Οι Eco-innovators και οι οικολογικές ιδέες που δίνουν λύσεις

Καθαρό, ασφαλές πόσιμο νερό σε περιοχές που πλήττονται από λειψυδρία, «πλαστικό» κατασκευασμένο από φυσικά, ανθεκτικά υλικά, χρηστικά αντικείμενα για το σπίτι από υπολείμματα τροφίμων και λουλουδιών, ανάπτυξη ανθεκτικών καλλιεργειών… Η τεχνολογία κι η επιστήμη ανοίγουν το δρόμο για ένα βιώσιμο μέλλον, με στόχο τη μείωση του ανθρακικού αποτυπώματος, την κοινωνική ισότητα και την ανθεκτικότητα του πλανήτη. Οι προτάσεις των ειδικών δεν αποτελούν μόνο ιδέες, αλλά πολύτιμα εργαλεία για ένα «πράσινο» αύριο.


«Πάνες» για άνυδρες περιοχές

Πώς λειτουργεί η πάνα που έχει σχεδιαστεί για βρέφη και παιδιά; Το απορροφητικό της υλικό συγκρατεί τα υγρά και τα «κλειδώνει» αποτρέποντας τις διαρροές. Ερευνητές από το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας, εμπνευσμένοι από την παιδική πάνα, ανέπτυξαν ένα νέο υλικό που «μαγνητίζει» υγρασία από την ατμόσφαιρα και τη μετατρέπει σε ασφαλές πόσιμο νερό. Στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι να καταστήσει τη συλλογή νερού από τον αέρα βιώσιμη και αποδοτική, όχι μόνο σε περιοχές με αυξημένη υγρασία όπου το σύστημα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό, αλλά και σε σημεία με ξηρό κλίμα για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες πολιτών που έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε νερό. Όλα αυτά τη στιγμή που σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη UNICEF, σχεδόν δύο δισ. άνθρωποι παγκοσμίως δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό.




Βιοπλαστικό από μπαμπού

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα πλαστικά μίας χρήσης και τα είδη αλιείας που συναντώνται συχνότερα στις ευρωπαϊκές ακτές καλύπτουν το 70% του συνόλου των θαλάσσιων απορριμμάτων. Ανάμεσα σε αυτά συσκευασίες τροφίμων, πλαστικά μπουκάλια, αποτσίγαρα, δοχεία φαγητού, προϊόντα υγιεινής, καλαμάκια, μπατονέτες. Πολλές είναι οι προσπάθειες των ερευνητών παγκοσμίως, να αναπτύξουν βιώσιμες εναλλακτικές του πλαστικού που επιβαρύνει τον πλανήτη. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Δασοκομίας της βορειοανατολικής Κίνας, σχεδίασαν ένα νέο είδος βιοπλαστικού από μπαμπού που εγγυάται αντοχή και διάσπαση σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οπως αποδεικνύεται η μέθοδος δεν είναι τοξική και το σκληρό υλικό που προκύπτει όχι μόνο μπορεί να ανακυκλωθεί, αλλά και να αποδομηθεί μέσα σε περίπου 50 ημέρες, τη στιγμή που για ένα συμβατικό πλαστικό ο απαιτούμενος χρόνος ξεπερνά τα 20 χρόνια.




Σερβίτσια από τρόφιμα και λουλούδια

Η σπατάλη τροφίμων αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα περιβαλλοντικά προβλήματα της εποχής μας, καθώς περισσότεροι από ένα δισ. τόνοι τροφίμων καταλήγουν κάθε χρόνο σε χωματερές, εντείνοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Νοικοκυριά, εστιατόρια και καταστήματα λιανικής συγκαταλέγονται στις βασικές πηγές του προβλήματος, γεγονός που καθιστά αναγκαία την υιοθέτηση πιο υπεύθυνων πρακτικών. Στο πλαίσιο αυτό, ερευνητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (MIT), ανέπτυξαν τον τρισδιάστατο εκτυπωτή FOODres.AI, ο οποίος αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη για να μετατρέπει οργανικά υπολείμματα, όπως φλούδες φρούτων και κατακάθι καφέ σε χρηστικά αντικείμενα για το σπίτι. Ο χρήστης φωτογραφίζει τα υπολείμματα, τα οποία αναλύονται μέσω ειδικής εφαρμογής, ενώ στη συνέχεια ο εκτυπωτής δημιουργεί βιοπλαστικό υλικό για την παραγωγή αντικειμένων όπως μπολ και κούπες. Παράλληλα, παρέχεται δυνατότητα προσαρμογής της υφής και του χρώματος ανάλογα με τα διαθέσιμα υλικά.




Ανθεκτικές καλλιέργειες

Η κλιματική αλλαγή και η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού εντείνουν την ανάγκη για καινοτόμες λύσεις στην αγροτική παραγωγή. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η ζήτηση τροφίμων θα αυξηθεί σημαντικά έως το 2050, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι ήδη αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επισιτιστικής ασφάλειας, με περίπου 735 εκατ. ανθρώπων -σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO)- να βρίσκονται αντιμέτωποι με την πείνα.

Μία από τις πιο σύγχρονες προσεγγίσεις είναι οι κάθετες καλλιέργειες που αναπτύσσονται στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, το πρώτο στο Ηνωμένο Βασίλειο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις. Με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικής, οι επιστήμονες μελετούν φυτά σε ελεγχόμενες συνθήκες υψηλότερης θερμοκρασίας και διοξειδίου του άνθρακα. Στόχος είναι η δημιουργία καλλιεργειών ανθεκτικών στις μελλοντικές κλιματικές συνθήκες, ώστε να διασφαλιστεί η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια και η βιώσιμη γεωργική παραγωγή.