είναι φυσικό να μην έχουν την υπομονή να το απολαύσουν κάθε τετραετία. Το επιθυμούν συχνότερα.

Η Δημοκρατία ως πολίτευμα, το αγαπημένο τέκνο της αρχαίας Ελλάδας, του Διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, της νέας εποχής, της εξέλιξης και του πολιτισμού, επικράτησε και λατρεύτηκε από τους πολίτες: λογική, επιστήμη, ουμανισμός

Καθήκον: αντιπαθητική λέξη που θυμίζει παρελθόν. Η σύγχρονη θρησκεία, ο «ανθρωπισμός», φρόντισε να απαλλάξει σταδιακά, σχεδόν ανεπαισθήτως, τους ανθρώπους από τις υποχρεώσεις και τις συνέπειες της έννοιας. Την τάση αυτή οσφρίστηκαν αμέσως τα λαγωνικά της πολιτικής και προσάρμοσαν σχετικά το λεξιλόγιό τους. «Τα δικαιώματα του ανθρώπου».

Οι κερδοσκόποι της παγκόσμιας Ιστορίας που έγιναν διάσημοι για τις επιτυχίες τους στα οικονομικά σκάνδαλα, εκτός από το αξιοθαύμαστο δαιμονικό τους μυαλό στο στήσιμο και τον σχεδιασμό της ιδέας τους για τη συγκέντρωση πλούτου, υπήρξαν και άριστοι γνώστες της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Είναι γνωστή η εμμονή που έχουν τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα η τηλεόραση με το να παρουσιάζουν τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες σαν φοροφυγάδες, ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους προς το κράτος και όλα τα σχετικά, υπερτονίζοντας και διατυμπανίζοντας και το μικρότερο παραβατικό κρούσμα, αποκρύπτοντας, όμως, τη σιωπηλή πλειονότητα της απόλυτης συνέπειας και κυρίως την υπερφορολόγηση. Ο,τι πουλάει στον τηλεθεατή και τον αναγνώστη, όχι ό,τι είναι αληθινό. Το τελευταίο έχει αξία μόνο αν δημιουργεί τον εντυπωσιασμό, κατ’ επέκταση την τηλεθέαση. Διαφορετικά αποσιωπάται ή υποβαθμίζεται.

Hταν προφανώς αναμενόμενο και δεν δημιουργεί εντύπωση ότι οι αντιδράσεις από τους πολιτικολογούντες και οικονομολογούντες για το σχέδιο και το μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας θα άνοιγαν κυρίως επικοινωνιακό πόλεμο, μάχη εντυπώσεων και όχι επιστημονική διαφωνία επί της ουσίας με σκοπό τη βελτίωση της έκθεσης ώστε να επιτευχθούν καλύτερα αποτελέσματα.

Η προσαρμογή στην πραγματικότητα ως αναγκαία προϋπόθεση της νομοθεσίας

Οι προγραμματισμένες αλλαγές στην ασφαλιστική νομοθεσία δημιούργησαν ένα νέο τηλεοπτικό προϊόν: τις αναλύσεις και τους πίνακες για τις επιθυμητές αυξήσεις των συντάξεων και τον υπολογισμό των αναδρομικών. Αλλο που δεν ήθελαν οι σκαπανείς της «ενημέρωσης» και της «πληροφόρησης». Με τη βοήθεια των «εργατολόγων», των «ειδικών», των συνδικαλιστών, των οικονομολογούντων και των συνταξιολογούντων βομβαρδίζουν το τηλεοπτικό κοινό με αναλύσεις και υπολογισμούς κολακεύοντας τις ελπίδες του.

Αφθονο μελάνι και περισσότερο χαρτί έχουν σπαταληθεί για τις επιθέσεις ενάντια στο τέρας της γραφειοκρατίας.

Η Ιστορία χαρακτηρίζει τους αιώνες και τις μεγάλες περιόδους ανάλογα με τα γενικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού, της εξέλιξης, των εφευρέσεων, των πολέμων. Ετσι μάθαμε ότι ο 20ός αιώνας -και ιδιαίτερα το πρώτο του μισό- αποτέλεσε την εποχή της σύγκρουσης των ιδεολογιών με συνέπεια δύο Παγκοσμίους Πολέμους

Τι παθαίνουν άραγε τα μέλη της γνωστής συνομοταξίας των πολιτευόμενων και επιλέγουν την τακτική του εξευτελισμού των εκάστοτε αντιπάλων τους χαμηλώνοντας με τον τρόπο αυτό συνεχώς το επίπεδο της συνομοταξίας και κατά συνέπεια το δικό τους; 

Λάθος αγώνες, σε λάθος γήπεδο, σε λάθος timing. Φανερό είναι ότι οι Ελληνες πολιτικοί δεν έχουν καλή σχέση ούτε με την Ιστορία, ούτε με τις κοινωνικές ευαισθησίες, ούτε με την αισθητική. Εξαιρείται η πολυετής εξάσκηση στον προφορικό λόγο και στην επικοινωνιακή παραποίηση της πραγματικότητας. Ακόμη κι εκεί, όπου είναι ιδιαίτερα προπονημένοι, κάνουν το λάθος να γίνονται κακέκτυπα αντίγραφα μικροπρεπών τεχνασμάτων του παρελθόντος που εντυπωσίαζαν τους ιθαγενείς.

Σημεία των καιρών: οι μικροομολογιούχοι του Ελληνικού Δημοσίου, οι οποίοι το 2012 έχασαν το 80%-90% των αποταμιεύσεών τους με το περίφημο PSI, κλήθηκαν από τις τράπεζες να δηλώσουν αν συμφωνούν με την ανταλλαγή των ομολόγων που τους δόθηκαν με 5 νεότερα, όπου το 5ο θα λήγει το σωτήριο έτος 2042!

Σημεία των καιρών: οι βλακώδεις και αντιαισθητικές δηλώσεις δημιουργούν περισσότερη ειδησεογραφία, αρθρογραφία, απαντήσεις, σχόλια και αναλύσεις από τα σοβαρά και δύσκολα θέματα.

«Αγορές». Τι λέξη και αυτή! Από διεθνείς τοκογλύφοι, εκμεταλλευτές και όλα τα γνωστά «αντιλαϊκά» χαρακτηριστικά έγιναν σκοπός, η Ιθάκη μας μετά την Οδύσσεια της εποχής των μνημονίων που διαδέχθηκε, όπως θα μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί, την περίφημη και πολυδιαφημιζόμενη εποχή της Μεταπολίτευσης.

Οι περισσότερες τεχνικές του επικοινωνιακού πολέμου, όπως π.χ. ενός κόμματος εναντίον άλλων κομμάτων, ΜΜΕ εναντίον πολιτικών, όλοι εναντίον όλων, στηρίζονται στην υπενθύμιση και στον τονισμό του ψέματος στον πολιτικό λόγο, στην αντιφατικότητα λόγων και έργων του παρελθόντος με το σήμερα και όλα τα σχετικά.

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα είναι γενικά παραδεκτό ότι ο λαός αποτελεί πηγή κάθε εξουσίας και κάθε συνταγματικός χάρτης θεμελιώνεται σ’ αυτή την αρχή.