Ο Χατζιδάκις πούλησε τα «Παιδιά του Πειραιά» που του έδωσαν Όσκαρ για να βάλει δόντια

Σαν σήμερα στις 15 Ιουνίου 1994 έφυγε από τη ζωή από οξύ πνευμονικό οίδημα ο μεγάλος συνθέτης, ποιητής, τραγουδοποιός και πιανίστας Μάνος Χατζιδάκις. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε μεταπολεμικά, με το θεωρητικό και συνθετικό έργο του, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση.

Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά, ενώ το 1960 κέρδισε το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Ένα βραβείο που ποτέ του δεν είδε με καλό μάτι. Όπως συνέβαινε και με τα τραγούδια που έγραψε για τις ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη που έγιναν τεράστιες επιτυχίες. Ο ίδιος θεωρούσε ότι του είχαν προσδώσει μια λαϊκότητα και κάτι τέτοιο δεν του άρεσε.

«Και για να εξηγηθούμε, όταν λέω κάτι λαϊκό δεν το εννοώ και για τον Λαό. Κατά σύμπτωση, ο Λαός κάθε άλλο παρά λαϊκός είναι. Τα μπουζούκια, οι μπαγλαμάδες και οι ζουρνάδες είναι η συνήθειά του. Εμένα μ΄ ενδιαφέρουν εκείνες οι λίγες, οι μοναδικές του στιγμές που ζει, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνει, την αλήθεια του. Είναι οι στιγμές που είναι σκέτα άνθρωπος, χωρίς τη βία του Χρόνου, χωρίς την αγωνία του Χώρου, χωρίς τη φθορά της Τάξης του…», είχε πει.

Η τοποθέτηση αυτή του Χατζιδάκι τον οδήγησε να αναζητήσει ένα ουσιαστικό περιεχόμενο για τη μουσική του και μία γνήσια σχέση με τον κόσμο. Αδιαφορούσε για το ελαφρό τραγούδι, αυτό που δεν εκφράζει μία βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, ενώ αποκηρύσσει μεγάλο μέρος του «λαϊκότροπου» έργου του –γραμμένου κατά βάση για τον ελληνικό κινηματογράφο– για τον ίδιο λόγο.

Πηγή: www.gazzetta.gr