Θα φέρει μια Ελευθερία την άνοιξη στο Μπακού;

Ως γνωστόν, αν δεν ρίξεις χρήμα στον μύλο της Eurovision πρωτιά δεν κερδίζεις. Αλλά ποιος τολμά να σκεφτεί την πρώτη θέση στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού -ναι, εκείνη για την οποία πασχίσαμε χρόνια ολάκερα- σε εποχές μνημονίου, οικονομικής ύφεσης και επιλεκτικής χρεοκοπίας, τρία σε ένα; Βέβαια, υπάρχει και το γιουροβιζιονικό «δεδικασμένο» της Γιοχάνα Τζονσντοτίρ, της τραγουδίστριας που το 2009 εκπροσώπησε την άρτι τότε πτωχευμένη Ισλανδία και η ψήφος αλληλεγγύης των Ευρωπαίων την έφερε στη δεύτερη θέση. Λες και η χαριτωμένη και δροσερή συμμετοχή της Ελευθερίας Ελευθερίου να κάνει την ανατροπή;

Για να είμαστε εξαρχής ξεκάθαροι (και δίκαιοι), είτε δώσεις 1,2 εκατ. ευρώ (τόσο ήταν το budget της συμμετοχής Ρουβά με το «This is our night» το 2009), είτε 900.000 ευρώ (τόσο στοίχισε η συμμετοχή του νικητήριου «My number one» με την Ελενα Παπαρίζου το 2005), είτε 60.000 ευρώ, όσα δηλαδή πρόκειται να δαπανήσει η Universal Music για την ελληνική αποστολή -εισιτήρια, διαμονή, σίτιση κ.λπ.- στον φετινό τελικό του Μπακού, η αισθητική παραμένει η ίδια. Απλώς αλλάζει ο βαθμός στην κλίμακα της «γκλαμουροσύνης». Κι αυτή η απώλεια του ντόπιου «λαϊκού κεκτημένου» του γκλαμ (που άφησε απέξω την περίσσεια των παρατρεχάμενων) ήταν που σήκωσε ένα τσουνάμι γκρίνιας - σε κάποια σημεία δικαιολογημένη, σε κάποια άλλα εντελώς αδικαιολόγητη. Η κριτική που ασκήθηκε μετά τον φετινό ελληνικό τελικό της προηγούμενης Δευτέρας αποδεικνύει ότι η αλήθεια, ως είθισται, βρίσκεται κάπου στη μέση. Ούτε μεγάλες σάλες με υψηλούς καλεσμένους είχαμε, ούτε φωτογενείς παρουσιαστές, ούτε ευφάνταστα κείμενα και τσαχπίνικα σκετσάκια, ούτε καν μία -κατά τα γιουροβιζιονικά ειωθότα- ρετροσπεκτίβα των ελληνικών συμμετοχών της Eurovision. Αν κάποιος είπε πρόσφατα ότι το ΠΑΣΟΚ θυμίζει χυλό, τότε η φετινή πλήρης σεμνοταπεινοσύνης τελετή ανάδειξης του εκπροσώπου μας στη Eurovision μοιάζει με ψαρόσουπα. Οπου ψάρια, βάλτε τους παρουσιαστές Μαρία Κοζάκου και Γιώργο Φραντζεσκάκη. Και δυστυχώς, ενώ ως ψάρια έξω απ’ τα νερά τους θα μπορούσαν να προσιδιάζουν σε ζαργάνες και λαβράκια, το τηλεοπτικό αποτέλεσμα τους έκανε να μοιάζουν μάλλον με ροφούς. Και τούτο δεν είναι μομφή προς τη δημοσιογραφική αξία των δύο συναδέλφων -η Κοζάκου άλλωστε ως περσινή ανταποκρίτρια του διαγωνισμού στο Ντίσελντορφ ήταν παραπάνω από αξιοπρεπής-, αλλά στην τηλεοπτική υπεραξία τους. Διότι με μαλλί Σάββα Κωφίδη σε πρώτο πλάνο (ναι, σε αυτό του κυρίου Φραντζεσκάκη αναφέρομαι) δεν κάνεις Eurovision, αλλά remake «Ρόδας, τσάντας και κοπάνας», και αν...

Ο φετινός ελληνικός τελικός που πραγματοποιήθηκε με απόφαση της ΕΡΤ στο εμπορικό κέντρο River West, γεννώντας έτσι την εύλογη τουιτερική απορία «τα επινίκια θα εορταστούν στα Goody’s;», είχε δύο βασικά μειονεκτήματα: δεν ήταν τηλεοπτικά θελκτικός και δεν είχε τραγούδι. Live τουλάχιστον. Αρα εκ προοιμίου ακύρωνε τον ρόλο του ως προπομπού ενός πανευρωπαϊκού τηλεοπτικού διαγωνισμού τραγουδιού. Η απάντηση που δίνεται από τη δισκογραφική εταιρεία, η οποία έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου το κόστος της ελληνικής αποστολής στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν -η ΕΡΤ πληρώνει μόνο 100.000 εν είδει συνδρομής στην EBU είτε συμμετάσχουμε είτε όχι-, είναι πως δεν ήταν τεχνικά εφικτό οι συμμετέχοντες να τραγουδήσουν ζωντανά. Ωστόσο, γιατί δεν φρόντισαν ώστε ο διαγωνισμός να πραγματοποιηθεί σε ένα από τα στούντιο της ΕΡΤ; Προφανώς διότι δεν επρόκειτο για εθνικό τελικό Eurovision, αλλά για καμουφλαρισμένο real estate μήνυμα τηλεπώλησης. Γι’ αυτό και παρουσιαστές και συμμετέχοντες ανεβοκατέβαιναν με κυλιόμενες σκάλες και ασανσέρ. Για να μας δείξουν όλα τα κομφόρ του mall μήπως και το αγοράσουμε. Εκτός κι αν για όλα φταίνε τα σκηνοθετικά ευρήματα, που με επιείκεια θα χαρακτήριζες «του φτωχού».

Του ακόμη πιο φτωχού βεβαίως -μα καλά, πού χάθηκαν οι κυρίες του φιλόπτωχου;- ήταν η επιλογή της κριτικής επιτροπής. Αν και βέβαια θα μπορούσες να βρεις ένα αρχαιολογικό ενδιαφέρον στα σχεδόν μαρμαρωμένα μαλλιά του κ. Ανδρέα Πυλαρινού ή στη σοφία δεκαετιών που φέρει στην κουρασμένη περμανάντ του ο κ. Μιχάλης Τσαουσόπουλος. Τη σύνθεση της επιτροπής συμπλήρωναν οι κυρίες Φωτεινή Γιαννουλάτου (υπεύθυνη διεθνών σχέσεων ΕΡΤ) και Μαρία Λαχανά (διευθύντρια ΕΡΑ), καθώς και ο κ. Τάσος Τρύφωνος. Η μομφή δεν αφορά στα πρόσωπα αυτά καθαυτά των εν λόγω κυρίων ούτε τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής.

Απλώς σε τούτη τη χώρα υπάρχουν και άνθρωποι πολύ νεότεροι των 40 ετών -και ίσως με μεγαλύτερη τριβή και εμπειρία στα γιουροβιζιονικά πράγματα- οι οποίοι θα μπορούσαν να προσφέρουν πολύτιμη τεχνογνωσία. Μην τρελαινόμαστε όμως. Ενας διαγωνισμός τραγουδιού είναι. Κι ας είναι και το μεγαλύτερο παγκόσμιο μη αθλητικό τηλεοπτικό γεγονός. Ευτυχώς, υπάρχει χρόνος να γίνουν βελτιώσεις και διορθώσεις στην ελληνική συμμετοχή. Τόσο η ΕΡΤ όσο και η Universal Music, που με θάρρος και τόλμη ανέλαβε το βάρος της εκπροσώπησής μας, διαβεβαιώνουν πως θα κάνουν το καλύτερο στο μέτρο του δυνατού και των οικονομικών δυνατοτήτων που αφήνει η δύσκολη για τη χώρα συγκυρία. Λάθος χώρος, λάθος επιλογή προσώπων, άνευρα κείμενα, αμήχανη παρουσίαση, με το ζόρι ένθερμο κοινό. Ολα μαύρα κι άραχλα στον εθνικό τελικό της Eurovision; Ας μην είμαστε όμως (κι εμείς) γκρινιάρηδες. Υπάρχει ένας αφανής ήρωας στον οποίο οφείλουμε να αποδώσουμε εύσημα. Και δεν είναι άλλος από τον καμεραμάν που κατάφερε με αντανακλαστικά Speedy Gonzalez να συλλάβει καρέ-καρέ τα upskirts τόσο της Dora όσο και της ultra σέξι και ταλαντούχας νικήτριας Ελευθερίας Ελευθερίου.

Οφείλουμε βέβαια να αναγνωρίσουμε εδώ το εθνικό upskirt που πρώτη η Ελενα Παπαρίζου τόλμησε στη Eurovision και το οποίο ως φάρος γνώσης οδηγεί καταπώς φαίνεται και τις νεότερες γενιές ερμηνευτριών. Τα upskirts των δύο υποψηφίων ήταν και οι μόνες στιγμές που ο ελληνικός τελικός πήρε τα πάνω του. Μαζί βεβαίως με την εμφάνιση της υποψήφιας της Κύπρου Ηβης Αδάμου, η οποία έχει ήδη κερδίσει την εύνοια των eurofan -και άρα μια θέση στον τελικό της διοργάνωσης- με το τραγούδι «La la Love». Διότι τελικά χρόνο με τον χρόνο ο κατήφορος τείνει να συναγωνιστεί σε κλίση την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη. Επιμύθιο: Η ΕΡΤ αποφάσισε φέτος να το παίξει Μαρία Μαγδαληνή, τύπου «δεν κατασπαταλώ τα χρήματα του ελληνικού λαού σε αηδίες», και έκανε μια τρύπα στο νερό, απαξιώνοντας το μόνο ίσως τηλεοπτικό προϊόν που τα τελευταία χρόνια τής απέφερε τηλεθεάσεις της προκοπής, χορηγούς και διαφημιστικά έσοδα. Από την άλλη, αν υπολογίσει κανείς πως η Αννα Βίσση 20 λεπτά πριν από την έναρξη του τελικού ευχήθηκε μέσω του λογαριασμού της στο Twitter καλή επιτυχία στην Ελευθερία Ελευθερίου και στην Ηβη Αδάμου στο Μπακού, δηλαδή προφήτευσε το αποτέλεσμα, του χρόνου δεν χρειάζεται καν να οργανώσουμε μικρή ή μεγάλη φιέστα. Ενας χρησμός από το «μαντείο της Απόλυτης» φτάνει και περισσεύει - μην ξοδεύουμε και ρευστό τζάμπα.