Δημόσια συγγνώμη ζήτησε οΠάνος Μουζουράκηςαπό την Αρετή Κετιμέ στο τελευταίο επεισόδιο των blind auditions του The Voice. Την ώρα που ανέβηκε στη σκηνή η Άννα Ψυχογιού για να διαγωνιστεί, ο τραγουδιστής ενημερώθηκε ότι στο πλατό βρίσκεται και η μουσικός. Η παρουσία της ήταν η αφορμή για τον coach να επανορθώσει για μια παλιά, άκομψη δήλωσή του.
Όταν οι κριτές ενημερώθηκαν ότι βρίσκεται εκεί, ο Πάνος Μουζουράκης εξήγησε ότι στο ξεκίνημα της καριέρας του είχε απαντήσει στο ερωτηματολόγιο του Προυστ, σε συνέντευξη που είχε δώσει σε περιοδικό. Ανάμεσα στις ερωτήσεις υπήρχε και η εξής: «Ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;». Τότε, όπως είπε, αστειευόμενος απάντησε «η Κετιμέ», κάτι για το οποίο έχει μετανιώσει και για το οποίο έχει ήδη απολογηθεί και κατ' ιδίαν στο παρελθόν.
Δείτε το βίντεο
Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε: «Μου δίνεται μια ευκαιρία να ζητήσω πραγματικά, ταπεινά, δημόσια συγγνώμη στην Αρετή. Στα νεότερα και πιο αυθάδη χρόνια μου, μου δόθηκε κάποια στιγμή σε μια συνέντευξη να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο του Προυστ στο οποίο, μέσα στις 40 ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσεις μονολεκτικά, υπήρχε μια ερώτηση που έλεγε "ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;"».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Το ίδιο θα απαντούσα, γιατί έγινε χάριν αστειότητος αυτό, άμα μου έλεγαν την ερώτηση "ποια θεωρείς την πιο σπουδαία αρετή;". Θέλω να ζητήσω πραγματικά, ταπεινά, συγγνώμη. Είσαι ένας άγγελος. Ξέρω ότι έχουμε ξαναβρεθεί και την έχουμε ξανακάνει αυτή κουβέντα, αλλά νομίζω ότι αυτή η συγγνώμη άξιζε και μια δημόσια εμφάνιση».
Η Αρετή Κετιμέ δεν θέλησε να δώσει συνέχεια στο θέμα, περιοριζόμενη να δηλώσει ότι βρίσκεται στο Voice για να στηρίξει τη φίλη της, Άννα Ψυχογιού.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.