Ανδρέας Ζούλας

Και τούτο ανεξάρτητα από όσα λέγονται για σαλαμοποίηση της υπόθεσης καικυρίως για την προχειρότητα της όλης δράσης της Ευρωπαικής Εισαγγελίας στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Ανεξάρτητα, επίσης, από τους εκλογικούς λεονταρισμούς της Αντιπολίτευσης.

Ανεξάρτητα , τέλος, από την αντίληψη ότι όλοι είναι υπόλογοι, μέχρι του ότι πάντοτε οι βουλευτές διευκόλυναν τον πολίτη στην σχέση του με το κράτος…Ανεξάρτητα από όλα αυτά το χρέος της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του πολίτη και δη του ψηφοφόρου της Νέας Δημοκρατίας.

Ο ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας – και δεν αναφέρομαι στο περιστασιακό 18,5%, στο οποίο έπεσε υπό την «ηγεσία Σαμαρά», αλλά στους ψηφοφόρους της παράταξης που επί δεκαετίες αποτελούν συμπαγέστατο τμήμα της κοινωνίας και του «εκλογικού σώματος». Όλος αυτός ο κόσμος αισθάνεται απογοητευμένος, αλλά και οργισμένος. Και είναι βέβαιο ότι αναμένει τα άμεσα αποτελέσματα της «επανεκκίνησης» που κήρυξε ο πρωθυπουργός την Μεγάλη Δευτέρα.

Είναι, δικαίως, απογοητευμένος όλος αυτός ο κόσμος, γιατί στήριξε όλες τις ελπίδες του, από το 2019 στην παράταξη αυτή και στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Περίμενε μια πραγματική ανανέωση της πολιτικής και δημόσιας γενικότερα ζωής. Αισθάνεται όμως παράλληλα και οργή. Γιατί είδε, πράγματι, πολλές και μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή και στην παροχή υπηρεσιών, που ήταν αδιανόητες στο παρελθόν στην Ελλάδα, αλλά και εκθειάζονται σήμερα διεθνώς. Και είδε, ταυτόχρονα την θεαματική αναβάθμιση του κύρους της Ελλάδος στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διεθνώς γενικότερα. Και διαπιστώνει ότι έχουν τεθεί οι βάσεις για μια πραγματική απογείωση της ελληνικής οικονομίας και του επιπέδου ζωής στα προσεχή χρόνια. Και ακριβώς για αυτά τα επιτεύγματα και αυτές τις διαπιστώσεις η οργή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί την ίδια στιγμή που οργανώνονταν όλα αυτά, με προσεκτικό πολιτικό σχεδιασμό και χειρισμούς, την ίδια στιγμή κοινοβουλευτικά και πολιτικά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος ανέπτυσσαν την γνωστή από παλιά – και διακομματική – παλαιοκομματική συμπεριφορά με άξονα το προσωπικό ρουσφετάκι ή ρουσφέτι και αντάλλαγμα την «πολιτική ισχύ», εκφραζόμενη είτε με την διατήρηση της βουλευτικής έδρας είτε με την αύξηση του «κύρους» του κομματικού-υπηρεσιακού «παράγοντα»… «Το θέλει ο…» η επισήμανση. «Θα σ’ το φτιάξω εγώ»… η απάντηση.

Ναι, βέβαια. Αυτά δεν έγιναν μόνο τώρα. Πολύ χειρότερα συνέβησαν και συνέβαιναν και πρόσφατα με τον ΣΥΡΙΖΑ – που έφθανε να εξυφαίνει και πολιτικές συνωμοσίες προς εξόντωση αντιπάλων του, ή που – μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ μάλιστα – ετοίμαζε τον δικό του «Καναλάρχη» για να διαφεντεύει την κατά Παππά «ενημέρωση». Ή ακόμη – για να πούμε και δυο λόγια για τις «παρακολουθήσεις» η ΕΥΠ Τσίπρα-Παπαγγελόπουλου πρώτα παρακολουθούσε στελέχη του κόμματος και κατόπιν τα υπουργοποιούσε ο «πρωθυπουργός Τσίπρας». Για να μην επεκταθούμε στην κατά πολλούς τρόπους καταλήστευση και του κοινοτικού, αλλά και του ιδιωτικού χρήματος επί διακυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ και επί Ανδρέα Παπανδρέου και επί Σημίτη. Θα χρειαζόταν τόμος ολόκληρος για την περιγραφή των πεπραγμένων των περιόδων αυτών στον συγκεκριμένο και μόνο τομέα, χωρίς κανείς να «ανησυχήσει» και να πει ότι η χώρα ήταν «μη διακυβερνήσιμη», ακόμη και όταν στο Πολιτικό Γραφείο αιωρούνταν … μεταφυσικές «οντότητες», που έδιωχναν από το ΠΑΣΟΚ παραδοσιακά στελέχη του, ενώ άλλα νεότερα με την χρηματιστηριακή «γίδα στην πλάτη» διεκήρυσσαν ότι είχαν «δικαίωμα στον γρήγορο πλουτισμό» (για να κάνουμε μία και μόνη νύξη στην μεγαλύτερη καταλήστευση της λαϊκής αποταμίευσης από τους ολίγους ενημερωμένους, οι οποίοι μάλιστα και επέβαλαν να αφαιρεθεί διά νόμου η αρμοδιότητα του Εισαγγελέως να ασκεί διώξεις για καταγγελλόμενες παρανομίες στο Χρηματιστήριο και, ακόμη, εγνώριζαν ημέρες πριν την τρίτη, επί Σημίτη, υποτίμηση λόγω εντάξεως στο «ευρώ», με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι για τον ταχύ, αλλά τον «άμεσο πλουτισμό»…

Όλα αυτά τα έχουμε ζήσει. Είναι γνωστά. Αλλά ο πολίτης και μάλιστα ο ψηφοφόρος της παράταξης που πίστεψε στην ριζική αλλαγή δομών, συνηθειών και νοοτροπιών, δεν θέλει ούτε αρκείται ούτε παρηγορείται με «σύγκριση σκανδάλων», Θέλει ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ και οριστική καταδίκη, τιμωρία και εξάλειψη της παλαιοκομματικής νοοτροπίας που έδωσε σε βουλευτές και παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας την «δυνατότητα» να φερθούν με την νοοτροπία «τώρα είναι η σειρά μας»…
Ένα χρόνο πριν από τις εκλογές η δημόσια ζωή έχει ανάγκη από γενναίες αποφάσεις και τομές και στις τρεις λειτουργίες της πολιτείας, την Δικαστική, την Διοικητική/κυβερνητική και την Κοινοβουλευτική.

-Και η μεν Δικαστική λειτουργία, με τις τελευταίες ενέργειες και αποφάσεις λειτουργών της απέδειξε ότι και την διάθεση και τα μέσα έχει να περιφρουρήσει το κύρος του θεσμού και των λειτουργών της. Η προσβολή Θεσμού και ο προπηλακισμός προσώπων δεν είναι ανεκτός και ήδη ελήφθησαν μέτρα. Οι διώξεις κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η κατάργηση της σχετικής δίκης είναι πολύ δυνατό σήμα. Ενδεχομένως η ίδια και όσοι δεν αντιλαμβάνονται ή προσποιούνται ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλο πράγμα είναι Δίκη και Δικαιοσύνη και άλλο πράγμα το «λαϊκό δικαστήριο», να αγνοήσουν το σήμα αυτό. Οι πρώτες όμως αποφάσεις αποτελούν και «υπόδειγμα συμπεριφοράς» όλων των δικαστικών λειτουργών και για τις σχετικές δίκες και για κάθε δίκη…Και το μήνυμα είναι ένα και σαφές: Η «συμπεριφορά Κωνσταντοπούλου» (βιντεοσκοπήσεις και υβριστικές/συκοφαντικές εκφράσεις, όπως π.χ. «επίορκοι δικαστές» κ.α.) όχι μόνο δεν θα γίνει ανεκτή, αλλά θα είναι και αμέσως ελεγκτέα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στον χώρο της Δικαιοσύνης, στα Δικαστήρια, δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα δικηγόρου που να επιδεικνύει «συμπεριφορά Κωνσταντοπούλου» (δυστυχώς τείνει να γίνει προσδιοριστικός όρος απρεπούς συμπεριφοράς). Υπάρχουν όμως άλλα πρόσωπα και ειδικότερα η κυρία Καρυστιανού, μονίμως ,αλλά κατά περίπτωση και άλλοι συγγενείς θυμάτων, που κάνουν δηλώσεις προσβλητικές για την δικαιοσύνη και τους δικαστές. Αυτά τα πρόσωπα πρέπει, επίσης, πολύ να προσέξουν την συμπεριφορά τους. Δεν επιδιώκεις απόδοση δικαιοσύνης καθυβρίζοντας, γιατί αυτό, ιδίως αν συμβεί στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας, μπορεί να έχει άμεσες κυρώσεις. Και πρέπει να έχει.

-Η «συμπεριφορά Κωνσταντοπούλου» είναι και στο Κοινοβούλιο το ακραίο παράδειγμα των νέων ηθών που πολλές φορές επιδεικνύονται και στην Αίθουσα Συνεδριάσεων της Ολομέλειας, αλλά και στις Επιτροπές. Μπορεί και εδώ να «υπερέχει» η κυρία Κωνσταντοπούλου, αλλά δεν είναι η μόνη δυστυχώς. Ο Κανονισμός της Βουλής που επιτάσσει τον ήπιο και ευγενή τρόπο αγορεύσεων αγνοείται τελείως από πάρα πολλούς Βουλευτές.

Προσωπική παρένθεση: Μπήκα για πρώτη φορά στην Βουλή, για ρεπορτάζ, το καλοκαίρι του 1966. Απετέλεσα μέλος του «Κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ» την περίοδο 1975 – 1980 και για πολλά ακόμη χρόνια ήμουν συνεχώς στο Κοινοβούλιο ως πολιτικός συντάκτης και αρθρογράφος-σχολιαστής. ΠΟΤΕ η Βουλή δεν εμφάνιζε την εικόνα που εμφανίζει σήμερα. Υπήρχαν βέβαια στιγμές «εντάσεως», αλλά ήταν «στιγμές».

Το «κακό» άρχισε κατά την περίοδο διακυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν η άκριτη απόφαση Τσίπρα έφερε στο προεδρείο της Βουλής, ακριβώς, την κυρία Κωνσταντοπούλου. Η αυτάρεσκη, εριστική και απολυταρχική διεύθυνση των εργασιών της Βουλής, με πολλά σαρκαστικά … ξεσπάσματα της Προέδρου, έδινε το μέτρο του ξεπεσμού και τον τόνο των συζητήσεων. Σήμερα η κυρία Κωνσταντοπούλου πρωτοστατεί στην δημιουργία χάους, αλλά δεν είναι η μόνη. Έχει πολλούς μιμητές σε όλα τα κόμματα, αλλά και στους κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς στους οποίους χυδαία, κυριολεκτικώς, επιτίθεται («τεμπέληδες», «κηφήνες», «γυμνοσάλιαγκα», «Χίτλερ» κ.α.).

Το Προεδρείο της Βουλής ελάχιστες φορές μπορεί να επιβάλει την τάξη, με εξαίρεση τον πρόεδρο, Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος όχι σπάνια καλείται να ανέλθει στην έδρα και επιβάλλει την τάξη και κοσμιότητα, έχοντας παραπέμψει την συνήθως παρεκτρεπομένη βουλευτή στην Επιτροπή Δεοντολογίας. Έχει δηλώσει επίσης - με αφορμή την εντός της Αιθούσης βιντεοσκόπηση του κ. Γεωργιάδη - ότι θα γίνει αυστηρότερος ο Κανονισμός. Πράγματι, μπορεί να γίνει αυτό. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Κανονισμός της Βουλής αναφέρεται – και – στην συμπεριφορά των Βουλευτών, εκλεγμένων Αντιπροσώπων του Έθνους. Επομένως οι διατάξεις του ως προς την συμπεριφορά δεν μπορεί να φθάσουν σε αυστηρότητα τον «Κανονισμό Σχολείου». Δεν μπορεί να διαλαμβάνει διατάξεις για παρεκτροπές, η αναφορά και μόνο των οποίων προσβάλλει το σύνολο των Βουλευτών και την έννοια του θεσμού. Άλλωστε για ορισμένες συμπεριφορές, όπως η βιντεοσκόπηση, υπάρχει ο Ποινικός Κώδικας, αλλά και η διάταξη του Συντάγματος ότι δεν απαιτείται άδεια της Βουλής για την σύλληψη και δίωξη βουλευτού που διαπράττει αυτόφωρο κακούργημα. Αν λοιπόν η βιντεοσκόπηση είναι κακούργημα, υπάρχει το νομικό πλαίσιο για την άμεση σύλληψη και παραπομπή στην Δικαιοσύνη όποιου βουλευτού, ή πολίτη, βιντεοσκοπεί μέσα στην Βουλή.

