danikas_dimitris

Μίσος

Δημήτρης Δανίκας

Μοιάζει με μυθιστόρημα. Με σενάριο. Με ταινία. Γιατί, όπως λένε, η πραγματικότητα είναι απείρως πιο ευρηματική και επινοητική, ακόμα και από την πιο συναρπαστική φαντασία

Ηταν απομονωμένη. Κλεισμένη. Στον εαυτό της κλειδωμένη. Καμία επικοινωνία. Ακόμα και με τη μητέρα της, το ίδιο και με τον πατέρα της. Το ίδιο και με τις φίλες της

Πάντα με κουβέντες του συρμού. Συνηθισμένες. Απλοικές. Της καφετέριας. Κάπως έτσι διεκπεραίωνε τις σχέσεις της. Ομως καμία σχέση. Καμία δεέσμευση. Καμία ουσιαστική επικοινωνία

Το πρώτο πράγμα που την ενοχλούσε γύρω της ήταν οι γονείς της. Το στενό περιβάλλον της. Το χάσμα που την χώριζε απ όλους αυτούς. Επειδή νόμιζε, πίστευε, ακράδαντα, ότι κανείς δεν την καταλαβαίνει. Γι αυτό είχε κλειστεί στον εαυτό της. Στον κόσμο της. Τον μικρό κόσμο της. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο αυτός ο δικός της μικρός κόσμος γινόταν νοσηρός

Το δεύτερο πράγμα που την ενοχλούσε πάνω της ήταν το σώμα της. Με διαστάσεις που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και τις προδιαγραφές της μόδας. Που δεν ελκύει το βλέμμα των αγοριών. Κάπως έτσι η ενόχληση άρχισε να αποκτάει διαστάσεις απέχθειας και μίσους. Ετσι ακόμα περισσότερο βυθίστηκε στον μικρό, σκοτεινό, νοσηρό κόσμο της

Το τρίτο και πιο καταλυτικό πράγμα που έμοιαζε με χειροβομβίδα να πέφτει, κάθε εικοσιτετράωρο, μέσα της ήταν αυτή η αδιαφορία των αγοριών. Γι αυτό οι «σχέσεις» της ήταν ελάχιστες. Γι αυτό με τον τελευταίο σύντροφό της, διέκοψε σύντομα. Και γι αυτό, μέσα στην απελπισία της, κατέφυγε στο σερφάρισμα και το Facebook

Απ αυτό το σερφάρισμα προέκυψε ο «άγνωστος» πατέρας της σποράς που κυοφορούσε μέσα της. Μια νύχτα. Ισως ένα απόγευμα. Μπορεί «ένα στα γρήγορα»

Ετσι ο έρωτας, για εκείνη, κατέληξε να μοιάζει με αρρώστια. Με τερατική συνύπαρξη. Σαν «αγοραία» συνάντηση. Ετσι το μίσος πολλαπλασιάστηκε μέσα της. Μίσος για τους γονείς. Μίσος για την κοινωνία. Μίσος για τους άντρες. Μίσος για την συνουσία. Μίσος για τον έρωτα. Μίσος για τις φίλες της. Και πάνω απ όλα μίσος για τον εαυτό της

Οταν αντιλήφθηκε την ανεπιθυμήτη εγκυμοσύνη της όλα μα όλα άρχισαν να μεγεθύνονται. Η ταραχή της πολλαπλασιάστηκε. Τα αδιέξοδα πολλαπλασιαστηκαν κι αυτά. Η χαρά μιας νέας ζωής μεταλλάχθηκε σε θλίψη. Η θλίψη σε μελαγχολία. Η μελαγχολία σε πόνο. Και ο πόνος σε εφιάλτη

Κάθε ημέρα που περνούσε το ίδιο δίλημμα στο κεφάλι της τριγυρνούσε. Να ομολογήσει την περιπέτειά της στη μητέρα της; Οχι δεν πρέπει. Κανείς δεν πρόκειται να την καταλάβει. Μερικές φορές αποφάσιζε, έτσι προσωρινά, να κρατήσει το παιδί. Επειδή, είχε πειστεί γι αυτό, ποτέ στη ζωή της δε θα βρει τον «πρίγκιπά» της. Ούτε καν ένα άντρα που θα καταλάβαινε τις ευαισθησίες της

