Πώς να βάλουμε όρια στα παιδιά, όταν έχουμε χάσει τα δικά μας; Ποιες οι ανάγκες της σύγχρονης οικογένειας

Κάτι χάθηκε στην πορεία της ανατροφής των παιδιών μας. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε τους γονείς που τσακώνονται στην παιδική χαρά για να προασπίσουν κάποιο δικαίωμα των παιδιών τους, θα δούμε τους γονείς που με την καραμέλα «άστα μωρέ, παιδιά είναι», επιτρέπουν στα παιδιά τους να λερώνουν, να κάνουν φασαρία, να αναστατώνουν τις γύρω παρέες σε δημόσιους χώρους, όπως σε ένα εστιατόριο, θα δούμε τους γονείς που όταν το παιδί τους φέρεται ή μιλάει με αγένεια αντί να το διορθώσουν και να του δείξουν τον σωστό τρόπο λένε χαμογελώντας «δεν πειράζει, μικρό είναι», θα δούμε τους γονείς που πιάνονται στα χέρια με προπονητές και διαιτητές στους αθλητικούς αγώνες των παιδιών τους, θα δούμε και τους γονείς που χειροδικούν στους δασκάλους των παιδιών τους.

Η υπερ-προστασία του παιδιού έγινε βασικό μέλημα της κοινωνίας μας. Και ανάμεσα στο «μην πληγώσεις το παιδί» και στο «άφησέ το να κάνει ό,τι θέλει», συχνά χάνεται ο ενήλικας που αναλαμβάνει την ευθύνη. Ή μήπως τελικά ούτε αυτός αναλαμβάνει την ευθύνη, αλλά απλώς αντιδράει σε ό,τι δεν του αρέσει σε σχέση με το παιδί του;

Διαβάστε περισσότερα στο ygeiamou.gr