Βασίλης Μπούτσικος: Όσα του έμαθε το «Παιδί» για τη ζωή

Οπως αρκετοί μεγάλοι έρωτες, η σχέση του Βασίλη Μπούτσικου με την υποκριτική ξεκίνησε τυχαία, σχεδόν αθόρυβα, ενώ σπούδαζε Φυσική. Βρέθηκε στις πρόβες μιας ερασιτεχνικής ομάδας θεάτρου και, παρότι δεν ήταν πεισμένος ότι θα το κάνει επάγγελμα, θέλησε να μάθει περισσότερα για κάτι με το οποίο του άρεσε να γεμίζει τις μέρες του. Αμέσως μετά τις σπουδές του στο Εθνικό Θέατρο, βρέθηκε να συμμετέχει σε παραστάσεις με σκηνοθέτες όπως η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Κωνσταντίνος Ρήγος και ο Τιμοφέι Κουλιάμπιν, αλλά και να παίζει σε μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες όπως οι «Αγριες Μέλισσες». «Δεν πέθαινα να κάνω τηλεόραση», θα μου πει ένα ωραίο, χαλαρό σαββατιάτικο απόγευμα στη γειτονιά του, την Κυψέλη. «Δεν έχω θέμα με το Μέσο, αλλά θέλω να είμαι κομμάτι μιας ιστορίας που μου ταιριάζει. Και όταν πήγα στο κάστινγκ, σκέφτηκα: “Αχ, εδώ κάτι ωραίο γίνεται”. Και όντως είναι μια σειρά που χαίρομαι να τη βλέπω και ως θεατής. Αυτό δεν είναι αυτονόητο. Καθόλου αυτονόητο».

Ο λόγος για το «Παιδί», τη meta ελληνική κωμωδία που προβάλλεται στην ΕΡΤ από Δευτέρα έως Πέμπτη, ενώ υπάρχουν και πολλοί, όπως εγώ, που την απολαμβάνουν στο Ertflix. Στη σειρά που υπογράφουν ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης (σενάριο) και ο Στέφανος Μπλάτσος (σκηνοθεσία), ο Βασίλης υποδύεται τον Δημήτρη (ή Ντίμα ή Τάκη, όπως θα ακούσετε να τον φωνάζουν στη σειρά), έναν νέο με αυτισμό. «Η θεματολογία της σειράς με αφορά, όπως ακριβώς και το χιούμορ της. Με κάποιον τρόπο, όσο κι αν βλέπουμε έναν ήρωα που σε μεγάλο βαθμό αγκαλιάζεται από τους γύρω του, στην πραγματική ζωή πολλοί άνθρωποι που είναι στο φάσμα αντιμετωπίζουν τρομερά θέματα για πράγματα που ίσως για εμάς να είναι αυτονόητα».

Gala: Σε δυσκόλεψε να προσεγγίσεις τον ήρωα που υποδύεσαι στο «Παιδί»;
Βασίλης Μπούτσικος: Χρειάστηκε έρευνα πριν ξεκινήσουμε γυρίσματα, φυσικά. Είδα ντοκιμαντέρ, ταινίες, διάβασα βιβλία. Μίλησα και με μία φίλη μου λογοθεραπεύτρια που με βοήθησε στην κατεύθυνση που πήραμε. Πέρα από το σχήμα, το περίγραμμα του ήρωα, το κομμάτι της ψυχοσύνθεσης ήταν πρόκληση. Δηλαδή, ωραία, πολλοί άνθρωποι που είναι στο φάσμα έχουν κάποιες στερεοτυπίες, κάποιες επαναλαμβανόμενες αντιδράσεις. Το θέμα είναι, γιατί τις έχουν; Αυτή η σύνδεση του «έξω» με το «μέσα». Και επειδή είναι ένα ζήτημα που πολύ εύκολα μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, να γίνει κάπως «τζιζ», δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω ως τέτοιο. Ηθελα να έχει ζωή. Η σειρά επίσης έχει και κωμικά στοιχεία και ο Δημήτρης, άθελά του συνήθως, παράγει τέτοιες στιγμές, κωμικές. Ανησυχούσα για το πώς οι άνθρωποι που μπορεί να έχουν παιδιά ή να είναι οι ίδιοι στο φάσμα θα το εισπράξουν όλο αυτό και πώς θα αγγίξουμε αυτό το θέμα.

