Εβελυν Ασουάντ: «Δεν ένιωσα ποτέ ανάμεσα σε δύο κόσμους»

Ηθοποιός και τραγουδίστρια -η φωνή του συγκροτήματος PAGAN, όπου συνδυάζει τα εξαίσια φωνητικά της με την υποκριτική και τον χορό- και με μητρικές γλώσσες τα ελληνικά και τα γαλλικά, η Εβελυν Ασουάντ είναι μια χαρισματική και πολυτάλαντη περσόνα. Φέτος την απολαμβάνουμε στη μουσική παράσταση «Αστόρια», στο θέατρο Παλλάς, και στη σειρά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» του ALPHA, όμως σε μια προσωπική συζήτηση έχει σίγουρα πολλά ενδιαφέροντα να μοιραστεί.

GALA: Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις τηλεόραση και θέατρο;

ΕΒΕΛΥΝ ΑΣΟΥΑΝΤ: Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι ως προς τον τρόπο που λειτουργούν, αλλά έχουν τον ίδιο πυρήνα. Αυτό που αλλάζει είναι η συνθήκη. Στην τηλεόραση υπάρχει ο φακός και η καταγραφή, μια διαδικασία με πολλές τεχνικές απαιτήσεις. Στο θέατρο όλα συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή, μπροστά στο κοινό. Η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι η εναλλαγή μεταξύ των δύο κόσμων, αλλά ο χρόνος. Αν θέλεις να τα υπηρετήσεις και τα δύο ουσιαστικά, τότε οφείλεις να αφοσιωθείς και να δώσεις την ίδια βαρύτητα και στα δύο. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και μέσα στην κούραση νιώθω ότι ζω αυτό που κάποτε ήταν το παιδικό μου όνειρο.

G.: Η παράσταση «Αστόρια» μας ταξιδεύει στον κόσμο των Ελλήνων μεταναστών του Μεσοπολέμου στην Αμερική. Τι κοινά βλέπεις ανάμεσα στο έργο και τη σημερινή πραγματικότητα;

Ε.Α.: Ο αγώνας για επιβίωση, αξιοπρέπεια και μια καλύτερη ζωή που πραγματεύεται το έργο είναι δια- χρονικός. Η «Αστόρια» εστιάζει στη δύναμη του ανθρώπου να συνεχίζει και να χτίζει τη ζωή του από την αρχή, ακόμη και όταν όλα γκρεμίζονται γύρω του και πρέπει να εγκαταλείψει τον τόπο του κρατώντας μόνο μια βαλίτσα ή ακόμη και τίποτα. Ταυτόχρονα δίνει έμφαση στη σημασία της μνήμης. Στο να μην ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες, γιατί αυτό είναι που σε κρατά όρθιο στις πιο δύσκολες στιγμές.



G.: Ο πατέρας σου κατάγεται από τη Συρία. Πώς νιώθεις με τον πόλεμο που μαίνεται αυτή την περίοδο στη Μέση Ανατολή;

Ε.Α.: Ο πατέρας μου έχει βιώσει πόλεμο και βομβαρδισμούς σε πολύ νεαρή ηλικία και όταν τον ακούω να περιγράφει εκείνες τις στιγμές και βλέπω τις εικόνες από τις καταστροφές που συντελούνται σήμερα, συνειδητοποιώ πόσο εύθραυστη είναι η κανονικότητα που θεωρούμε δεδομένη. Νιώθω έναν βουβό φόβο, όπως όλοι μας πιστεύω.

G.: Η μητέρα σου είναι Ελληνίδα. Πώς γνωρίστηκαν οι γονείς σου;

Ε.Α.: Στις Βρυξέλλες, όπου έκαναν το μεταπτυχιακό τους στην Ορθοδοντική. Στη συνέχεια αποφάσισαν να επιστρέψουν και να χτίσουν τη ζωή τους εδώ. Ετσι, γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, που είναι και ο τόπος της μητέρας μου.

G.: Πώς ήταν να μεγαλώνεις με ελληνικές και συριακές ρίζες;

Ε.Α.: Μεγάλωσα νιώθοντας και τις δύο πλευρές σαν κάτι ενιαίο, αν και η συνείδησή μου ήταν αμιγώς ελληνική γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Ισως αυτό να οφείλεται και στο γεγονός ότι ο πατέρας μου είχε ήδη ενσωματωθεί πλήρως στη ζωή εδώ. Δεν ένιωσα ποτέ ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά μάλλον μέσα σε έναν που απλώς είχε περισσότερες αποχρώσεις.

G.: Μίλησέ μας λίγο για τα παιδικά σου χρόνια. 

Ε.Α.: Ο πατέρας μου μού μιλούσε γαλλικά και η μητέρα μου ελληνικά. Ετσι μεγάλωσα με δύο μητρικές γλώσσες και στο σχολείο με φώναζαν «Γαλλίδα». Οι γονείς μου δούλευαν πολύ, οπότε ο κοινός μας χρόνος μέσα στη μέρα ήταν περιορισμένος. Αγαπούσα τις δραστηριότητες, έκανα αθλήματα, χορό, ξένες γλώσσες, μουσική και θεατρικό εργαστήρι. Οι πιο ωραίες αναμνήσεις μου όμως είναι από τα καλοκαίρια στη Χαλκιδική. Είχαν ένα μικρό εξοχικό ο παππούς και η γιαγιά μου και περνούσα μαζί τους τους τρεις μήνες του καλοκαιριού. Αξέχαστες στιγμές, ανέμελες, με τις καλοκαιρινές παρέες και τους γονείς μου που έρχονταν τα Σαββατοκύριακα.

G.: Εχεις βιώσει ποτέ ρατσισμό;

Ε.Α.: Oταν ήμουν μικρή είχα κάποια παραπανίσια κιλά και αυτό στάθηκε αφορμή για να υποστώ σχόλια, κοροϊδία, μέχρι και σωματική βία από άλλα παιδιά. Hταν μια μορφή bullying που ομολογώ πως με επηρέασε αρκετά. Αυτές οι εμπειρίες, ειδικά σε μικρή ηλικία, αφήνουν ένα αποτύπωμα μέσα σου. Δεν σε καθορίζουν για πάντα, αλλά σίγουρα σε διαμορφώνουν και σε κάνουν πιο ευαίσθητο απέναντι στους άλλους και σε παρόμοιες συμπεριφορές.



G.: Ποια θα χαρακτήριζες ως τη δυσκολότερη περίοδο που έχεις ζήσει;

Ε.Α.: Οταν έφυγα στα 18 μου από τη Θεσσαλονίκη και βρέθηκα στην Αθήνα για να σπουδάσω στο Εθνικό Θέατρο. Hταν πολύ απότομη η αλλαγή για μένα. Η ευαισθησία που με διέπει δεν ήταν το κατάλληλο εφόδιο για την προσαρμογή μου σε μια πόλη που μπορεί να σε καταπιεί. Ευτυχώς όλα κύλησαν σχεδόν ομαλά και σήμερα ζω και αναπνέω μέσα στον χώρο της τέχνης. Δούλεψα πολύ σκληρά γι’ αυτά που έχω καταφέρει, ταυτόχρονα όμως νιώθω πραγματικά ευλογημένη για τους ανθρώπους που ήταν και είναι κοντά μου σε αυτή την πορεία.

G.: Η αγάπη για τη μουσική πότε ξεκίνησε;

Ε.Α.: Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου ποτέ χωρίς μουσική, ιδίως στα σχολικά μου χρόνια. Τραγουδούσα και χόρευα συνέχεια, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μια μέρα θα το έκανα επαγγελματικά. Ακόμη και όταν σπούδαζα στο Εθνικό ή όταν ξεκίνησα να εργάζομαι ως ηθοποιός, το τραγούδι υπήρχε, αλλά με έναν πιο εσωτερικό τρόπο. Στη συνέχεια, στα χρόνια μου στο θέατρο «Αττις», έκανα βαθιά φωνητική έρευνα, ενώ τραγουδούσα ενίοτε και σε ρεμπετάδικα. Στο τραγούδι όμως άρχισα να μπαίνω πιο ενεργά όταν γνώρισα τον Σταύρο Τσουμάνη και ξεκινήσαμε τους PAGAN. Μου έδειξε έναν δρόμο που δεν είχα φανταστεί να χαράζω μέχρι τότε. Το τραγούδι είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.



G.: Για να μιλήσουμε και για τα τηλεοπτικά, τι πιστεύεις ότι κάνει τόσο επιτυχημένη τη σειρά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι»;

Ε.Α.: Η αλήθεια των χαρακτήρων, πιστεύω. Ο θεατής βρίσκει μέσα σε αυτούς στοιχεία του εαυτού του, της οικογένειάς του, της ζωής του.

G.: Πώς είναι η καθημερινότητά σου;

Ε.Α.: Αυτή την περίοδο είναι ιδιαίτερα απαιτητική, έως εξαντλητική θα έλεγα. Ξεκινώ νωρίς το πρωί και τελειώνω μετά τα μεσάνυχτα, δουλειά και ύπνος. Ταυτόχρονα είναι και μια φάση έντονης συγκέντρωσης. Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζω ότι είναι όλα παροδικά και κάποια στιγμή επέρχεται ένας ρυθμός. Στην καθημερινότητα ενός καλλιτέχνη δεν υπάρχουν σταθερά ωράρια ή σαφή όρια ανάμεσα στη δουλειά και τη ζωή. Αλλά είναι μια επιλογή που την κάνω με πολλή αγάπη.

G.: Σχεδιάζεις κάτι για το Πάσχα;

Ε.Α.: Σχεδιάζω να το περάσω παραδοσιακά εκτός Αθήνας. Να ανταμώσω με ανθρώπους που αγαπώ και μου έχουν λείψει, να φάμε, να μιλήσουμε, να παίξουμε μουσική, να φουσκώσουν οι γκάιντες και να τραγουδήσουμε. Και γύρω-γύρω άνοιξη! ◆