Μια από τις σπουδαιότερες καριέρες στην ιστορία του
NBA έφτασε στο τέλος της το βράδυ της Παρασκευής (13/2).
Ο
Κρις Πολ, ο εμβληματικός «CP3», ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, κλείνοντας ένα τεράστιο κεφάλαιο 21 ετών στα παρκέ της κορυφαίας λίγκας του κόσμου.
Στην καριέρα του κέρδισε με την Εθνική των ΗΠΑ 2 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια το 2008 και το 2012.
Το «αντίο» μέσω Instagram
Λίγους μήνες πριν σβήσει τα κεράκια για τα 41α γενέθλιά του, ο 12 φορές All-Star πήρε τη μεγάλη απόφαση, μετά την αποδέσμευσή του από τους Τορόντο Ράπτορς. Ο Πολ είχε βρεθεί στην καναδική ομάδα την περασμένη εβδομάδα μέσω ανταλλαγής από τους Λος Άντζελες Κλίπερς, ωστόσο δεν πρόλαβε να φορέσει τη φανέλα τους, καθώς αφέθηκε ελεύθερος.
Με μια λιτή αλλά συγκινητική ανάρτηση στο Instagram, ο μελλοντικός Hall of Famer έγραψε:
«Αυτό ήταν! Μετά από 21 χρόνια αποχωρώ από το μπάσκετ».
Μια καριέρα γεμάτη αριθμούς και ποιότητα
Ο Κρις Πολ αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που ελάχιστοι μπορούν να αγγίξουν. Ξεκινώντας το 2005, αγωνίστηκε σε 1.370 παιχνίδια κανονικής περιόδου, φορώντας τις φανέλες των Χόρνετς, Κλίπερς, Ρόκετς, Θάντερ, Σανς, Γουόριορς και Σπερς.
Στο Πάνθεον των πασέρ
Ο CP3 αποχωρεί από το NBA έχοντας καπαρώσει τη δεύτερη θέση στη λίστα με τις περισσότερες ασίστ στην ιστορία της Λίγκας. Με 12.552 τελικές πάσες, βρίσκεται πίσω μόνο από τον απλησίαστο Τζον Στόκτον (15.806).
Αναλυτικά το μήνυμα του Κρις Πολ:
Αυτό ήταν! Μετά από 21 χρόνια, απομακρύνομαι από το μπάσκετ. Όσο το γράφω, είναι δύσκολο να ξέρω τι αισθάνομαι, αλλά για πρώτη φορά (πολλοί θα μείνουν έκπληκτοι) δεν έχω την απάντηση. Αλλά κυρίως είμαι γεμάτος με τόσο χαρά και ευγνωμοσύνη. Ενώ το κεφάλαιο του «παίκτη ΝΒΑ» κλείνει, το μπάσκετ θα μείνει για πάντα στο DNA της ζωής μου. Ήμουν στο ΝΒΑ για πάνω από τη μισή ζωή μου, σε βάθος τριών δεκαετιών. Είναι τρελό και μόνο που το λέω. Το να παίξω επαγγελματικά ήταν μια απίστευτη ευλογία που ήρθε όμως με μεγάλη ευθύνη. Τα αφουγκράστηκα όλα. Τα καλά και τα κακά. Ως μαθητής της ζωής, η ηγεσία είναι δύσκολη και όχι για τους αδύναμους. Σε λίγους θα αρέσεις και σε πολλούς όχι. Αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος πάντα και οι προθέσεις μου ήταν πάντα ειλικρινείς.
Νιώθω πραγματικά υπέροχα γνωρίζοντας ότι έπαιξα και αντιμετώπισα αυτό το παιχνίδι με τον απόλυτο σεβασμό από την ημέρα που ο πατέρας μου μου το σύστησε. Ήταν η πρώτη σχέση που γνώρισα ποτέ. Το μπάσκετ μού έδωσε λόγο να ξυπνάω στις 5 το πρωί και να προπονούμαι πριν το σχολείο. Μου έδωσε λόγο να βρίσκω τρόπο να φτάσω στο YMCA τις μέρες με χιόνια, ακόμη κι όταν οι δρόμοι ήταν παγωμένοι. Μου έδωσε λόγο να είμαι ο μικρός αδερφός που πάντα προσπαθούσε να κερδίσει τον μεγάλο του αδερφό. Μου έδωσε λόγο να έχω καλούς βαθμούς ώστε να έχω την ευκαιρία να παίξω στο κολέγιο. Μου έδωσε λόγο να πετύχω 61 πόντους σε έναν αγώνα παρότι ο παππούς μου μόλις είχε δολοφονηθεί. Μου έδωσε λόγο να εμφανίζομαι και να κάνω αποθεραπεία μέρα με τη μέρα μετά τη ρήξη μηνίσκου, τη ρήξη των αρθρώσεων, τον εξαρθρωμένο ώμο και τις πέντε επεμβάσεις στο χέρι...
Το παιχνίδι πάντα μου έδινε έναν λόγο να ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΑΙ!!! Και οι πραγματικοί ηγέτες και μαχητές ξέρουν ότι αυτό ακριβώς — το να εμφανίζεσαι — είναι η μισή μάχη. Έτσι τώρα, με όλη την ευγνωμοσύνη που θα μπορούσα ποτέ να έχω... ήρθε η ώρα να εμφανιστώ για άλλους και με άλλους τρόπους. Αυτή την τελευταία σεζόν ήξερα ότι δεν μπορούσα να το κάνω αν δεν ήμουν στο σπίτι με την οικογένειά μου. Αυτά τα έξι χρόνια μακριά ήταν μεγάλη θυσία για όλους μας και ήξερα ότι αυτό έπρεπε να τελειώσει. Και τώρα ξέρω με όλη μου την καρδιά ότι ο καλύτερος συμπαίκτης που μπορώ να είμαι είναι για τη Jada, τον Chris II και τον Cam!!