Είναι αυτό το τελευταίο «μυστικό» νησί κοντά στην Αθήνα;

Άργησα 43 χρόνια να πάω στην Ύδρα. Όχι πως δεν ήθελα, το αντίθετο.

 
 
Ήθελα από μικρό παιδί, τότε που άκουγα πως εκεί, αντί για αυτοκίνητα, έχει γαϊδουράκια, αλλά το θερινό μενού της οικογένειας είχε μόνο τρεις μήνες υποχρεωτικό καλοκαίρι στην Αιδηψό. Ήθελα και μετά, φοιτήτρια, με τις φιλενάδες μου, αλλά πάντα κέρδιζαν οι Σπέτσες, γιατί είχαν περισσότερα bars και -κυρίως- περισσότερα αγόρια. Ήθελα και αργότερα, ερωτευμένη με εκείνον που το ειδύλλιό μας είχε τη μουσική επένδυση του Leonard Cohen, του καλλιτέχνη που έζησε και ερωτεύτηκε στην Ύδρα, αλλά το ταξίδι αρχειοθετήθηκε στο φάκελο «πράγματα που δεν ζήσαμε ποτέ». Κυρίως, όμως, ήθελα διακαώς να πάω τα τελευταία χρόνια, που ο εκθεσιακός χώρος του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στα Παλαιά Σφαγεία έδωσε νέα πνοή στο ανέκαθεν intellectual νησί και κάθε Σαββατοκύριακο μαζεύει το πιο ενδιαφέρον πλήθος.

Μαζί με εμένα, όμως, έστρεψαν το βλέμμα τους στην «αρχόντισσα του Αργοσαρωνικού» και άλλοι: μέσα σε μόλις δύο χρόνια έχω δει όλα τα φουστάνια των τοπικών influencers να κομποζάρουν με τα πολύχρωμα παράθυρα, socialites να κάνουν απόβαση το Σαββατοκύριακο σε parties επιπέδου Ντουμπάι, τηλεοπτικά συνεργεία από μεσημεριανές εκπομπές να ξεροσταλιάζουν μήπως πετύχουν τον Μπραντ Πιτ που ήρθε για γυρίσματα και -πολύ πρόσφατα- το opening ενός pop-up store γνωστής αλυσίδας έτοιμων ενδυμάτων, συνοδευόμενο από δελτία Τύπου «ζήσε και εσύ την πιο summer εμπειρία στην Ύδρα».

Η Ύδρα, φυσικά, είναι μόνο το τελευταίο παράδειγμα ενός φαινομένου που θα μπορούσε να περιγραφεί ως το αντίστροφο του gentrification: δεν εξευγενίζεται ένας υποβαθμισμένος τόπος, αλλά φθείρεται ένας ήδη πολύτιμος. Προηγήθηκε η Πάτμος, που για χρόνια ήταν σύμβολο πνευματικότητας και διακριτικής πολυτέλειας, με λίγες ισχυρές οικονομικά οικογένειες που είχαν εκεί τα σπίτια τους και ξένους που έμεναν στο νησί για μήνες αντί για επτά μέρες τον Αύγουστο.

 
Τώρα είναι γεμάτη ζωηρές παρέες, superyachts και Instagram opportunities. Πριν από την Πάτμο ήταν τα Κουφονήσια, ο πρώην παράδεισος των backpackers, που κάποτε θαλασσοπνίγονταν για να φτάσουν με τον «Σκοπελίτη», αλλά πλέον δεν βρίσκεις τρία τετραγωνικά ελεύθερα να απλώσεις την πετσέτα σου. Η Αντίπαρος, επίσης, που για χρόνια ήταν η «αντι-Μύκονος» και «το νησάκι του Τομ Χανκς», όπου ο celebrity προσαρμοζόταν στον ρυθμό του νησιού και όχι το ανάποδο, σήμερα διαθέτει βίλες εκατομμυρίων, υψηλή γαστρονομία και είναι άγραφος νόμος πως το πρώτο ΣΚ του Αυγούστου συναντιέται εκεί όλο το εγχώριο jet-set (αν υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι τέτοιο).

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr