Δημήτρης Δανίκας

Θέλετε οι πολιτικοί να κάθονται στο σκαμνί όπως κάθε απλός πολίτης; Τότε ψηφίστε το. Θέλετε μεγάλες ριζικές αλλαγές, για τις οποίες υποτίθεται ότι αγωνίζεστε; Τότε ψηφίστε το!

Αποτέλεσμα; Σύγκρουση. Αντί για συνεννόηση και συναίνεση. Αγνωστες έννοιες στο λεξικό των πολιτικών. Οι πολιτικοί, αλλά και πλήθος πολιτών, έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο από αυτές.

Ο συμβιβασμός εκλαμβάνεται ως ήττα. Η συνεννόηση ως κομματική προδοσία. Η συναίνεση ως μειοδοσία. Περίπου αντιλαμβάνονται την κυβέρνηση ως τουρκικό σύνταγμα που καταφθάνει να κουρσέψει τα ιερά και τα όσια των Ρωμιών. Και τον Κυριάκο ως ρεπλίκα του Ταγίπ Ερντογάν.

Απίστευτα πράγματα. Οι συγκρούσεις, ακόμα και για το αυτονόητο, είναι το προνομιακό «γήπεδο» των αντιπάλων. Η κυβέρνηση φταίει για όλα. Εμείς να συναινέσουμε για την αλλαγή άρθρων του Συντάγματος; Αποκλείεται.

Αν το κάνουμε, οι οπαδοί μας θα πιστέψουν ότι τα έχουμε κάνει πλακάκια με τη Νέα Δημοκρατία. Οι πολίτες έχουν συνηθίσει κι αυτοί. Ως θεατές των αλλεπάλληλων πολιτικών συγκρούσεων. Με αποτέλεσμα, κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση της συναίνεσης να προκαλεί μύριες υποψίες. Μπας και ο Κυριάκος κρατάει τον Ανδρουλάκη; Μπας και αυτό το συναινετικό σκηνικό είναι προάγγελος μετεκλογικής συνεργασίας; Ε, τότε γιατί κι εγώ να μην ψηφίσω Κυριάκο από την πρώτη Κυριακή;

Και την ίδια στιγμή λαμβάνουν χώρα περιστατικά που προκαλούν είτε χαχανητά είτε χαμόγελα σαρκαστικά. Οπως με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Που κατά βάθος εύχονται την πτώση των ποσοστών της παράταξής τους. Ωστε το ίδιο βράδυ να «αποκεφαλίσουν» το κοπέλι τον Ανδρουλάκη.

Με το όπλο παρά πόδα, που έλεγε και ο αείμνηστος Νίκος Ζαχαριάδης. Ο αθεόφοβος και ηττημένος το είπε αυτό στις 16 Οκτωβρίου του 1949. Οταν ο εθνικός στρατός είχε πάρει φαλάγγι χιλιάδες αγνούς και ανιδιοτελείς κομμουνιστές. Στέλνοντάς τους σε νεκροταφεία, ξερονήσια και, στην καλύτερη περίπτωση, στην εξορία του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Την ίδια στιγμή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε στυλ Αντρέι Βισίνσκι, του Γενικού Εισαγγελέα κατά τη διάρκεια του σταλινικού τρόμου. Ο Βισίνσκι, λοιπόν, που στο παρελθόν ως μενσεβίκος είχε ζητήσει τη σύλληψη και φυλάκιση του Λένιν. Φυσικά ο Στάλιν το γνώριζε. Και το εξετίμησε. Αλλωστε ο ίδιος είχε φροντίσει να εξολοθρεύσει όλα τα μέλη της παλιάς φρουράς του Λένιν. Πλην της χήρας Ναντέζντα Κονσταντίνοβα Κρούπσκαγια. Ε, όχι κι αυτήν!

Ο θηλυκός Βισίνσκι, λοιπόν. Που όταν αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον θώκο του προέδρου, άπασες και άπαντες του προσωπικού της Βουλής, όλων των κομμάτων, έστησαν τρικούβερτο γλέντι. Μάλιστα μία εξ αυτών έπαθε υστερία και από τη χαρά της που απαλλάχτηκε από αυτό το «τέρας», έτσι είπε, παραλίγο να πάθει συγκοπή.

Ο θηλυκός Βισίνσκι, λοιπόν, τις προάλλες είχε στριμώξει τον συμπαθέστατο Σωτήρη Χατζηγάκη. Εναν ασπρομάλλη πολιτικό με χαροκαμένο ύφος από ρυτίδες και πολλά χρόνια, που για εννιά μήνες, αν δεν κάνω λάθος, διετέλεσε υπουργός Γεωργίας επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Η Ζωή, λοιπόν, ορμάει να τον κατασπαράξει. Κι εκείνος, διαρκώς, να ψελλίζει φράσεις όπως «εκτιμώ τον πατέρα σας» και άλλα τέτοια. Τίποτα η κυρία Βισίνσκι. Να τον ρωτάει για τον Μαξ Μέρτεν, τον ναζί που απάλλαξε ο Καραμανλής. Να τον πιέζει ασφυκτικά να μάθει για το επάγγελμα του γιου του. Να τον ανακρίνει για το γενεαλογικό του δέντρο. Από τον προ-προ-προ-πάππου του. Να τον «μαστιγώνει» για τα λεφτά που μοίρασε ο ΚΚ2 (Κώστας Καραμανλής ο δεύτερος) στους πυρόπληκτους του Νομού Ηλείας. Και άλλα τέτοια.

Κι εκείνος ο έρμος αντί να τη βάλει στη θέση της με το επιχείρημα «να με ρωτήσετε για τη θητεία μου στο υπουργείο», στριμωγμένος και ανήμπορος την άκουγε σαν μαθητούδι.

Και για να ολοκληρώνω. Το συμπέρασμα εις διπλούν. Το πρώτο αναφορικά με την αντιπολίτευση και το Σύνταγμα «ο κόσμος χάνεται κι εκείνοι χτενίζονται». Και το δεύτερο, πάλι τα ίδια, για μία ακόμα φορά βλέπουν και τρώνε τη σκόνη του Κυριάκου!