Αννα Καλαϊτζίδου: Είχα ενδοιασμούς για το γυμνό στον Κυνόδοντα και μου έλεγαν τότε «Ελα, μωρέ, σιγά... Ποιος θα το δει;»

Η Αννα Καλαϊτζίδου δεν θεωρεί ότι το ταλέντο της στην υποκριτική είναι κάποιου είδους υπερδύναμη. Για εκείνη είναι η δουλειά της - και την κάνει υποδειγματικά. Παρότι έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο θεατρικό σανίδι, μόλις τον περασμένο Νοέμβριο την είδα στην παράσταση «Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα» και εντυπωσιάστηκα. Η αφορμή για να μιλήσουμε τελικά ήταν η μίνι σειρά «Αύριο» που προβάλλεται τώρα στο Ertflix και η παράσταση «Ο φονιάς - Εγκλημα και αθώωση». Συναντηθήκαμε σε ένα από τα αγαπημένα της καφέ-μπαρ στο Μετς, κοντά στο σπίτι της, εκεί όπου επέλεξε να γίνει και η φωτογράφηση για να νιώθει πιο άνετα. Για εκείνη, είναι σημαντικό να μένει πάντα ο εαυτός της - ειδικά όταν δεν υποδύεται κάποια από τις πολύπλοκες ηρωίδες της.

GALA: Πάντα στο κέντρο έμενες;
ΑΝΝΑ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΟΥ: Ναι, γιατί δεν οδηγώ.

G.: Εκ πεποιθήσεως δεν έμαθες;
ΑΝ.Κ.: Τελικά θα πω εκ πεποιθήσεως γιατί είμαι πλέον 47 και πρέπει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους. (γελάει)

G.: Αναφέρεσαι στην ηλικία σου με άνεση...
ΑΝ.Κ.: Ναι, γιατί η ηλικία είναι σχετική. Οσο περνούν τα χρόνια αποκτάς μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής. Αλλά το πώς κρατιέσαι και το πώς θέλεις να νιώθεις μέσα σου είναι εντελώς σχετικό.

G.: Δεν σε ενοχλεί το πέρασμα του χρόνου;
ΑΝ.Κ.: Καθόλου. Χρειάζομαι βέβαια λίγο χρόνο για να συνηθίζω τις εξωτερικές αλλαγές, αλλά εσωτερικά συνήθως νιώθω μικρότερη. Εχω τη διάθεση να με φροντίζω, να κάνω γυμναστική και να τρέφομαι σωστά, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, αλλά μου αρέσει και το μεγάλωμα. Το βρίσκω γοητευτικό.

G.: Υπήρξε κάποια ηλικία που να σου «χτύπησε» πιο έντονα, είτε θετικά είτε αρνητικά;
ΑΝ.Κ.: Θα έλεγα τα 38, όπου ένιωσα υπέροχα. Είχα μόλις τελειώσει έναν κύκλο ψυχοθεραπείας και ένιωθα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Και αυτό νομίζω ότι συνεχίστηκε για τα επόμενα δύο-τρία χρόνια.

G.: Πότε νιώθεις καλά με τον εαυτό σου;
ΑΝ.Κ.: Οταν κοιμάμαι καλά και όταν δεν έχω δεύτερες σκέψεις.

G.: Η δουλειά σε κάνει να νιώθεις καλά;
ΑΝ.Κ.: Η δουλειά για μένα είναι δύο πράγματα. Το ένα είναι η δική μου σχέση με το αντικείμενο της δουλειάς μου και το άλλο είναι το πώς βάζω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό, γιατί δεν εξαρτάται αποκλειστικά από μένα - έχει περιβάλλοντα, συνεργάτες, άλλη αισθητική, σύμπνοια ή όχι. Αυτός ο κλάδος είναι βιοποριστικός, ζω από αυτό. Η σχέση μου λοιπόν με την τέχνη είναι σε πολύ ωραία φάση.

G.: Βλέποντας τις δουλειές σου θα έλεγα ότι είσαι επιλεκτική ή ίσως τυχερή, γιατί ως επί το πλείστον είναι πολύ καλές.
ΑΝ.Κ.: Δεν θα έλεγα ότι είμαι τόσο επιλεκτική όσο ότι το πράγμα πηγαίνει προς τα κάπου μόνο του. Υπάρχουν, ας πούμε, χώροι μέσα στο σινάφι που δεν με γνωρίζουν καθόλου και άλλοι που με ξέρουν καλά. Δεν είμαι πολύ κοινωνική, δεν έχω social από άποψη, επομένως δεν έχω μέσο να διαφημίζω τη δουλειά μου και δεν με ενδιαφέρει κιόλας να το κάνω.

G.: Τη φετινή σεζόν υποδύθηκες σε δύο διαφορετικές θεατρικές παραστάσεις μια γυναίκα που μπλέκεται σε ερωτικό τρίγωνο. Η μεν Μάγκι στο «Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα» (σ.σ.: ολοκλήρωσε τον κύκλο της την περασμένη εβδομάδα) έχει ερωτική σχέση με τον κουνιάδο της, η δε Δήμητρα στο «Ο φονιάς - Εγκλημα και αθώωση» δολοφονείται από τον σύζυγό της γιατί ήταν άπιστη. Βρήκες κοινά και διαφορές;
ΑΝ.Κ.: Κατ’ αρχάς, να σου πω ότι η απιστία για μένα δεν είναι κάτι φοβερό, απλώς παίρνει μεγαλύτερη βαρύτητα όταν τη διαπράττει μια γυναίκα. Οταν την κάνει ένας άντρας το παίρνουμε πολύ πιο ελαφρά. Στην περίπτωση του «Φονιά», όταν κάναμε τις πρόβες, έψαχνα να βρω ποια είναι η αντίστοιχη λέξη της «πουτ@ν@ς» για τον άντρα, γιατί έτσι αποκαλούν την ηρωίδα μου πολλές φορές στο έργο. Δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη. Τον άπιστο άντρα μπορεί να τον αποκαλέσουν μπερμπάντη ή κάτι ανάλογο, που είναι εντελώς απαλλαγμένο από βάρος και ενοχές. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν θεωρεί την απιστία έγκλημα. Εξαρτάται το πώς γίνεται και υπό ποιες συνθήκες. Θεωρώ πολύ δύσκολο όταν είσαι σε μια λειτουργική σχέση να φύγει το μάτι σου, να πας αλλού. Τουλάχιστον, αυτό έχει συμβεί στη δική μου ζωή. Στην περίπτωση της Μάγκι, έτυχε και ερωτεύτηκε τον λάθος άνθρωπο, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να βγει από το αδιέξοδο. Τον αποφεύγει, αλλάζει πόλη, αλλάζει τη ζωή της.

G.: Και στην περίπτωση της Δήμητρας;
ΑΝ.Κ.: Αυτή, κατ’ αρχάς, είναι μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην ελληνική επαρχία τη δεκαετία του '60. Η Δήμητρα ήταν μια γυναίκα που απλώς δεν ταίριαζε σε εκείνο το περιβάλλον, και το έχει γράψει και πολύ ωραία ο Βασίλης Κατσικονούρης: ήθελε, λέει, να πηγαίνει και να κάθεται κάτω από ένα δέντρο και να αγναντεύει. Η κοινωνία όμως δεν μπορούσε να το ανεχτεί.

Τους ενοχλούσε που αυτή δεν ήθελε να πίνει καφέ με τις γειτόνισσες και να κουτσομπολεύει. Το ότι ήταν διαφορετική ήταν θέμα από μόνο του, γιατί όλοι έβαζαν λόγια στον άντρα της για τη συμπεριφορά της. Και επειδή προφανώς εκείνη δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του, όταν βρέθηκε στον δρόμο της κάποιος άλλος που μάλλον την παραμύθιασε, πιάστηκε από πάνω του για να ξεφύγει από τα πράγματα που την έπνιγαν. Το φοβερό είναι ότι ο άντρας της, επειδή ήταν ερωτευμένος και πίστευε ότι του ανήκει η γυναίκα του, τη σκότωσε με το μαχαίρι που έσφαζε τα γουρούνια. Και ωστόσο αθωώθηκε από τους ενόρκους, όλο το χωριό κατέθεσε υπέρ του.

G.: Εχουν έρθει άνθρωποι από το χωριό για να δουν την παράσταση; Εχουν μετανιώσει που εκείνη δεν δικαιώθηκε ποτέ για τη δολοφονία της;
ΑΝ.Κ.: Οι άνθρωποι που έχουν έρθει ήταν μωρά τότε. Τις προάλλες είχε έρθει η κόρη της γυναίκας του εραστή και μας είπε ότι στον τάφο της Δήμητρας δεν έχουν βάλει ούτε φωτογραφία της. Αυτή η γυναίκα λοιπόν χρειάζεται να βρει έστω και από την παράσταση μια δικαίωση, γιατί από την κοινωνία δεν τη βρήκε ποτέ. Τώρα πια υποτίθεται ότι υπάρχει και το αφήγημα της προόδου και ότι δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Κι όμως, εξακολουθούν να γίνονται γυναικοκτονίες γιατί ο άντρας εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα κτήμα του. Δεν υπάρχει ίση αντιμετώπιση απέναντι στη σχέση. Εχει προχωρήσει τόσο πολύ ο κόσμος κι έχουμε μείνει τόσο πολύ πίσω σε αυτά.

G.: Στη νέα σειρά «Αύριο» του Ertflix, πάντως, δεν υποδύεσαι την άπιστη. Τι διαπραγματεύεται η σειρά;
ΑΝ.Κ.: Είναι μια ιστορία επιβίωσης σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Ενα ζευγάρι χάνεται στο ποτάμι και προσπαθεί ο ένας να βρει τον άλλον και να σωθεί. Ο δικός μου ρόλος είναι η αδελφή του άντρα που κρατάω το παιδί τους για ένα βράδυ. Οι ιστορίες είναι παράλληλες, βλέπουμε τι συμβαίνει στο ποτάμι, αλλά και τι συμβαίνει στο σπίτι, όπου ένα παιδί ρωτάει πού είναι οι γονείς του και η θεία του δεν ξέρει πώς να το χειριστεί.

G.: Ωραία αυτή η συνεργασία;
ΑΝ.Κ.: Αγαπώ πολύ τον Γιώργο (σ.σ.: Γκικαπέππα) και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που δουλεύει ως σκηνοθέτης. Δίνει χώρο στους ηθοποιούς και στην πρόβα και στο γύρισμα. Δεν υπάρχει ποτέ μόνο μία λήψη, θα κάνουμε όσες χρειαστεί για να βγει σωστά η σκηνή. Το ίδιο είχε συμβεί και στην «Ερημη Χώρα» όπου έπαιξα στον δεύτερο κύκλο. Οταν μου το πρότεινε ο Γιώργος, είχα καθίσει να δω το πρώτο επεισόδιο και κατέληξα να δω ολόκληρη τη σειρά. Οι δουλειές του είναι πραγματικά σαν το σινεμά που θέλουμε να βλέπουμε.

G.: Εσύ από πού ξεκίνησες; Θέατρο ή κινηματογράφο;
ΑΝ.Κ.: Θέατρο φυσικά. Η πρώτη μου ταινία όμως ήταν ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου. Εκείνη την εποχή έπαιζα σε μια παράσταση στον Εξώστη στο «Αμόρε» που τη σκηνοθετούσε ο Γιώργος. Ετσι γνωριστήκαμε. Οταν μου έδωσε να διαβάσω το σενάριο σοκαρίστηκα, δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ τέτοια ιστορία. Και θυμάμαι ότι το συζητούσα με τον τότε φίλο μου και μετέπειτα πατέρα του παιδιού μου γιατί είχα ενδοιασμούς για τις γυμνές σκηνές, και εκείνος μου έλεγε: «Ελα, μωρέ, σιγά... Ποιος θα το δει;». Πού να φανταζόμασταν... (γελάει)

G.: Με την αναγνωρισιμότητα πώς τα πας;
ΑΝ.Κ.: Είναι ένα κομμάτι της δουλειάς το οποίο δεν αγαπώ. Δεν μου αρέσει να μιλάω με κόσμο με τον οποίο δεν έχω να πω κάτι. Προφανώς αν έρθει κάποιος να μου μιλήσει στο τέλος μιας παράστασης, είναι κάτι πολύ ωραίο, αλλά όχι και τόσο αν με προσεγγίσουν ενώ κάθομαι και πίνω τον καφέ μου.

G.: Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που σου έχουν κάνει μετά από παράσταση;
ΑΝ.Κ.: Μου είχε πει κάτι ο γιος μου μια φορά, όταν έπαιζα στα «Φώτα της πόλης». Ηταν μια παράσταση που δεν είχε πρόζα, ήταν μόνο σωματική η ερμηνεία γιατί ήταν θεατρική μεταφορά της ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο γιος μου ήταν 11 ετών τότε και είχε ξετρελαθεί, γιατί ήταν πραγματικά πολύ ωραία παράσταση. Ηρθε και μου είπε λοιπόν: «Μαμά, ήσουν πάρα πολύ καλή. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ήσουν χαζοχαρούμενη». (γέλια) Το είχε πει με την καλή έννοια όμως, γιατί έκανα την τυφλή από τα φώτα της πόλης και ό,τι ήταν να πω το έλεγα με τις εκφράσεις μου.

G.: Πώς είναι η σχέση σου με τον γιο σου;
ΑΝ.Κ.: Καλά τα πάμε, αν και είναι 14 χρόνων τώρα, στην εφηβεία. Επειδή του αρέσει πολύ η ροκ μουσική, πάμε μαζί σε πολλές συναυλίες στο εξωτερικό. Η τελευταία που πήγαμε ήταν στους AC/DC στο Αμστερνταμ και φέτος έχουμε κλείσει να πάμε στο Μιλάνο να δούμε τους System of a Down. Δεν ξέρω μέχρι πότε θα θέλει να κάνει πράγματα μαζί μου, αλλά είμαι ευγνώμων γι’ αυτή την παραχώρησή του για όσο κρατήσει.