Γιούλη Τσαγκαράκη: «Όπου ξεφεύγει το μέτρο, χάνεται κάθε αισθητική και ουσία»

Είναι στρέιτ. Δηλαδή πιο στρέιτ πεθαίνεις. Δεν θα σου κάνει γλύκες, αλλά είναι πάνγλυκια. Δεν θα σου πει ωραία λόγια, αλλά σε έχει κερδίσει ήδη, χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θα τη δεις να γελάει από δω κι από κει με το παραμικρό, αλλά θα σε κάνει να γελάσεις από καρδιάς όταν αποφασίζει να επικοινωνήσει την κωμική της φύση.

Ηρθε, ας πούμε, με τη μηχανή της, ντυμένη σαν τον Μάρλον Μπράντο στον «Ατίθασο» και όταν της φορέσαμε κάτι 15ποντα για να τη μεταμορφώσουμε σε ντίβα του Μεσοπολέμου, στην προσπάθειά της να ισορροπήσει κατέβηκε τις σκάλες τρικλίζοντας σαν τη Ρένα Βλαχοπούλου και τραγουδούσε: «Απόψε ήρθα για να πιω λιγάκι παραπάνω». Με απόλυτη σοβαρότητα φυσικά. Με άλλα λόγια, η Γιούλη Τσαγκαράκη δεν μπαίνει σε κανένα κάδρο, εξ ου και μας κέρδισε στον πρώτο viral ρόλο της, ως θεία Σταματίνα στη σειρά «Σέρρες», γι’ αυτό και έβαλε στοίχημα να μας κερδίσει ως μοναχή στον «Πίνακα», όπου πρωταγωνιστεί μαζί με την Ιωάννα Παππά και τον Αγγελο Ανδριόπουλο.

GALA: «Ο Πίνακας» μιλάει για μια κοινωνία που προτιμά το αντίγραφο από το πρωτότυπο, το viral είδωλο από την πραγματική αξία. Εσείς, καθώς βιώσατε την αναγνωρισιμότητα αργότερα απ’ ό,τι θέλατε, πώς βλέπετε σήμερα αυτή την εμμονή με την εικόνα;
ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ: Η εμμονή με την εικόνα υπάρχει και θα συνεχίσει να υφίσταται. Εξαρτάται από τον καθένα μας πώς διαχειρίζεται αυτή την κατάσταση. Ούτως ή άλλως, το θέμα της εμμονής σε οτιδήποτε είναι από μόνο του προβληματικό κατά τη γνώμη μου. Oπου ξεφεύγει το μέτρο έχει αποδειχτεί ότι χάνεται κάθε αισθητική και ουσία. Νομίζω, λοιπόν, ότι το έργο μιλάει και γι’ αυτή την απώλεια: της ουσίας, δηλαδή, στον βωμό τού φαίνεσθαι και του καπιταλιστικού μοντέλου.

G.: H ηρωίδα που υποδύεστε μετατρέπεται από μια ταπεινή μοναχή σε ινφλουένσερ και κάποια στιγμή αποκτά δική της φωνή, παρεμβαίνοντας στο έργο που της ζητήθηκε απλώς να αντιγράψει. Σας ενδιαφέρει ως άνθρωπο και ως ηθοποιό αυτή η στιγμή που κάποιος παύει να είναι εκείνο που οι άλλοι θέλουν να βλέπουν και διεκδικεί τη δική του ταυτότητα;
Γ.ΤΣ.: Καθώς όλοι οι άνθρωποι οφείλουμε να έχουμε δικαιώματα, προσωπικώς με ενδιαφέρει να τα διεκδικώ ειρηνικά. Η διεκδικητική συμπεριφορά αισθάνομαι ότι έχει τη δύναμη να φέρνει τον άνθρωπο πολύ κοντά στον εαυτό του, στην αλήθεια. Και έτσι παύει να είναι εκείνο που θέλουν οι άλλοι, το οποίο είναι κάτι πολύ ψεύτικο, φορετό, για να το πούμε ακόμα πιο απλά. Η μοναχή που υποδύομαι όλο αυτό το ονομάζει προσευχή. Και λέει ότι αν το κάναμε αυτό όλοι, στο καθετί, θα ήμασταν σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση.

G.: Ισως τελικά το πιο ενδιαφέρον ερώτημα του έργου να είναι τι βλέπουμε όταν κοιτάζουμε ένα αντίγραφο: τον εαυτό μας. Εσείς, όταν κοιτάζετε σήμερα τον εαυτό σας, τι βλέπετε περισσότερο; Ολα όσα έχετε καταφέρει ή εκείνη την αίσθηση από παλιά που, όπως έχετε πει, πιστεύατε ότι δεν είστε αρκετή;
Γ.ΤΣ.: Προσπαθώ πια να βλέπω όσα έχω καταφέρει. Αυτό με πάει μπροστά και όχι το ότι δεν είμαι αρκετή!

G.: Τι σας φοβίζει σήμερα περισσότερο; Να κάνετε μια αποτυχία ή να βρεθείτε στη θέση όπου αισθανόσασταν ότι δεν σας βλέπουν;
Γ.ΤΣ.: Δεν θέλω να με φοβίζει τίποτα. Θέλω να έχω πάντα τη δύναμη να διαχειρίζομαι τα φαντάσματα του παρελθόντος ώστε κάθε αποτυχία να σημαίνει επιτυχία και να νιώθω το ίδιο όμορφα ακόμα και όταν δεν με βλέπουν.

G.: Πότε ήταν η πρώτη φορά που αισθανθήκατε πραγματικά ότι δεν χρειάζεται πια να αποδείξετε την αξία σας σε κανέναν;
Γ.ΤΣ.: Υπάρχει μια συνεχής προσπάθεια πάνω σε αυτό. Βέβαια, το επάγγελμά μου τη δυσκολεύει, όμως θέλω τόσο πολύ να καταφέρω να φτάσω σε αυτή τη λύτρωση. Ακούγεται συναρπαστικό το να μην πρέπει να αποδείξεις σε κανέναν τίπτοτα. Οποιος το καταφέρει, γίνεται περισσότερο ουσιαστικός, έρχεται πιο κοντά στον εαυτό του και στους στόχους του. Δεν υπάρχει «εγώ».

G.: Η ψυχολογία λέει ότι όταν ένα παιδί μαθαίνει από νωρίς ότι πρέπει να προσέχει πολύ τη συμπεριφορά του για να μην τιμωρηθεί, μεγαλώνει και γίνεται ένας ενήλικας που φοβάται περισσότερο την απόρριψη. Αναγνωρίζετε αυτό το παιδί ακόμη μέσα σας; Περισσότερο έχετε φοβηθεί την απόρριψη στα επαγγελματικά ή στα προσωπικά σας;
Γ.ΤΣ.: Η απόρριψη είναι μια δύσκολη κατάσταση, ειδικά αν κάποιος την έχει βιώσει μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Φυσικά και την έχω νιώσει και στα επαγγελματικά και στα προσωπικά, αλλά μεγαλώνοντας την αντιμετωπίζω με διαφορετικό τρόπο και προσπαθώ να βρω το καλό που κρύβει, γιατί πάντα υπάρχει το καλό. Δεν μαυρίζει την ψυχή πια, διότι απόρριψη πλέον σημαίνει ότι ετοιμάζεται κάτι καλύτερο από αυτό που δεν κατάφερα να κατακτήσω.

G.: Αν σας έδιναν τη δυνατότητα να αλλάξετε μία μόνο σκηνή από την παιδική σας ηλικία, όχι για να διαγράψετε όσα συνέβησαν, αλλά για να δώσετε στον παιδικό εαυτό σας μια διαφορετική εμπειρία, ποια θα επιλέγατε;
Γ.ΤΣ.: Θα ήταν πολλές οι σκηνές, οι στιγμές, οι εμπειρίες που δεν θα ήθελα να ξαναζήσω, αλλά θα απαντήσω πως, όχι, δεν θα ήθελα να αλλάξω ούτε μία, ας τις αφήσω όλες ως έχουν. Ολες αυτές οι σκηνές του παρελθόντος με διαμόρφωσαν σε αυτό που είμαι σήμερα, με έκαναν να θέλω να εξελίσσομαι, οπότε ας μείνουν ίδιες, εκεί, να μου θυμίζουν ότι σήμερα έγινα κάτι καλύτερο, ότι με έκαναν να ωριμάσω.

G.: Εχετε πει ότι το θέατρο έγινε για εσάς χώρος λύτρωσης. Υπήρξε ποτέ ρόλος που σας έφερε τόσο κοντά σε μια δική σας πληγή, ώστε μετά την παράσταση να δυσκολευτείτε να επιστρέψετε στον εαυτό σας;
Γ.ΤΣ.: Οχι, δεν έχει υπάρξει παράσταση που να έχει έρθει κοντά σε δική μου πληγή. Απ’ όλους τους ρόλους που έχω υποδυθεί, σίγουρα έχουν βρεθεί συναισθήματα και καταστάσεις που είναι κάπως κοντά, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ζήσει στο τέλος μιας παράστασης να δυσκολευτώ να επιστρέψω στον εαυτό μου.

G.: Εχετε μιλήσει ανοιχτά για την κατάθλιψη. Υπάρχουν ακόμη μέρες που επιστρέφει εκείνη η φωνή που σας σκαλίζει τα σώψυχα; Και τι της απαντάτε πλέον;
Γ.ΤΣ.: Η κατάθλιψη σίγουρα δεν είναι πλέον επιλογή. Για ό,τι σκαλίζει τα σώψυχα, καλύτερα να μιλήσει ο Καρλ Γιουνγκ για μένα: δεν είμαι αυτό που μου συνέβη, είμαι αυτό που επιλέγω να γίνω. Και επιλέγω να γίνω ένας άνθρωπος υγιής, μακριά από φωνές που μπορεί να με οδηγήσουν εκτός πορείας.

G.: Λέτε ότι σήμερα έχετε επιλέξει τη συγχώρεση για τους ανθρώπους που σας πλήγωσαν. Η συγχώρεση, όμως, σημαίνει ότι έχετε πάψει και να θυμώνετε ή ο θυμός εξακολουθεί να υπάρχει κάπου μέσα σας;
Γ.ΤΣ.: Η συγχώρεση είναι διαδικασία μιας ολόκληρης ζωής, εξασκείται συνεχώς μέσα μου και μεγαλώνει, γίνεται επιλογή, γίνεται νοοτροπία και, σίγουρα, με βοηθάει να μαλακώνει η ψυχή μου. Συγχωρώ σημαίνει δίνω χώρο στον άλλον. Ως προς τον θυμό, νομίζω ότι όσο δεν διαχειρίζομαι τους φόβους μου, ναι, θα είμαι θυμωμένη και θα μου φταίνε οι άλλοι. Θέλω να φτάσω σε αυτό το σημείο να μη θυμώνω. Φαντάζομαι ότι θα είναι κάτι πολύ λυτρωτικό και ήσυχο. Ολόκληρο το πεδίο της απαλλαγής από αυτά τα αρνητικά συναισθήματα εμπεριέχει μια καθαρότητα και μια αλήθεια.

G.: Υπάρχει κάτι που εσείς δεν έχετε ακόμη συγχωρήσει στον εαυτό σας;
Γ.ΤΣ.: Ναι, υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχω συγχωρήσει στον εαυτό μου, αλλά ζω και για εκείνες τις στιγμές, όταν όλα αυτά τα σκοτεινά σημεία θα έχουν τακτοποιηθεί. Και είμαι σίγουρη πως θα έρθει η ώρα που θα υπάρξει ένα όσο το δυνατόν πιο πολύ συναισθηματικά νοικοκυρεμένο σπιτικό.