Κωστής Μαραβέγιας: Γιατί τα κορίτσια παθαίνουν «Λόλα» μαζί του;

Αρχές Δεκέμβρη στο θρυλικό «Σκίπερ». Σκηνικό ελληνικό, ημερολογιακά άναρχο, γεμάτο ήλιο, θάλασσα, παγωμένη μπίρα και καλοκαιρινές αναμνήσεις. Εκείνος στέκει απέναντί μου και για αρκετή ώρα «συνθέτει» στη μεγαλύτερη fan του, την τρίχρονη κόρη μου, μια μελωδία. Τραγουδάει, γελάει, χορεύει και της προτείνει μια βουτιά στη θάλασσα. Εγώ σωπαίνω. Αλλωστε όταν είσαι illegal επιτρέπονται τα πάντα...     
  
- Γιατί illegal; Το «Κωστής illegal» και το «Μαραβέγιας illegal» ήταν προσφωνήσεις που μου είχαν κολλήσει κάποιοι φίλοι και μουσικοί επειδή άκουγα πάρα πολύ Manu Chao. Ετσι ονόμασα το προσωπικό μου πρότζεκτ «Maraveyas illegal». 

- Είσαι σε κάτι illegal; Γοητεύεσαι από κάποια μορφή παρανομίας; Ολοι μας έχουμε γίνει illegal κάποια στιγμή στη ζωή μας. Αισθάνομαι ότι η εποχή που ζούμε έχει τόσο αφόρητους και τόσο πολλούς κανόνες, η καθημερινότητά μας «κινείται» σε τόσο ασφυκτικό έλεγχο που η παραβίαση του κανόνα είναι κάτι παραπάνω από αναπόφευκτη. Η δική μου illégalité, ωστόσο, έγκειται περισσότερο στη μη παραδοχή του δεδομένου, στην επανεξέταση των πραγμάτων, στην αναθεώρηση, στον αναστοχασμό...

- Ποια είναι η μεγαλύτερη «παρανομία» που έχεις κάνει ως άνθρωπος και σε ποιον τομέα; Το ότι ενώ είχα την ευκαιρία για μια πιο στρωμένη και συμβατική εργασία (σ.σ.: έχει τελειώσει τη Στατιστική και εργαζόταν για μεγάλο διάστημα σε ερευνητική ομάδα του Πολυτεχνείου) επέλεξα να ακολουθήσω το μονοπάτι της μουσικής ξεκινώντας από το μηδέν. Εκείνη την εποχή αποφάσισα να ρισκάρω, να κάνω αυτό που έλεγε η καρδιά μου και να μπω στην περιπέτεια που λέγεται μουσική, περιπλάνηση, συναυλίες και ταξίδια. 

- Πάντα ακολουθείς αυτό που λέει καρδιά σου; Κάνω αυτό που λέει η καρδιά μου, αλλά όχι απερίσκεπτα. Οσο μεγαλώνω το συναίσθημα φιλτράρεται και τα πράγματα γίνονται λιγότερο επικίνδυνα...   

- Τι ενέχει για σένα μεγαλύτερο κίνδυνο: μια μεγάλη ήττα στη δουλειά ή μια μεγάλη ήττα στον έρωτα; Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είμαι πολύ εργατικός τύπος και πως όταν αναλαμβάνω να φέρω εις πέρας μια δουλειά, το κάνω με μεγάλη αγάπη και πολύ μόχθο. Από κει και ύστερα, στη δουλειά δεν ζυγίζω τις ήττες και τις νίκες, ούτε χαράζω πορείες καταστρώνοντας καριερίστικα πλάνα. Αν κάτι δεν πάει καλά, είτε στην επαγγελματική είτε στην προσωπική μου ζωή, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν γραφτό να πάει. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να μάθουμε να μη χάνουμε την ελπίδα και την αισιοδοξία μας για το αύριο. Στην τελική αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να μπορούμε να είμαστε καλά μέσα μας στα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Οτιδήποτε μοιάζει σαν ήττα ή οτιδήποτε είναι κοινωνικά χαρακτηρισμένο ως ήττα δεν πρέπει να μας πτοεί. 

- Ωστόσο, δεν πονάει περισσότερο η ήττα στον έρωτα; Νομίζω ότι είναι αλληλένδετα. Μέρος της προσωπικής μου ζωής, της καθημερινότητάς μου και των διαπροσωπικών μου σχέσεων βρίσκεται μέσα σε αυτό που αγαπώ να κάνω: τη δουλειά μου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φίλοι μου είναι και συνεργάτες μου. 

- Και οι ερωτικές σχέσεις σου είναι μέσα από τη δουλειά σου;  Οχι. Δεν έχει τύχει ποτέ να κάνω σχέση με κάποια γυναίκα μέσα από τη δουλειά μου. 

- Στην καλοκαιρινή συναυλία σου στον κήπο του Μεγάρου βρέθηκα ανάμεσα σε θαυμάστριές σου, οι οποίες έσκιζαν κυριολεκτικά τα ρούχα τους και ούρλιαζαν τους στίχους των κομματιών σου. Αισθάνθηκες ποτέ να καβαλάς το καλάμι; Καμία σχέση - και θα σου εξηγήσω ακριβώς το γιατί. Ξεκίνησα να κάνω συναυλίες με δέκα και δεκαπέντε θεατές, οι μισοί εκ των οποίων ήταν φίλοι και συγγενείς. Αυτό το στάδιο δεν κράτησε για μένα μια βδομάδα, έναν μήνα, έναν χρόνο και ξαφνικά γέμισα δυο φορές το Μέγαρο με 8.000 κόσμο. Ολη αυτή η κουλτούρα της γιορτής που λέγεται Maraveyas Illegal Live δημιουργήθηκε μέσα στα χρόνια και επειδή η όποια επιτυχία μου είχε μια ομαλή πορεία, με τον κόσμο να αυξάνεται αργά και σταδιακά, το καλάμι ήταν, είναι και θα είναι πολύ μακριά από μένα.
- «Θέλω να φύγω, ν’ αλλάξω Θεό, να σπάσω την μπάρα για να σωθώ»,  λέει ένας στίχος στο υπέροχο τραγούδι σου «Τσαλαπατώ». Το έχεις νιώσει με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Οχι μόνο το ένιωσα, αλλά αφουγκράστηκα και τη γενικότερη αίσθηση του «μένω ή φεύγω» - των νέων κυρίως ανθρώπων.  Οταν ξαφνικά ήρθε στη χώρα αυτό το αδιέξοδο που στιγματίστηκε από την άνοδο του φασισμού και της ανεργίας, αισθάνθηκα την αγωνία του κόσμου για το τι πρέπει να κάνει: να μείνει ή να φύγει απ’ αυτή τη χώρα. Αν είχα απέναντί μου ένα νέο παιδί, θα του έλεγα να φύγει ανεξαρτήτως κρίσης και οικονομικής κατάστασης, διότι θεωρώ ότι στην πορεία ενός ανθρώπου το να γνωρίζει καινούρια πράγματα και να αποκτά νέες εμπειρίες είναι ανεκτίμητο μάθημα ζωής.    

- Ποια είναι η άποψή σου για τους καλλιτέχνες που εκφράζονται πολιτικά; Ο καθένας μπορεί να εκφραστεί πολιτικά όπως και όσο θέλει, αλλά ύστερα από σύνεση, σωφροσύνη και εις βάθος ανάλυση, διότι η επίδραση που έχει ένας καλλιτέχνης στον κόσμο είναι πολύ μεγάλη.



- Θα σε ρωτήσω ευθέως για τον Νότη Σφακιανάκη και τη Χρυσή Αυγή... Η ύπαρξη καλλιτεχνών που πρόσκεινται στον φασισμό και τον ναζισμό είναι ένα φαινόμενο που υπήρχε στις κοινωνίες όλων των εποχών. Ακόμη και ο Βάγκνερ, η μεγάλη ιδιοφυΐα, ήταν οπαδός αυτών των μορφωμάτων. Το χειρότερο όλων ωστόσο είναι ότι κάποιοι καλλιτέχνες δεν το κάνουν συνειδητά, αλλά επιφανειακά, επικοινωνιακά και... στυλιστικά. Δεν μπορείς να υποστηρίζεις κάτι τόσο σκληρό, τόσο απάνθρωπο, τόσο αηδιαστικό και τόσο φρικιαστικό και να γνωρίζεις την ιστορία και τους σκοπούς του. Κι αν το κάνεις, τότε μάλλον είσαι πολιτικά αδαής... Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι αυτή η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, αυτή η τόσο όμορφη χώρα με τους τόσο ευγενικούς ανθρώπους υπάρχει περίπτωση να κυβερνηθεί κάποτε από φασίστες. Αισθάνομαι ότι δεν θα έρθει ποτέ αυτή η στιγμή. Η μισαλλοδοξία, το μίσος και η εμπάθεια δεν οδηγούν πουθενά. Η μόνη λύση σωτηρίας είναι η σύμπνοια, η αρμονία και η ανθρωπιά. Και αυτά δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε τάξη, ούτε φυλή. Αυτή η εποχή χρειάζεται απ’ όλους μας μια δυναμική αγάπης και όχι τραμπουκισμούς, βία και αναίδεια. 

- Ποια είναι η άποψή σου για το σύμφωνο συμβίωσης ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους; Οποιοσδήποτε θέλει να εκφράσει ελεύθερα την προτίμησή του πρέπει να μπορεί να το κάνει. Δεν νομίζω ότι το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων θίγει κάποιον και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν επιτρέπεται. 

- Η κρίση σε εμπνέει; Μακάρι να μην υπήρχε κρίση και μην εμπνεόταν κανείς μας. Δεν με ενδιαφέρει να αντλώ έμπνευση από τον πόνο του άλλου. Από κει και πέρα, η κρίση με αφορά, κι όταν κάτι σε αφορά, το φέρνεις και στη δημιουργία σου και στο έργο σου και σε οτιδήποτε κάνεις... 

- Εγραψες τη μουσική και τους στίχους για τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου που ανέβηκε στο Εθνικό σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου. Γράφεις κάπου: «Η περιουσία της ζωής, η πεμπτουσία, μια σοβαρή αιτία να ξέρεις γιατί ζεις». Οσο ειρωνικό κι αν θέλεις να ακουστεί, η πραγματικότητα δεν είναι κάπως έτσι; Πιστεύω πως και χωρίς πολλά λεφτά μπορείς να βιοποριστείς και να έχεις μια ευτυχή ζωή... 

- Μπορεί μια φτωχή ζωή να έχει πεμπτουσία;Τι ωραία ερώτηση... Σαφώς μπορεί να έχει πεμπτουσία μια φτωχή ζωή, όπως σαφώς μπορεί να έχει δυστυχία μια πλούσια ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν πάρα πολλά χρήματα έχουν θυσιάσει τόσες αξίες της ζωής, τόσο σε ηθικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, που εγώ προσωπικά τους λυπάμαι. Στη δική μου οπτική η απόκτηση πλούτου είναι κάτι το μάταιο διότι, όπως λέει και ο Μποντλέρ, «εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από φευγαλέες σκιές».