Ευθύμης Χρήστου, ένας από μηχανής Θεός στο Misery

Εντονο βλέμμα, σχεδόν κοντυλογραμμένο με τέτοιον τρόπο ώστε να διεισδύει στην ψυχή. Κι αυτό είναι προσόν για έναν καλλιτέχνη της υποκριτικής που ασχολείται το ίδιο ενεργά και με τη σκηνοθεσία: αν είσαι ηθοποιός και τύχει να ανταλλάξετε ματιές, ξέρεις ότι έχει ποτίσει το μυαλό σου με όλα όσα συνθέτουν την ψυχή ενός ρόλου που θέλει να υποδυθείς. Ηθοποιός και ο ίδιος, ο Ευθύμης Χρήστου ήταν εύκολη επιλογή για να βρίσκεται μαζί με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Αναστάση Ροϊλό στο Θέατρο «Ανεσις», σε ένα από τα πιο αριστουργηματικά ψυχολογικά θρίλερ. Μία στόκερ, φαν ενός συγγραφέα, τον φυλακίζει, αποδομεί το έργο του και τον ίδιο και προφανώς θέλει να τον οδηγήσει στον θάνατο - ψυχολογικό και φυσικό. Το «Misery», που στην κινηματογραφική του εκδοχή χάρισε ένα Οσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα Α’ Γυναικείου Ρόλου στην Κάθι Μπέιτς, γίνεται η αφορμή για να τον συναντήσουμε εκτός σκηνής και επί τα αυτά.

GALA: Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα του σερίφη, ο οποίος βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα στη λογική, στο ένστικτο και την απειλή που υποβόσκει στο έργο;
ΕΥΘΥΜΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ: Ο ρόλος του σερίφη είναι ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται για λίγο, αλλά λειτουργεί ως καταλύτης που έρχεται και αλλάζει την ταχύτητα στη ροή των γεγονότων. Από γραφής, εμφανίζεται ακριβώς πάνω στη στιγμή όπου οι δύο βασικοί ήρωες βρίσκονται σε απόγνωση, ο καθένας για άλλον λόγο, μόλις η σχέση μεταξύ τους έφτασε στο απροχώρητο. Η εμφάνισή του φέρνει στον Πολ μια ψεύτικη ελπίδα, ενώ ταυτόχρονα ταράζει τα σχέδια της Ανι. Προτιμήσαμε να τον δούμε ως έναν επισκέπτη που για λίγο σπάει την αίσθηση του εγκλεισμού και με κάθε του βήμα προς τα μέσα ξετυλίγει την εικόνα μιας εξαφάνισης. Ξεκινάει με μια υποψία, προχωράει σε μια ανακάλυψη και καταλήγει αντιμέτωπος με τη ζωή του.



G.: Τι σας κινητοποίησε περισσότερο ψυχολογικά στον τρόπο που ο συγγραφέας χτίζει την ατμόσφαιρα του φόβου και της εμμονής και πώς αυτό επηρέασε τη δική σας ερμηνεία;
Ε.Χ.: Το παιχνίδι ανάμεσα σε παραίσθηση και πραγματικότητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αντιμετωπίσαμε τον ρόλο του σερίφη όχι με την κλασική εικόνα που έχει κανείς στο μυαλό του, αλλά ως ένα πρόσωπο αινιγματικό, που μπορεί να είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού.



G.: Ως χαρακτήρας, αλλά και ως θεατής, πώς βιώνετε τη μετάβαση από την αγάπη στην εμμονή;
Ε.Χ.: Ως χαρακτήρας του έργου έρχομαι βίαια αντιμέτωπος με αυτή τη συνειδητοποίηση. Νομίζω και καθημερινά ως θεατές μιας μεγαλύτερης παράστασης ερχόμαστε βίαια αντιμέτωποι με τέτοιες συνειδητοποιήσεις. Είναι δύο έννοιες που καμία σχέση δεν θα έπρεπε να έχουν μεταξύ τους, όσο κι αν, δυστυχώς, συγχέονται. Οσο μεγαλώνω το αντιλαμβάνομαι καλύτερα.



G.: Σε στιγμές φόρτου ή αμφιβολίας, πώς διαχειρίζεστε εσωτερικά την πίεση και ποιους μηχανισμούς έχετε αναπτύξει για να παραμένετε δημιουργικός;
Ε.Χ.: Εγώ προσπαθώ να διαλογίζομαι. Και με τη μεταφορική και με την κυριολεκτική έννοια. Επανεξετάζω τους στόχους μου. Επαναπροσδιορίζω τα κίνητρά μου. Μου υπενθυμίζω να μη διαχειρίζομαι μόνο, αλλά και να χαίρομαι. Προσπαθώ να αντιστέκομαι στη φόρα. Να κάνω περισσότερα από αυτά που με κάνουν χαρούμενο. Θέλει καθημερινή δουλειά το να παραμένεις στο κέντρο σου.

G.: Σας διευκολύνει το γεγονός ότι έχετε και την ιδιότητα του σκηνοθέτη όταν πρέπει να δημιουργήσετε τον χαρακτήρα που καλείστε να υποδυθείτε;
Ε.Χ.: Φυσικά και προσδίδει το ένα στο άλλο. Και η ιδιότητά μου ως ηθοποιού με βοηθάει σε πολλά όταν σκηνοθετώ και ως σκηνοθέτης προσπαθώ να βλέπω τον ρόλο μου ως ένα μέρος μιας μεγαλύτερης δημιουργίας. Αλλά όσο δημιουργικό είναι, τόσο μπορεί καμιά φορά να σε μπλοκάρει. Θέλω να πιστεύω ότι καταφέρνω να το διαχωρίζω και να αφήνομαι όσο γίνεται.

G.: Ποιο κομμάτι του εαυτού σας θεωρείτε ότι κουβαλάτε σε κάθε ρόλο, ακόμη και αν προσπαθείτε να το κρύψετε ή να το υπερβείτε;
Ε.Χ.: Μια βαθύτερη κυνικότητα.

G.: Υπάρχει κάποια προσωπική σας εμμονή ή φόβος που νιώθετε ότι έχει επηρεάσει τον τρόπο που δουλεύετε έναν σκοτεινότερο ή πιο σύνθετο χαρακτήρα;
Ε.Χ.: Εχω μια εσωτερική τάση προς τη θλίψη. Οπότε υπάρχει και μια οικειότητα και ο φόβος της επιστροφής κάθε τόσο σε αυτήν. Προφανώς αυτός ο φόβος επηρεάζει το πώς σκέφτομαι το σκοτάδι ενός χαρακτήρα. Ψάχνω να βρω ποιο είναι αυτό με το οποίο παλεύει. Κανένας δεν είναι απλώς «κακός» ή «καλός» ρόλος.

G.: Ποια ανάγκη σάς καθοδηγεί περισσότερο για την εξέλιξή σας; Η δημιουργία, η αναγνώριση, η αναζήτηση νοήματος, κάτι άλλο;
Ε.Χ.: Η περιέργεια για τη ζωή.







Grooming: Εύη Καραλή. Συνεργασία Styling: Βούλα Γρηγορίου. Βοηθός Φωτογράφου: Βίκτορ Γκουλιτσιούκ. Ευχαριστούμε το «Τρένο στο Ρουφ Αμαξοστοιχία - Θέατρο» (λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως, Αθήνα, τηλ.: 6937604988, totrenostorouf.gr) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης.