«Μυστικέ μου έρωτα»… Το λαϊκό άσμα έρχεται να ξυπνήσει θύμησες. Από τα βάθη μιας δεκαετίας με βασική συντεταγμένη την ελευθερία. Μία ελευθερία που σου έδινε το δικαίωμα να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις ότι όλα μπορεί να γίνουν καλύτερα. Σε αντίθετη τροχιά με το σήμερα δηλαδή. Ανέβαινες σκαλί - σκαλί αλλά το ευχαριστιόσουν, το ζούσες, το απολάμβανες. Σύνθημα; Η «Αλλαγή» δια στόματος Αντρέα. Κλαμπ, μπουζούκια, βιντεοκασέτες, καμάκια, βλέμματα. Μαζί με ποτά, χορούς, τσιγάρα, φράντζες, χαίτες, λαϊκά άσματα, καψούρα.
Κι έρχεται η σειρά αυτή να στα θυμίσει όλα. Μέσα από ένα «Ονειρο». Ένα μπουζουξίδικο, ένα σκυλάδικο του Αγρινίου. Οπου οι τραγουδίστριες είναι σταρ, τα τραγούδια αφηγούνται ιστορίες από την ζωή και οι χαρακτήρες φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Ετσι ήμουν έτσι ήταν, έτσι είμαστε. Στα μονοπάτια που χάραξε το βαθύ ΠΑΣΟΚ και η νύχτα που αντιδρούσε ακόμη και στα ωράρια του Παπαθεμελή.
Και ύστερα ήρθε ένα ζεϊμπέκικο. Βαρύ και αντρικό. Από αυτά που χαράζουν το γυαλί. Με έναν εκ των πρωταγωνιστών, τον Βασίλη Μπισμπίκη να ανάβει τσιγάρο, να πατάει το κουτί στο κασετόφωνο και να χορεύει. Σκηνή που μπήκε ήδη στην τηλεοπτική ιστορία. Που έφερε στεναγμούς και αναστεναγμούς σε άρρενες και θηλυκά.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-cniirnr5pygx)
Για να ακολουθήσει και η ατάκα-έπος, ένα ολόκληρο metoo μόνο του «Όταν μία γυναίκα λέει όχι, είναι όχι». Χωρίς σχόλια. Επιστροφή στο αυθεντικό, στο γνήσιο και αυτό που νοσταλγούμε. Στην καλή αντρίλα, στην «παλικαροσύνη».
Κόρα Καρβούυνη, Αννα Μάσχα, Γιάννης Τσορτέκης, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Στάνκογλου. Παιξίματα απερίγραπτα. Κι ένα ταλέντο γεννιέται. Κόρη δύο σεμνών καλλιτεχνών με μακρά καλλιτεχνική πορεία και αξιοζήλευτη στάση ζωής: Ηλιάνα Μαυρομάτη. Σκηνοθεσία ατμοσφαιρική, αριστοτεχνική. Σκηνικά προσεγμένα μέχρι τις τσίχλες στο περίπτερο, μουσική που κυριεύει και κυριαρχεί. Εκεί που οφείλει πολλά η σειρά είναι στον Θάνο Αλεξανδρή. Στην μορφή αυτή που δίχως την καταγραφή του, δίχως το ντοκιμαντέρ του δεν θα υπήρχε η βάση για να χτιστεί όλο αυτό.
Το «Αυτή η νύχτα μένει» δεν είναι μία σειρά, η οποία θα συγκριθεί με το «Νησί» ούτε με τις «Αγριες Μέλισσες». Είναι κάτι άλλο. Είναι η γεύση του μαμαδίστικου κυριακάτικου φαγητού που πεθύμησες έχοντας κουραστεί από το τηλεοπτικό ντελίβερι. Μνήμες ξυπνάει και παρηγορεί με χάπι τη νοσταλγία. Ε, και είναι και μία πολύ καλή σειρά. Τουλάχιστον το πρώτο επεισόδιο. Τα υπόλοιπα θα δείξουν.