Αλλά με την «βιντεοσκόπηση» φθάνουμε, νομίζω, και στην βάση του κακού και στην γενίκευσή του. Ένας σημαντικότατος λόγος για τον οποίο ο «κοινοβουλευτικός λόγος» έχει πάρα πολύ εκτραχυνθεί είναι η πλήρης, άμεση και συνεχής τηλεοπτική μετάδοση των Συνεδριάσεων – Ολομέλειας και Επιτροπών – από το «Κανάλι της Βουλής». Οι – παρεκτρεπόμενοι – βουλευτές ελάχιστα η ουδόλως ενδιαφέρονται για το τι λένε μέσα στην Βουλή και για το τι αποτέλεσμα θα έχουν τα λεγόμενά τους στο τελικώς παραγόμενο «έργο», νομοθετικό ή άλλης φύσεως. Τους ενδιαφέρει η «εικόνα» τους και η καταγραφή της. Κι αυτό βέβαια όχι για να το δουν οι τηλεθεατές, καθώς το Κανάλι της Βουλής ελάχιστη «τηλεθέαση» έχει. Αλλά τους ενδιαφέρει να «πάρουν» το απόσπασμα της ομιλίας τους και να το «ανεβάσουν» στο διαδίκτυο. Όσο περισσότερο υβριστική είναι η συμπεριφορά, όσο περισσότερο εξευτελίζει και προσβάλλει υπουργούς και συναδέλφους του βουλευτές, τόσο περισσότερες «ψήφους» προσδοκά ο «υβριστής βουλευτής» από την προβολή που θα κάνει ο ίδιος του αποσπάσματος της συνεδρίασης που μετέδωσε το Κανάλι της Βουλής. Βρίζει, χυδαιολογεί και ύστερα κατά τρόπο απόλυτα φασιστικό προβάλλει μόνο όσα είπε εκείνος και ποτέ τον αντίλογο…

Το άρχισε η κυρία Κωνσταντοπούλου και όταν είδαν τα ποσοστά της να εκτοξεύονται μέχρι και 15-17% στις αρχικές δημοσκοπήσεις, χρησιμοποίησαν το «σύστημα» αυτό και πολλοί άλλοι βουλευτές… Με αποτέλεσμα την όξυνση και … διεύρυνση του απαράδεκτου κοινοβουλευτικού λόγου… (Γι’ αυτό άλλωστε η κυρία Κωνσταντοπούλου ζητεί επιμόνως - και ελπίζω…ματαίως - να επιτραπεί η βιντεοσκόπηση της «δίκης των Τεμπών»)…

Απλή κατάργηση της καταγραφής και τηλεοπτικής μετάδοσης των Συνεδριάσεων της Βουλής θα είχε άμεσο αντίκτυπο στην βελτίωση του επιπέδου έκφρασης και συμπεριφοράς των – παρεκτρεπομένων σήμερα – βουλευτών. Η δημοσιότητα των συνεδριάσεων καλύπτεται πλήρως από την παρουσία πολιτών στα Θεωρεία και από την δημοσιογραφική κάλυψη.

Για τα λοιπά ο Κανονισμός επιτρέπει την λήψη μέτρων για την επαναφορά στην τάξη κάποιου παρεκτρεπομένου βουλευτή, είτε με την διακοπή της απρεπούς αγορεύσεως (αφαίρεση του λόγου, μη καταγραφή στα Πρακτικά), ακόμη δε και με αποβολή από την Αίθουσα (όπως είχε γίνει με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής).

Ένα πρέπει να γίνει κατανοητό: Ο,τιδήποτε μέτρα και αν προβλεφθούν σε μια αναθεώρηση του Κανονισμού, δεν πρόκειται να αποδώσουν, αν συνεχισθεί η τηλεοπτική κάλυψη και μετάδοση των Συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου.

Όσον αφορά τέλος στον τομέα της Διοίκησης η ένταση της προσπάθειας που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός είναι ένα ακόμη βήμα στην προσπάθεια να νικηθεί ο «Λεβιάθαν του Δημοσίου», το «βαθύ κράτος». Και στα όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ας μου επιτραπεί να προσθέσω μία ακόμη μείζονα προσπάθεια: καταπολέμηση του «Κρατικού συνδικαλισμού»… Και ως πρώτο «βήμα» θα πρότεινα τούτο: Να δοθεί, επακριβώς, ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, οι οποίοι έχουν εκ του νόμου το δικαίωμα να ΜΗΝ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ, επειδή είναι συνδικαλιστικά στελέχη.

Καλό Πάσχα