Γιώργος Δ. Ανδρέου

Ακούγοντας;

- τους ΣυριζοΠασόκους – αναμάρτητους τιμητές - να ζητούν την κεφαλή επί πίνακι βουλευτών – να ριχτούν στον Καιάδα από τώρα χωρίς να έχουν δει τις κατηγορίες, χωρίς δίκη - επειδή τηλεφώνησαν στο πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ για επιδοτήσεις ψηφοφόρων τους εκατοντάδων ή και ελάχιστων χιλιάδων ευρώ.

- τον παλαιομοδίτικο βερμπαλισμό του κ. Ανδρουλάκη, ιδεολογικού επίγονου των δραστών τεράστιων νομοθετικών συγκαλύψεων με αντικείμενο, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, να κόπτεται υπέρ της νομιμότητας και της «αγνότητας» της δημοκρατικής παράταξης. Να ζητάει μάλιστα εκλογές για παραβάσεις που δεν είχε δει καν, χωρίς απολογία, χωρίς δίκη.

- τα ΜΜΕ της οικονομικής ολιγαρχίας που έχουν συμπήξει άτυπο μέτωπο κατά του πρωθυπουργού – αναμάρτητοι τιμητές και αυτοί – να βυσσοδομούν με τα πληρωμένα φερέφωνά τους, να μεγιστοποιώντας παρωνυχίδες, αδιαφορώντας για τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης που δημιουργούν.

- την Ευρωπαία Εισαγγελέα να περιορίζει επιλεκτικά την έρευνα μετά το 2019, στα πεπραγμένα μόνο της Κυβέρνησης αυτής, που, ειδικά αυτή, συνεργάζεται ενεργά στις έρευνες, αν και το νομικό πλαίσιο που διευκόλυνε τις παρανομίες έγινε το 2016. Να «εκτοξεύει» βόμβες επηρεάζοντας στην πολιτική σκηνή, με περίεργη περιοδικότητα και συχνότητα.

Αναθυμήθηκα μ’ αυτά και μ’ αυτά:

Μέχρι το σωτήριο έτος 2000 οι απάτες, οι πλαστογραφίες και οι υπεξαιρέσεις Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων – ήταν πολύ πιο διαδεδομένο το σπορ τότε - διώκονταν ποινικά σε βαθμό κακουργήματος με τον Αναγκαστικό Νόμο 1650/1950 «περί καταχραστών του Δημοσίου». Ο νόμος αυτός προέβλεπε ποινές μέχρι και ισόβιας κάθειρξης, με αποτέλεσμα να έχουν επιβληθεί για περιπτώσεις της δεκαετίας του 1980 κυρίως, ποινές κάθειρξης δεκάδων ετών σε όσους συλλαμβάνονταν «με τη γίδα στην πλάτη», όπου γίδα πολλές δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια δρχ, τότε. Η τότε δικαστική πρακτική ήταν να διώκονται ποινικά μόνο οι επιχειρηματίες που επεξεργάζονταν τα γεωργικά προϊόντα – εκκοκκιστήρια βαμβακιού, ελαιοτριβεία, μύλοι κλπ - μέσω των οποίων καταβάλλονταν οι Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις της αγροτικής παραγωγής, βαμβάκι, λάδι, στάρι κλπ. Παρά το ότι στις απάτες συνέπρατταν και ωφελούνταν άμεσα οι αγρότες και πολλά άλλα επαγγέλματα που μεσολαβούσαν για να καλύψουν τις παρανομίες, εφοριακοί, υπάλληλοι εντεταλμένων οργανισμών, φορτηγατζήδες, κτηνοτρόφοι, μεταποιητικές επιχειρήσεις που δήθεν παραλάμβαναν τα ανύπαρκτα επιδοτούμενα προϊόντα κλπ. Δεκάδες χιλιάδες οι ωφελούμενοι, άλλος λίγο, άλλος περισσότερο.

(Η έκταση της ρεμούλας οδήγησε στην αλλαγή της νομοθεσίας το 2006 και οι επιδοτήσεις καταβάλλονται απευθείας στους αγρότες).

Τα έτη 1997 - 2000 είχαν αρχίσει να πέφτουν, από τα Εφετεία κακουργημάτων στα οποία παραπέμπονταν απευθείας, ποινές πολυετούς κάθειρξης, σε πολλούς επιχειρηματίες των εμπλεκόμενων κλάδων που από τους ελέγχους των αρχών προέκυπτε ότι εξαπατούσαν τις αρχές και εισέπρατταν επιδοτήσεις για ανύπαρκτες παραγωγές και διακινήσεις.

Είχαν μάλιστα αρχίσει να εκδίδονται και αποφάσεις των εφετείων και κάποιοι οδηγούνταν στις φυλακές.

Και ώ του θαύματος! Η Βουλή ψηφίζει το νόμο 2803/2000 (ΦΕΚ 48/Α/3-3-2000) με τον βαρύγδουπο τίτλο : «Κύρωση της Σύμβασης σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των συναφών με αυτήν Πρωτοκόλλων» που απέβλεπε, κατά την εισηγητική του έκθεση, στην ποινική προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε. Ο νόμος αυτός πρόβλεπε ότι οι περιπτώσεις απάτης, δωροδοκίας, νομιμοποίησης εσόδων κλπ. με σκοπό την παράνομη ιδιοποίηση επιδοτήσεων της ΕΟΚ, αποτελεί ειδικό ποινικό αδίκημα. Διαφημίστηκε μάλιστα τότε στα ΜΜΕ ως μέτρο πάταξης της παρανομίας.
Αποτέλεσμα της διάταξης αυτής ήταν η μαζική αθώωση λόγω παραγραφής όλων όσων είχαν παραπεμφθεί με το ΑΝ 1650/1950.

Ο λόγος είναι πως με το νόμο του 1950 προβλεπόταν με ειδική διάταξη ότι η ωφέλεια από τις επί μέρους πράξεις ( π.χ. τα φορτία προϊόντων διαφόρων αγροτών) αθροίζονταν για τον υπολογισμό της κακουργηματικής μορφής της πράξης, ενώ – αντίθετα - στο νόμο 2803/2000 δεν προβλέφθηκε να αθροίζονται τα ποσά των επί μέρους περιπτώσεων, οπότε όλες οι επί μέρους παραβάσεις ήταν, λόγω ποσού, πλημμελήματα και επειδή είχαν περάσει πέντε χρόνια οι πράξεις είχαν παραγραφεί.

Εξαιρετικά ευφυής ρύθμιση, γέννημα γνωστού στην νομική πιάτσα νοσηρά ευφυούς εγκέφαλου. Όποιος πιστεύει πως ήταν λάθος και έγινε «εξ αμελείας» και όχι κατά παραγγελία και με αδρότατη αμοιβή – όπως ακούστηκε και κυκλοφορούσε τότε - υπερτιμά την καθαρότητα κάποιων συμμετεχόντων στο τότε κυβερνητικό σχήμα της «δημοκρατικής παράταξης».

Δοκιμασμένη μεθόδευση. Ανάλογη με κάποια παλαιότερη του «αείμνηστου» - υπεράνω χτημάτων- Μένιου το 1984-5. Πρόβλεψε με νόμο ως ειδική περίπτωση λαθρεμπορίας στον Τελωνειακό Κώδικα, το «κτύπημα» του αριθμού πλαισίου στα σασί εισαγομένων παράνομα αυτοκινήτων. Μέχρι τότε ο Άρειος Πάγος παρέπεμπε τους υπαίτιους για κακουργηματική νόθευση και πλαστογραφία κι έπεφταν ποινές κάθειρξης 10 -12 χρόνων. Με την τροποποίηση το αδίκημα έγινε πλημμέλημα και αθωώθηκαν οι πάντες λόγω παραγραφής. Και η ρύθμιση αυτή διαφημίστηκε τηλεοπτικά ως μέτρο πάταξης της παρανομίας και προφανώς δεν έγινε «εξ αμελείας», ούτε με το αζημίωτο, ειδικά από το συγκεκριμένο πολιτικό. Της «δημοκρατικής παράταξης» και αυτός.

Μένει να δούμε αν και πως θα αντιδράσουν οι πολίτες στις οιμωγές των αναμάρτητων τιμητών, στη νέα αυτή επιδρομή των σπεκουλαδόρων και των εγκάθετων. Θα τις αντιπαρέλθουν σίγουρα αν ο πρωθυπουργός συνεχίσει - είναι μονόδρομος - την πρακτική φως σε όλα. Μήπως περιοριστεί ο εθισμός και η κοινωνική ανοχή στην παρανομία που φούντωσε στην κοινωνία από τη δεκαετία του ‘80.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)