Δώρα Χρυσικού για την περιπέτεια της υγείας της: Από την αρχή είπα τον καρκίνο με το όνομά του, τον ξόρκιζα

Τη μάχη της με τη νόσο περιέγραψε η Δώρα Χρυσικού, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου. Η ηθοποιός τόνισε ότι διαχειρίστηκε την περιπέτεια της υγείας της, «ξορκίζοντάς» τη. Δεν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει άλλες φράσεις για να αποφύγει τη λέξη «καρκίνος», ενώ αντιμετώπισε τη χημειοθεραπεία σαν σύμμαχο και όχι σαν εχθρό. Θυμούμενη όσα βίωσε, δήλωσε πως άντλησε δύναμη από την αγάπη της για τη ζωή.

«Είπα από την αρχή τη λέξη καρκίνος. Εγώ ποτέ δεν χρησιμοποίησα κανένα άλλο εννοιολογικό σχήμα για την ασθένεια. Δεν την είπα ποτέ επάρατη νόσο, δεν την είπα ποτέ κακή ασθένεια. Την είπα με το όνομά της. Και όσο πιο πολύ την έλεγα με το όνομά της, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα αυτό που έχω, τόσο πιο πολύ το ξόρκιζα, τόσο πιο πολύ αφαιρούσα το στίγμα», είπε αρχικά στην εκπομπή «Το'Χούμε», την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου.

Από την πρώτη στιγμή, ήθελε να είναι ενήμερη για τη θεραπεία που θα ακολουθήσει και για τα βήματα που θα ακολουθούσαν οι γιατροί. Πιο αναλυτικά, σημείωσε: «Ήθελα να ξέρω τα πάντα. Τι θα μου κάνουν, τι θεραπεία πρέπει να ακολουθήσω, ποια είναι τα ποσοστά επιβίωσης. Και όσο πιο πολύ ήξερα και καταλάβαινα, τόσο πιο πολύ πειθαρχούσα. Ήμουν αυτό που λέμε ο ιδανικός ασθενής. Δηλαδή όταν μου είπαν ότι πρέπει να κάνεις χημειοθεραπεία, δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Γι’ αυτό και είδα τη χημειοθεραπεία ως σύμμαχο και όχι ως εχθρό. Γιατί πραγματικά οι περισσότεροι ασθενείς ακούνε χημειοθεραπεία και καταρρέουν, και είναι λογικό γιατί δεν είναι καθόλου ευχάριστη διαδικασία. Πήγαινα εκεί πέρα χαμογελαστή, στις 4 ώρες, και δεν έβγαζα κιχ. Κι ό,τι κι αν είχα μετά, ως παρελκόμενο, ως side effect, το αντιμετώπισα, ότι αν πρέπει να το φάω, θα το φάω».

Δείτε το βίντεο

Αυτό που της έδωσε δύναμη ήταν η αγάπη της για τη ζωή. «Εκείνη την ώρα σκεφτόμουν ότι προφανώς ότι πρέπει και θέλω να ζήσω. Και αυτό με κράτησε. Εγώ είχα πει ότι αυτό δεν είναι το τέλος. Είχα αποφασίσει ότι αυτό το πράγμα θα το νικήσω. Και πρέπει να σου πω ότι εκείνη την περίοδο θα ευχόμουν πραγματικά να πίστευα στον Θεό. Ζήλεψα τους ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν. Που έκαναν την προσευχή τους και λέγανε «ότι όλα θα πάνε καλά». Εγώ δεν το ‘χα αυτό. Δεν έκανα καμία προσευχή, απλά πάλευα», κατέληξε.