Οι ταινίες της εβδομάδας: Nymphomaniac Part 2

Nymphomaniac Μέρος Β’ / Nymphomaniac Part 2

Του Λαρς φον Τρίερ.
Με τους: Σαρλότ Γκενσμπούρ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Σάια ΛαΜπεφ, Γουίλεμ Νταφό, Τζέιμι Μπελ
Δραματική / 2013 / Δανία - Γερμανία - Γαλλία - Βέλγιο - Βρετανία

 Μετά τον Μπαχ και τον Φιμπονάτσι του Α’ Μέρους του υπερ-φιλόδοξου έπους του Λαρς φον Τρίερ, ακολουθεί το Παράδοξο του Ζήνωνα, ο κόμπος του Προύζικ και μια σκηνή που ενώνει ένα 8κύλινδρο αμάξι με τις φούγκες του Μπετόβεν. Ολα αυτά όμως είναι κορδελίτσες που καλλωπίζουν την αφήγηση της Τζο, η ιστορία της οποίας γίνεται όλο και πιο ζόρικη, όλο και πιο έντονη. Οι πιο εκκωφαντικές στιγμές, ωστόσο, έρχονται απρόσμενα σε σχεδόν σιωπηλά πλάνα και δεν έχουν καμία σχέση με το σεξ, όπως και στο Α’ Μέρος. Το τέλος δεν τιμά την υπόλοιπη ταινία, αλλά επιλέγω να θυμάμαι όλα όσα προηγήθηκαν και κυρίως τη γνωριμία με αυτή τη γυναίκα που καταφέρνει να βρει το δέντρο της, την ψυχή της, σε έναν κόσμο όπου, όπως εκείνη πιστεύει, η μόνη ανθρώπινη αρετή είναι η υποκρισία.

The Deep

Του Μπαλτάσερ Κορμάκουρ.
Με τους Ολαφουρ Ντάρι Ολαφσον, Γιόχαν Γιόχανσον
Δραματική / 2012 / Ισλανδία

Πραγματική ιστορία για έναν άνδρα που επέζησε κόντρα σε όλες τις προβλέψεις όταν ανατράπηκε το αλιευτικό σκάφος στο οποίο δούλευε, στα ανοιχτά της παγωμένης Ισλανδίας. Συγκλονιστικό το γεγονός, άνευρη η ταινία, και, λυπάμαι, αλλά παρόλο που είναι τελείως διαφορετικές ταινίες, μετά το «Ολα χάθηκαν» η… βάρκα θα γέρνει πάντα προς τα κει.

Lustlands

Των Λάκη και Αρη Ιωνά (The Callas).
Με τις Αφροδίτη Ψαρρά, Τερψιχόρη Σαββάλα, Αγγελική Χατζή,
Αννίτα Πολυχρόνη 2013 / Ελλάδα

Περισσότερο ένα παιχνιδιάρικο πείραμα παρά μια συμβατική ταινία, το «Lustlands», σε σκηνοθεσία του μουσικού διδύμου The Callas, ακολουθεί 4 φίλες που μαζεύονται στο εξοχικό της μιας. Δύο άνδρες και μια απροσδιόριστη απειλή περιτριγυρίζουν τα κορίτσια στον ήλιο, καθώς και ένας χύμα διάλογος, ενίοτε αστείος, επί το πλείστον αποπροσανατολισμένος και αποπροσανατολιστικός.

Ονειρεμένο τώρα / The Spectacular Now

Του Τζέιμς Πόνσολντ.
Με τους Μάιλς Τέλερ, Σεϊλίν Γούντλεϊ, Μπρι Λάρσον
Ρομαντική κομεντί / 2013 / ΗΠΑ
 
Οχι απλώς μια χαριτωμένη κομεντί, αλλά μια ζεστή, μεστή ταινία για ένα χαρισματικό, κοινωνικό παλικάρι που δεν έχει συναίσθηση της αξίας του και ερωτεύεται μια φαινομενικά παράταιρή του, χαμηλών τόνων κοπέλα. Το «τώρα» τους σε καμία περίπτωση δεν είναι ονειρεμένο, η φόρα τους όμως ονειρική.

Μαραθώνιος μιας ημιτελούς άνοιξης: Γρηγόρης Λαμπράκης

Του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου
Ντοκιμαντέρ / 2013 / Ελλάδα

Σπάνια φωτογραφικά αρχεία και άγνωστα ντοκουμέντα έρχονται στο φως με το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου για τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Φωτιά πάνω από την Πομπηία / Pompeii

Του Πολ Αντερσον.
Με τους Κιτ Χάρινγκτον, Εμιλι Μπράουνινγκ, Τζάρεντ Χάρις, Κίφερ Σάδερλαντ
Δραματική / 2014 / ΗΠΑ - Γερμανία

Ο Τζον Σνόου από το «Game of Thrones» γίνεται μονομάχος και ερωτεύεται την κόρη ενός ευγενούς λίγο πριν εκραγεί ο Βεζούβιος. Ανατριχίλες, το ξέρω.

Ο Μπίλι Ελιοτ κρατά μαστίγιο!

Εχει στα χέρια του τον πιο μυστήριο ρόλο στο «Nymphomaniac Μέρος Β’» - και την ηδονή της Σαρλότ Γκενσμπούρ Ο  Τζέιμι Μπελ περιγράφει τον εαυτό του στο Twitter: «Τυχερός σύζυγος, αφοσιωμένος πατέρας, ηθοποιός, χορευτής με κλακέτες, υποστηρικτής της Αρσεναλ και μέγιστος χασομέρης». Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί τεμπέλης ένας ηθοποιός που χορεύει επαγγελματικά από τα 6 του, κερδίζει το BAFTA Ανδρικού Ρόλου για το «Μπίλι Ελιοτ» στα 14 του και μέχρι τα 28 του έχει καταφέρει να προσθέσει άλλες 18 ταινίες στο βιογραφικό του χωρίς να έχει κάνει ιδιαίτερο φάλτσο στις επιλογές του - αλλά λίγη σημασία έχει. Το καλοσυνάτο πρόσωπο του Μπελ, που τον έκανε ιδανικό για τον ρόλο του Τεν Τεν στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, σε γενικές γραμμές δεν του έχει σταθεί, ευτυχώς, εμπόδιο στο να παίξει πιο πολύπλοκους χαρακτήρες - όπως εκείνον του Σεντ Τζον Ρίβερς στην «Τζέιν Εϊρ» του Κάρι Φουκουνάγκα ή του Χάλαμ Φόε στο «Ημερολόγιο ενός ηδονοβλεψία του Ντέιβιντ Μακένζι. Ο λόγος είναι απλός: ο Τζέιμι Μπελ είναι τόσο καλός ηθοποιός. Στο δεύτερο μέρος του «Nymphomaniac» επιτυγχάνει κάτι δύσκολο: πλάθει τον σαδομαζοχιστικό αφέντη της Σαρλότ Γκενσμπούρ ως έναν μυστηριώδη και ταυτόχρονα ξεκάθαρο χαρακτήρα. Κινείται σαν να τον ξέρει χρόνια, αγαπώντας τον σχεδόν - είναι μια πολύ δυνατή ερμηνεία. Ο ίδιος έχει επεξεργαστεί πολλά τα τελευταία χρόνια, είναι από τα λίγα παιδιά-θαύματα που παρουσιάζει μια ισορροπημένη, υγιή εικόνα. Εχει παραδεχτεί πως δεν ήταν κάτι απλό. «Εχασα επαφή με τον εαυτό μου μετά τον “Μπίλι Ελιοτ”», έχει πει στο παρελθόν. «Ο τύπος που φορούσε φόρμες και μπλούζες της Αρσεναλ και κλοτσούσε μια μπάλα στον δρόμο εξαφανίστηκε όταν η μηχανή -η κινηματογραφική βιομηχανία- πήρε τα ηνία. Η ευθύνη που αναλαμβάνεις υπερβαίνει οποιονδήποτε 14χρονο. Αν δώσεις τόσες μνείες και προσοχή σε ένα παιδί, τότε αυτό τελικά θα τρελαθεί». Στη συνέχεια έγινε τσιγγανάκι, περνώντας από τη μια ταινία στην άλλη, ταξιδεύοντας από την αμερικανική Τζόρτζια του «Κύματος οργής» στη Νέα Ζηλανδία του «Κινγκ Κονγκ». Εχει προλάβει, δε, να συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες - πριν από τον Τρίερ ήταν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Πίτερ Τζάκσον, ο Ντέιβιντ Μακένζι και ο Κλιντ Ιστουντ. Τη συμβουλή που δεν έχει ξεχάσει ποτέ όμως του την έδωσε ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος μάλιστα τον είχε αναφέρει στον λόγο του όταν κέρδισε το Οσκαρ για τον «Μονομάχο»: «Μην τη φέρεις ποτέ πισώπλατα στον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεών σου». Τώρα πια δηλώνει σπιτόγατος. Και παρόλο που ύστερα από τόσα χρόνια έκθεσης στα μίντια ξέρει μια χαρά να παίζει το παιχνίδι της δημοσιότητας, προστατεύει αποτελεσματικά την προσωπική του ζωή. Οπως τον γάμο του με την ηθοποιό Εβαν Ρέιτσελ Γουντ και τον μόλις ενός έτους γιο τους. Δεν διστάζει μάλιστα να κράξει με tweets έναν δημοσιογράφο της «Daily Mail», ο οποίος παρενοχλεί τη μητέρα του για δηλώσεις σε σχέση με τον γιο και τον εγγονό της. Δεν αρνείται όμως ότι όσο και να του αρέσει η οικογενειακή ζωή, τρέφεται από τους στόχους του. «Είμαι σίγουρα φιλόδοξος», ομολογεί και συνεχίζει: «Πρέπει να κάνω τα πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο και να υπερβαίνω τον εαυτό μου. Ο χορός είναι ανταγωνιστικός. Χόρευα μπροστά σε κριτές και κοινό για να κερδίσω μετάλλια όταν ήμουν 6 χρόνων. Το να κερδίζεις και να χάνεις έχει αξία. Σε κάνει να προχωράς».