Ετσι ο καιρός περνούσε. Ετσι, εκείνη, απαρατήρητη περνούσε. Κι έτσι η εγκυμοσύνη της κι αυτή απαρατήρητη περνούσε. Κανείς δεν το είχε καταλάβει επειδή κανείς δεν της έδινε σημασία. Ηταν απόβλητη. Ηταν αποκλεισμένη. Ηταν ένα «σκουπίδι»

Ετσι έβλεπε τον εαυτό της. Και όσο οι ημέρες του τοκετού πλησίαζαν τόσο εκείνη έχανε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Είχε οριστικά εγκλωβιστεί σ αυτό τον μικρό νοσηρό κόσμο της απομόνωσής της

Ετσι λεπτό με το λεπτό γλιστρούσε στην κόλασή της. Ετσι, για την ίδια, μονόδρομος η επιλογή της. Ετσι η κατάληξη του μονόδρομου ήταν να γεννήσει μόνη της. Να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το ψαλίδι της. Να τοποθετήσει το νεογέννητο σε μια πλαστική σακούλα χρώματος ροζ. Και να πετάξει αυτό το «άχρηστο», το «αφιλόξενο», το «ανεπιθυμήτο» πλάσμα από το παράθυρο. Ισως, σκέφτηκε από μέσα της, αυτή η τόσο εγκληματική, η φρικιαστική πράξη να τραβούσε, επιτέλους, την προσοχή του κόσμου πάνω της

Το ροζ έγινε μαύρο. Το μαύρο έγινε θάνατος. Και ο θάνατος είναι η ταφόπλακα που κουβαλάει μέσα της. Μέχρι τώρα δεν «υπήρχε». Τώρα «υπάρχει». Ως παιδοκτόνος. Ως δολοφόνος. Ως τέρας. Η μεγάλη ανατριχίλα!

Οπως και στην αλησμόνητη ιστορία του Κεν Λόουτς «Sweet Sixteen» (γλυκά δεκάξι): χαράμισε τη ζωή της, σκότωσε το παιδί της. What a Waste !

ΣΧΟΛΙΑ (14)

Μάκης

πολύ δυνατός ο τίτλος, τα περιέχει όλα και όλους..

τέρατα

ζουν ανάμεσα μας... χαμογελούν, προσποιούνται, έχουν φίλους, τέρατα...

κλαίμε όλοι

για το μωρό που εκτελέστηκε ψυχρά, χρόνος υπήρχε και ευκαιρία εκ Θεού υπήρχε 12 με 20 ώρες όπως είπαν οι ιατροδικαστές, το μωρό ήταν κλεισμένο στην σακούλα, έπεσε σε δίχτυ και δεν πέθανε από ασφυξία τόσες ώρες μες την σακούλα, της έδωσε ευκαιρία ο Θεός, αλλά αυτή σαχλαμάριζε ασυνείδητα στο φεισμπουκ ΄΄ξεφούσκωσα΄΄ έγραφε.... Να χαίρονται ΄΄το παιδί΄΄ γομάρα 22 χρ όλοι τους, γονείς, δικαστές, θα σας ζητήσει τον λόγο το μωρό εν ώρα Κρίσεως γιατί έφυγε ανυπεράσπιστο, άδικα, αβάπτιστο και δεν πρόλαβε να αντικρίσει την Δημιουργία... έλεγε μια γιαγιά κάποτε.. την ώρα της Κρίσεως, τα αβάπτιστα παιδάκια και τα παιδάκια των εκτρώσεων θα κουβαλούν νερό πάνω στο φύλλο της ελιάς για να βαπτιστούν.... πόσο μικρό κι επίπεδο είναι ένα φύλλο ελιάς.... αγγελουδάκι κλαίμε... πονάμε...που δεν ήμασταν εκεί να σε πάρουμε, να σε σώσουμε..να ΄σε μεγαλώσουμε και να είσαι ένας χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, στον κόσμο...ίσως μεγαλουργούσες...

Λούλης

Σιγα μην κλάψω. Πριν λίγο επέστρεψα από τρίωρο μπανακι στην θάλασσα. Απόλαυσα και τον φρέντο μου στην ξαπλώστρα.

lol

μην κλαις, φαίνεσαι άλλωστε απ το όνομα για τύπος που χασκογελά συνεχώς, μην το κάνεις μες το νερό, οι μπουρμπουλήθρες είναι επικίνδυνες για τσουνάμι

μπεε

ζωάρα ! (το ζωάρα ερμηνεύεται και αλλιώς)

!!!

Τον έχω κράξει αρκετές φορές τον Δανίκα αλλά εδώ τα έγραψε καλά. Όμως, τραγωδία είναι ΜΟΝΟ αυτό που έκανε η κοπέλα;; Έτσι όπς το έκανε;; Ενώ όταν γίνεται στο ιατρείο από γυναικολόγο, σιγά-σιγά, κομματάκι-κομματάκι είναι καλά; Είναι "δικαίωμα" της γυναίκας;;; Που ακριβώς τραβάμε τη γραμμή;;;

ΚΛ

η ίδια φάσκει και αντιφάσκει λέγοντας ότι ήθελε να το κρατήσει ενώ η μάνα της θα την έστελνε για έκτρωση, και ενώ ήθελε να το κρατήσει το πέταξε να σκοτωθεί και όχι μόνο το ξεφορτώθηκε αλλά συνέχιζε κανονικά την ζωή της όπως θα την συνέχιζε αν δεν την έπιαναν, δεν έχει καμιά διαφορά με την μάνα της, θα το φόνευαν κι οι δύο το αθώο βρέφος, είτε στο χειρουργείο είτε με βίαιο θάνατο όπως έκανε η κόρη, έπεσε πολύ τηλέφωνο για να βγει η συγκεκριμένη ποινή, ο πατέρας γι αυτό κοκορεύτηκε στο βίντεο ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, να την χαίρεστε ρε τη φόνισσα

Ωραια λογια,

Αλλα η πραγματικοτητα διαφορετικη.γραψτε μας κ μια ιστορια,ετσι για τον μπαμπα του μωρου..που πρεπει να καταδικαστει σαν συνυπευθυνος.μη τον βγαζεται απο το καδρο.δεν ειναι ο ανωνυμος μιας βραδιας οσο κα θελετε να το παρουσιασετε ετσι.

κκ

γιατί συνυπεύθυνος; δέχτηκε η ίδια να μην πάρει αντισυλληπτικά μέτρα, αυτή το είχε στην κοιλιά της 9 μήνες, αν της έλεγε να πέσει απ τον γκρεμό θα έπεφτε; δεν είναι 9 χρονών παιδί, ενήλικας είναι και η μάνα προκαλεί πολλές καχυποψίες που βρήκε το μωρό με την γειτόνισσα και είδε τα αίματα της γέννας στην μπανιέρα και δεν ανησύχησε, τελικά θα μας πουν ποιά είναι να δούμε και πρόσωπα; βάση ποιού νόμου δεν μαθαίνουμε πληροφορίες όπως για άλλους εγκληματίες παιδεραστές και παιδοκτόνους, την είδαν κοντούλα στρουμπουλή να κλαίγεται σύμφωνα με τι της ειπε ο δικηγόρος και συγκινήθηκαν ;; έτσι λέει ο νόμος;; αν ήταν δικό μας παιδί θα είχαμε ανάλογες απαλλαγές; άνοιξαν μια κερκόπορτα και θα το βρουν μπροστά τους

Λούλης

Και αυτός που "σπέρνει" είναι συνυπεύθυνος και όχι μόνο αυτός που κυοφορεί. Μην ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε.

ΑΚΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΗΜΕΡΑ, ΚΟΒΩ ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΕΛΈΗΣΟΝ! ΔΑΝΙΚΑ.....ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ! ( Το ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΜΕ ΖΑΝ ΡΕΝΟ......Π.ΩΡΑΙΟ...ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΨΑΝ ΣΤΗΝ ΠΛΟΚΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΣΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ.....ΑΣΕ ΠΟΥ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ.....ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ....)

κλασσικός

Αν ένα κείμενο διαβάζεται χωρίς διακοπή μέχρι την τελευταία λέξη... Τότε συμφωνώ ότι ήταν εξαιρετικό. Για αυτή την κοπέλα δεν έχω τίποτα να πω. Παρακολουθώ σαν θεατής μία τραγωδία.

gr

Συγγνώμην!!!!! Σε είχα παρεξηγήσει, είσαι θεός!!!!!!!!!!!.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία