Με το φρεσκοσιδερωμένο του κουστούμι –τελευταία λέξη της μόδας- με το απαστράπτον μονόκλ στο μάτι, με το απαραίτητο ανθάκι στη μπουτονιέρα του, και με ένα ρολό χαρτιών, που κρατούσε στα χέρια, περνούσε βιαστικά τον πολύβουο δρόμο μοιράζοντας δεξιά και αριστερά χαιρετούρες...
Είναι, βλέπετε, δημοφιλέστατος ο κ. σύγχρονος Πολιτισμός!
Έχει παντού τις γνωριμίες του και τις φιλίες του. Ομιλεί άλλωστε όλες τις γλώσσες, και μπορεί και συνεννοείται άριστα με όλους τους κατοίκους του πλανήτη μας.
Περνούσε λοιπόν βιαστικά το δρόμο. Μου γεννήθηκε η περιέργεια να μάθω που πήγαινε έτσι γρήγορα και φορτωμένος με χαρτιά και τον σταμάτησα.
Μου έσφιξε το χέρι και αναφώνησε γαλλιστί:
-Ω, μον σερ!
-Γιατί τρέχετε έτσι; τον ρώτησα ελληνιστί.
Στερέωσε το γυαλί στο μάτι του και είπε:
-Εσείς οι δημοσιογράφοι είστε πολύ περίεργα όντα. Δεν είναι κανένας θεατρινισμός αυτό που λέω αγαπητέ μου. Θέλετε λοιπόν να μάθετε; Πηγαίνω γρήγορα για ένα φιλανθρωπικό έργο. Ξέρετε ότι φροντίζω πάντοτε για τους δυστυχείς.
-Μπορώ να μάθω το νέο σας έργο;
Ο κ. Πολιτισμός προθυμοποιήθηκε να με πληροφορήσει. Ξεδίπλωσε το ρολό των χαρτιών του, και μου είπε:
-Αυτό το σχέδιο που βλέπετε είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, ένα νέο άσυλο για τους αναπήρους, γι΄αυτούς που είναι χωρίς πόδια ή χωρίς χέρια.
