Άρια Παπανικολάου: Το Super Girl που έπαιξε στην Οδύσσεια του Νόλαν – «Ένιωθα πως ήμουν στ’ αλήθεια αρχαία Ελληνίδα»

Η Άρια Παπανικολάου διαγνώστηκε με αυτισμό σε ηλικία τριάμισι ετών, όμως από μικρή έμαθε να μην αφήνει τις δυσκολίες να καθορίζουν τα όνειρα και τις δυνατότητές της. Σήμερα, έχει γράψει το best seller βιβλίο «Με λένε Άρια» (εκδ. Ψυχογιός), είναι πρέσβειρα του οργανισμού Together for Autism, που ίδρυσε ο πατέρας της και παλαίμαχος μπασκετμπολίστας Δημήτρης Παπανικολάου, καθώς και πρέσβειρα του ΕΚΚΟΜΕΔ για τα άτομα με νευροδιαφορετικότητα. Παράλληλα, σπουδάζει Animation, δημιουργεί τις δικές της ιστορίες, δίνει τη φωνή της σε ήρωες παιδικών ταινιών και συμμετέχει σε κινηματογραφικές παραγωγές.

Η συμμετοχή της στην «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, που γυρίστηκε και στην Ελλάδα, ήταν για την ίδια μια ξεχωριστή εμπειρία και μια ακόμη μικρή κατάκτηση στη δική της προσωπική «Οδύσσεια». Από το κάστρο της Ακροκορίνθου και τα γυρίσματα μιας διεθνούς υπερπαραγωγής μέχρι τη μάχη της για περισσότερη συμπερίληψη, η Άρια συνεχίζει να ανοίγει τον δικό της δρόμο, με οδηγό το μότο της: «Never give up!».

Στη συνέντευξή της στο περιοδικό Gala της εφημερίδας Πρώτο Θέμα, μιλά για την εμπειρία της στην ταινία του Νόλαν, τη στιγμή που βρέθηκε ανάμεσα στους ηθοποιούς μιας διεθνούς παραγωγής, τα όνειρά της για το Animation και την υποκριτική, αλλά και για τις δυσκολίες που χρειάστηκε να ξεπεράσει για να φτάσει σήμερα να λέει με περηφάνια: «Ένιωθα πως ήμουν στ’ αλήθεια αρχαία Ελληνίδα».

GALA: Πώς προέκυψε η πρόταση για να συμμετάσχεις στην υπερπαραγωγή «Οδύσσεια»;
ΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Είμαι πρέσβειρα του ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας) για ανθρώπους με νευροδιαφορετικότητα και την τελική επιλογή να συμμετέχω ως extra την έκανε η Faliro House Production, που ήταν η εταιρεία παραγωγής της ταινίας στην Ελλάδα.

G.: Πώς θα περιέγραφες αυτή την εμπειρία;
Α.Π.: Φανταστική! Αγαπώ πολύ την ελληνική μυθολογία, γνωρίζω τα πάντα για την «Οδύσσεια» και ένιωθα πως μέσα από όλο αυτό τιμούσα τους προγόνους μου. Οταν μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω στην ταινία ως extra πάντως, οι γονείς μου ανησυχούσαν γιατί θα έπρεπε να ανέβω με σανδάλια εποχής -που μπορεί να γλιστρούσαν- στο κάστρο της Ακροκορίνθου κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τελικά το γύρισμα έγινε το επόμενο πρωί, οπότε ανεβήκαμε αφού είχε ξημερώσει και όλα πήγαν καλά.

G.: Πώς είναι από μέσα μια διεθνής παραγωγή;
Α.Π.: Πολλοί ηθοποιοί, πολύς κόσμος που δούλευε για να πραγματοποιηθούν αυτά τα γυρίσματα, μεγάλες και πολλές κάμερες, υπέροχα κοστούμια σε συνδυασμό με το μαγικό τοπίο στο Κάστρο της Ακροκορίνθου, που πραγματικά όλα αυτά με έκαναν να αισθάνομαι πως βρίσκομαι όντως σε εκείνη την εποχή και πως ήμουν στ’ αλήθεια αρχαία Ελληνίδα! Ηταν μία εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Επίσης, αρκετοί ηθοποιοί προέρχονταν από διάφορες χώρες όλου του κόσμου και κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων συζητούσαμε - και αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον να γνωρίζω ανθρώπους από άλλες χώρες. Στην Ακροκόρινθο ήταν παρών και ο Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος βρισκόταν ανάμεσά μας παρακολουθώντας και επιβλέποντας το γύρισμα ώστε να καθοδηγεί ηθοποιούς και cameramen. Λίγες ημέρες πριν από το δικό μου γύρισμα, είχα πάει στην ίδια τοποθεσία και για το fitting, όπου βρέθηκα σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα με πολλά ρούχα και αξεσουάρ, μακιγέζ, κομμωτές και ήταν ξανά κάτι πρωτόγνωρο για μένα.

G.: Πώς σε αντιμετώπισαν οι άνθρωποι που συμμετείχαν μαζί σου σε σκηνές;
Α.Π.: Πολύ όμορφα. Με βοηθάει και το ότι μιλάω πολύ καλά αγγλικά, όπως και ιαπωνικά και ισπανικά. Ομως οι ξένες γλώσσες δεν θα είχαν καμία σημασία αν δεν ήταν τόσο ευγενικοί οι άνθρωποι.

G.: Τι πιστεύεις ότι κάνει αυτή την ταινία τόσο σημαντική ώστε να σημειώνει ρεκόρ εισιτηρίων;
Α.Π.: Το θέμα της, οι κάμερες imax, το ότι σε κρατάει σχεδόν τρεις ώρες σε ένταση, οι καλοί ηθοποιοί από το Χόλιγουντ, ο Κρίστοφερ Νόλαν και το ότι έχει συζητηθεί πολύ. Μπορώ να πω πως όταν βλέπεις την «Οδύσσεια» δεν είναι σαν να βλέπεις μια ταινία, αλλά σαν να συμμετέχεις σε μια εμπειρία.

G.: Θα ξανάπαιζες σε κάποιο φιλμ;
Α.Π.: Φυσικά. Είναι κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ και θέλω να συνεχίσω να το κάνω. Εκτός από την «Οδύσσεια» έχω παίξει ως extra στο «Rise» του Γιάννη Αντετοκούνμπο και στο «The Riders» με τον Μπραντ Πιτ, ενώ έχω βάλει τη φωνή μου ως voice actress στο «Λίλο & Στιτς» και στο «Zootopia 2». Επίσης, τα τελευταία χρόνια μεταγλωττίζω live στο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας (ATHICFF) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μαζί με άλλους γνωστούς ηθοποιούς.

G.: Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Α.Π.: Εκτός από ξένες γλώσσες, σπουδάζω Animation και μου αρέσει πολύ. Στον ελεύθερο χρόνο μου κάνω βόλτες με τους γονείς μου ή με τους φίλους μου, πηγαίνω σινεμά, αλλά χαλαρώνω και μόνη μου στο ChatGPT, όπου μου αρέσει πολύ να δημιουργώ δικές μου ιστορίες κινουμένων σχεδίων.

G.: Πώς βλέπεις το μέλλον σου επαγγελματικά;
Α.Π.: Θέλω σίγουρα να ασχοληθώ με το Animation και να φτιάξω τη δική μου ταινία, θέλω να συνεχίσω να βάζω τη φωνή μου σε ταινίες κινουμένων σχεδίων ως voice actress, θέλω να παίζω σε ταινίες ως ηθοποιός, και θέλω να κάνω και τη δική μου οικογένεια.

G.: Τι αντιδράσεις εισπράττεις μετά την έκδοση του βιβλίου σου «Με λένε Αρια»;
Α.Π.: Ο κόσμος ανταποκρίνεται πολύ θερμά και έχει κάνει το βιβλίο μου best seller, ενώ με τίμησε και με το βραβείο Public για την Παιδική Λογοτεχνία. Το πιο σημαντικό στο βιβλίο μου είναι πως ενημερώνει τον κόσμο για τον αυτισμό και πως πολλοί γονείς μέσα από αυτό ανακοινώνουν στα παιδιά τους πως έχουν αυτισμό - και αυτό με κάνει πολύ υπερήφανη.

G.: Με τόσο λόγο που γίνεται στην εποχή μας περί συμπερίληψης, αισθάνεσαι ότι τελικά η συμπερίληψη εφαρμόζεται;
Α.Π.: Σίγουρα εφαρμόζεται περισσότερο απ’ ό,τι πριν, αλλά και πάλι πιστεύω πως πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα ακόμα. Μέχρι να φτάσω να νιώσω κι εγώ πως ανήκω στο σύνολο, περιγράφω και στο βιβλίο μου ότι πέρασα πολλές δυσκολίες. Η συμπερίληψη πρέπει να υπάρχει παντού καθημερινά, στο σχολείο, στις βόλτες, στην εργασία.

G.: Πώς βλέπουν τα ενδιαφέροντά σου οι γονείς σου;
Α.Π.: Οι γονείς μου στηρίζουν πολύ τα όνειρά μου. Μερικές φορές έχουμε και διαφωνίες, αλλά στο τέλος πάντα καταφέρνω αυτό που θέλω.

G.: Θυμάσαι καθόλου τον πατέρα σου ως μπασκετμπολίστα;
Α.Π.: Ναι, πρόλαβα να τον παρακολουθήσω στα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Τώρα δεν παίζει, αλλά έχω δει βίντεο από αγώνες - τον σταματάνε και συχνά στον δρόμο και του μιλάνε για την εποχή του μπάσκετ!

G.: Τι θα συμβούλευες τους ανθρώπους;
Α.Π.: Να είναι ευγενικοί ο ένας με τον άλλο, να δέχονται τη διαφορετικότητα και να μην τα παρατάνε στα δύσκολα. Εγώ είχα διάγνωση πως δεν θα καταφέρω να δένω τα κορδόνια μου όταν μεγαλώσω και πως θα δυσκολεύομαι στην ομιλία μου, αλλά είμαι εδώ με τα κορδόνια μου δεμένα και μιλάω μαζί με τη δική μας τέσσερις γλώσσες.

G.: Τι είδους κοινωνική προσφορά θα επιδίωκες για ένα καλύτερο αύριο;
Α.Π.: Θα προωθούσα τη συμπερίληψη. Εχω δύσκολα προσωπικά βιώματα και θέλω να κάνω τον κόσμο καλύτερο. Ως πρέσβειρα του οργανισμού Together for Autism, που ίδρυσε ο πατέρας μου, προσπαθούμε ήδη μέσα από δράσεις να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά στα σχολεία για έναν πιο συμπεριληπτικό κόσμο, όπως και μέσα από τις τέχνες. Οργανώνουμε επίσης πολλές ομιλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό.

G.: Ποιο είναι το μότο της ζωής σου;
Α.Π.: Never give up!.