Τι απαντάμε στον ασθενή με άνοια που λέει: «Θέλω να πάω σπίτι» – Ποια παγίδα να αποφύγουμε

Η κυρία Μ. στέκεται στον διάδρομο και κοιτάζει την εξώπορτα. «Θέλω να πάω σπίτι». Ζει δεκαετίες σε αυτό το διαμέρισμα. Τα έπιπλα είναι στην ίδια θέση, οι φωτογραφίες κρέμονται αναλλοίωτες στον τοίχο. Όταν ο γιος της λέει: «Μαμά, είσαι σπίτι», εκείνη ανησυχεί. Για εκείνον είναι ένας τόπος. Για εκείνη δεν είναι πλέον ένα συναίσθημα.

Σκέφτομαι συχνά μια άλλη γυναίκα. Θα την αποκαλώ κυρία Β. Δεν ήρθε στο νοσοκομείο λόγω άνοιας. Ήταν κάτι άλλο, μια σωματική πάθηση, μια προγραμματισμένη εισαγωγή.

Στην πρώτη συνομιλία φαινόταν φιλική, ήρεμη, διακριτική. Μόνο σιγά – σιγά αρχίσαμε να παρατηρούμε μερικά φαινομενικά ασήμαντα πράγματα: Τακτοποιούσε συνεχώς την ντουλάπα της. Έβαζε τα ρούχα μέσα, τα έβγαζε, τα δίπλωνε ξανά. Στο φαγητό κοιτούσε για ώρα το πιάτο της. Μερικές φορές καθόταν δέκα, δεκαπέντε λεπτά πριν πάρει την πρώτη κουταλιά. Όχι επειδή δεν πεινούσε, αλλά σαν να έπρεπε να θυμηθεί πώς να φάει.

Διαβάστε περισσότερα στο ygeiamou.gr