Αλίκη Βουγιουκλάκη: Επισκεφτήκαμε το Καμαρίνι - σύμβολο που πρέπει να δει κάθε θαυμαστής της

Βγαίνω από το μετρό ασθμαίνοντας – ευτυχώς πλέον φτάνει απέξω από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – και, κυρίως, αγνοώντας τη ζέστη με στιλ, αφού φοράω το bowler ψάθινο καπελάκι μου. Το είχα πάρει πριν από χρόνια για το γάμο μιας φίλης που έκανε τον πιο θεατρικό γάμο όπου έχω πάει σε όλη μου τη ζωή, κι έτσι ταιριάζει τέλεια με την περίσταση. Στην είσοδο του πανέμορφου αυτού κτιρίου βρίσκεται στημένος ένας πάγκος. Στα δεξιά, βρίσκεται ένας καλόγερος με κοστούμια, στα αριστερά μια ασπρόμαυρη αφίσα με την Αλίκη Βουγιουκλάκη: νέα, δροσερή, όπως τη θυμόμαστε από τις πρώτες ταινίες της Finos Film. Στο ενδιάμεσο, παρατεταγμένα αντικείμενα από το Καμαρίνι της, περιμένουν την ώρα που θα εκτεθούν επίσημα στον ειδικό χώρο του θεάτρου που ετοιμάζεται εδώ και καιρό, ώστε να είναι προσβάσιμα από όλους τους φαν της Αλίκης. «Κάποτε τα χέρια της φορούσαν αυτά τα γάντια», σκέφτομαι, και αδυνατώ να συνειδητοποιήσω το κομμάτι της ιστορίας που απλώνεται μπροστά μου. Ίσως γιατί μεγάλωσα με τις ταινίες της, όπως και χιλιάδες ακόμα παιδιά σε αυτή τη χώρα, ίσως γιατί δεν κατάφερα να τη δω ποτέ στο θέατρο – ή οπουδήποτε, έστω στο δρόμο.
Το καλοκαίρι που έφυγε από τη ζωή, ακριβώς πριν από 30 χρόνια, θυμάμαι να παρακολουθούμε οικογενειακώς στην τηλεόραση τις απευθείας συνδέσεις που έκαναν τα τηλεοπτικά κανάλια έξω από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν. Και μετά την κηδεία. Κι αμέσως μετά τα αφιερώματα και τις επαναλήψεις των συνεντεύξεων που είχε δώσει ανά τα χρόνια σε σπουδαίους δημοσιογράφους. Φέτος δεν γνωρίζω τι έχουν ετοιμάσει τα κανάλια με αφορμή τις τρεις δεκαετίες από το θάνατό της, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, πάντως, δεν σκοπεύει να αναλωθεί σε κάποιο «καλλιτεχνικό μνημόσυνο».
Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr