Για το πώς βιώνει την πατρότητα μίλησε ο Πάνος Μουζουράκης σε πρόσφατη συνέντευξή του. Ο τραγουδιστής, που ήταν καλεσμένος στην «After Dark», την Κυριακή 9 Μαρτίου, παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει πώς είναι ως πατέρας, αλλά νιώθει μεγάλη αγάπη για την κόρη του, στην οποία δεν μπορεί να χαλάσει χατίρι, ενώ εξέφρασε τη χαρά του για το δεύτερο παιδί που περιμένει με τη σύζυγό του, Μαριλού Κόζαρη.
Ο Πάνος Μουζουράκης αναφέρθηκε επίσης στο παρελθόν του, λέγοντας ότι οι προηγούμενες σχέσεις του δεν είχαν θέσει το θέμα της οικογένειας, με αποτέλεσμα και ο ίδιος να θεωρεί πως δεν ήταν έτοιμος να γίνει πατέρας. Παρότι αγαπούσε τα παιδιά, δεν αισθανόταν αρκετά υπεύθυνος για να φροντίσει ένα.
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-d8car1ivfaoh)
Ο Πάνος Μουζουράκης εξήγησε πως δεν είναι σε θέση να κρίνει ο ίδιος το πώς είναι ως πατέρας. «Ως μπαμπάς δεν ξέρω πώς είμαι, δεν θα το κρίνω εγώ. Χαζός ήμουν έτσι κι αλλιώς απλά τώρα πήρα και τον τίτλο του πατέρα. Όταν έχεις κόρη δεν έχεις άλλη επιλογή, πέφτει καψούρα και δεν μπορείς εύκολα να χαλάσεις χατίρι. Είμαι πολύ χαρούμενος και με το δεύτερο παιδί που έρχεται», είπε χαρακτηριστικά.
Ο τραγουδιστής εξομολογήθηκε επίσης πως στις προηγούμενες σχέσεις του ακολουθούσε τις επιθυμίες των συντρόφων του και όχι τις δικές του, με αποτέλεσμα να πιστεύει ότι δεν ήθελε να δημιουργήσει οικογένεια. «Μέχρι στιγμής έκανα αυτό που ήθελαν οι γυναίκες. Οι προηγούμενες σχέσεις μου δεν είχαν αναφέρει το θέμα της οικογένειας και ήταν σαν να είχα πειστεί και εγώ ότι δεν ήθελα. Αγαπάω τα παιδιά και είχα έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας. Δεν αισθανόμουν ότι ήμουν αρκετά υπεύθυνος να φροντίσω ένα πλάσμα», τόνισε.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.