G.: Τι σου αρέσει λοιπόν, πιο πολύ στον Δημήτρη, τι σε γοητεύει;
Β.Μπ.: Με γοητεύει αυτό που γίνεται πολύ αβίαστα, σχεδόν ασυνείδητα: θα πει αυτό που αισθάνεται, κάποιες φορές χωρίς να γνωρίζει πώς θα έπρεπε να ειπωθεί κάτι, σε σχέση με το ποιον έχει απέναντί του μια δεδομένη στιγμή. Νομίζω ότι πολλές φορές μπαίνουμε στη διαδικασία να υπεραναλύσουμε τα πράγματα, σκεπτόμενοι πώς θα το πάρει ο άλλος. Ενώ αν είσαι ειλικρινής και πεις «εγώ αυτό αισθάνομαι», ο απέναντι ξέρει με τι έχει να κάνει. Αυτή η ειλικρίνεια και η ευθύτητα με γοητεύει, να σου πω την αλήθεια. Γιατί μπλέκουμε χειρότερα όταν λέμε αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να πούμε. Μετά πρέπει να υποστηρίξουμε κάτι που δεν είναι η πραγματική μας γνώμη.

G.: Θα μου πεις μία αγαπημένη λέξη από αυτές που επαναλαμβάνει το «Παιδί»;
Β.Μπ.: «Σεκλέτια». Από μόνη της είναι μια λέξη που σε ωθεί να την επαναλάβεις, να την ακούσεις. Ο ήχος που παράγουν τα σύμφωνα σε κάνει να θέλεις να τη φέρεις ξανά στ’ αυτιά σου. Και βέβαια είναι μια λέξη ερωτικού περιεχομένου. Είναι μια λέξη που τη λέει στη σειρά η Βάνα (Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους). Πέρα από τα σεξουαλικά αστεία, η Βάνα λέει μεγάλες σοφίες με τον πιο λαϊκό και ευθύ τρόπο.

G.: Οι σκηνές σας με τη Βάνα είναι οι αγαπημένες μου. Αλλά και με τον Κρις Ραντάνοφ, που υποδύεται τον Ρώσο μαφιόζο πατέρα σου. Μίλησέ μου γι’ αυτό το all star cast.
Β.Μπ.: Ο Κρις είναι αυτό το ντούκι που στην ουσία είναι ένας αγαθός γίγαντας. Εχει τρομερές ποιότητες ως ηθοποιός, πιο μαλακές πτυχές, που φανερώνονται σε αυτή τη σειρά. Και η Αρτεμις, που υποδύεται η Ντένια Στασινοπούλου, είναι ένα από τα πρόσωπα που κουβαλούν αυτό το εσωτερικό μπρος-πίσω της σειράς. Είναι απίστευτο να δουλεύεις με ανθρώπους όπως η Αννα Μάσχα, η Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, η Αλεξία Καλτσίκη, που δουλεύουν τόσα χρόνια και είναι τόσο ανοιχτές. Είναι υπέροχοι άνθρωποι και συνεργάτες. Δεν ήξερα καθόλου τι να περιμένω και έμαθα πολλά από όλους.

G.: Λίγους μήνες πριν επισκέφτηκες μία ερασιτεχνική ομάδα παιδιών με ειδικές ανάγκες. Τι σήμαινε για σένα αυτή η συνάντηση;
Β.Μπ.: Ηταν μια σπουδαία συνάντηση. Ηταν πολύ σημαντικό για μένα και ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχω πάρει κάνοντας αυτή τη σειρά. Είχα πάει στη Θεσσαλονίκη, όπου η Παρασκευή Σαλαβγιά έχει φτιάξει την πρώτη πανελλήνια ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου με ανθρώπους στο φάσμα. Μια φανταστική και τόσο γενναιόδωρη πρωτοβουλία! Τα παιδιά ήταν υπέροχα, δεν ήξερα πώς να δεχτώ τόση αγάπη. Γονείς με παιδιά στο φάσμα που παρακολουθούν τη σειρά μού είπαν «ευχαριστώ» και μου ζήτησαν να μεταφέρω ευχαριστίες και στους δημιουργούς της και για έναν ακόμη λόγο, πέρα από την ορατότητα: πόσο σπάνια βλέπουμε έναν άνθρωπο στο φάσμα να ερωτεύεται, να έχει επιθυμίες, να έχει μπλεξίματα, να έχει ζωή. Στην ομάδα συνάντησα και ανθρώπους που όταν πρωτομπήκαν σε αυτήν είχαν μεγάλες δυσκολίες να κοινωνικοποηθούν, να αγγίξουν. Στο τέλος της συνάντησής μας, κατέληξαν όλοι να με πάρουν ένας-ένας μια αγκαλιά. Ολοι ζητούν το ίδιο πράγμα τελικά. Χρειάζεται απλώς να βρούμε έναν τρόπο για να προσεγγίσουμε τον άλλον. Αυτή είναι και η πρωταρχική λειτουργία του θεάτρου, της ομάδας: να βρεις τρόπο να αγγίξεις τον άλλον, να επικοινωνήσεις ουσιαστικά. Θαύμασα σε αυτά τα παιδιά αυτό που με συγκινεί και στον Δημήτρη: την ευθύτητα, την καθαρότητα. Το «λέω αυτό που αισθάνομαι». Ισως κάτι μ’ αρέσει, κάτι δεν μ’ αρέσει σε σένα. Αλλά έχω ανάγκη να σε αγγίξω, να σε γνωρίσω.

G.: Εκτός από την έλλειψη ευθύτητας, από τι άλλο πάσχουμε;
Β.Μπ.: Από την έλλειψη χρόνου και χώρου. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι προβληματικές γιατί δεν τους δίνουμε χρόνο. Είμαστε απόμακροι. Δεν δίνουμε χρόνο ούτε στον εαυτό μας και αυτό ίσως συμβαίνει όχι μόνο από επιλογή, αλλά επειδή με κάποιον τρόπο έχουμε χτίσει έτσι την καθημερινότητά μας. Κάνω συνεχώς κάτι, άρα υπάρχω. Πιάνω κι εγώ τον εαυτό μου να κάνει αυτό το λάθος, ειδικά όταν δουλεύω παράλληλα στην τηλεόραση και το θέατρο. Οσο είχα και παραστάσεις, το μόνο που με ένοιαζε ήταν το πώς θα προλάβω να πάω από το ένα στο άλλο, πώς θα λειτουργήσω σωστά μέσα στην κάθε συνθήκη.

G.: Μετανιώνεις για κάτι που άφησες να χαθεί επειδή έτρεχες;
Β.Μπ.: Ολα γινόντουσαν σχεδόν ταυτόχρονα. Δεν είχα ούτε ένα ρεπό. Δεν είχα χρόνο. Αυτό που λέμε «άχρηστος χρόνος», αυτό μου έλειπε. Να κοιτάω το ταβάνι. Ή να πίνω καφέ και να χαζεύω έναν κύριο που ταΐζει μια γάτα. Να πω «έχει ήλιο σήμερα», «έχει καλό καιρό». Ελεγα, «εντάξει, έρχονται οι διακοπές, οι μικρές διακοπές, που θα κάνεις. Είναι περίοδος προσαρμογής». Αλλά γενικά νομίζω ότι έχουμε ξεχάσει αυτό το λίγο... όχι κανένα dolce far niente, ξέρεις, ιδανικές καταστάσεις, όχι. Εχουμε παραμελήσει το να παίρνουμε μια μικρή ανάσα και να απολαμβάνουμε το ότι απλώς υπάρχουμε στο εδώ και τώρα και όταν μπορούμε αυτό να το βιώνουμε ολόκληρο, αυτό να αρκεί.