«Θέλω να γυρίσω σπίτι μου»: Γιατί δεν αντέχουμε την πολλή κοινωνικότητα

Η μουσική είναι καλή, η παρέα αγαπημένη, το κέφι ανεβαίνει. Κι όμως, κάπου μετά τις δύο ώρες, μια φωνή μέσα σου ψιθυρίζει: «Θέλω να πάω σπίτι μου». Δεν βαριέσαι, δεν θύμωσες με κανέναν. Απλώς νιώθεις ότι τελείωσαν τα καύσιμα. Αν σου είναι γνώριμο, δεν είσαι αντικοινωνικός ούτε αγενής. Πιθανότατα, η κοινωνική σου μπαταρία έχει φτάσει στο κόκκινο. Τους όρους εσωστρέφεια και εξωστρέφεια τους έφερε στην ψυχολογία ο Καρλ Γιουνγκ το 1921. Ο εξωστρεφής, κατά τον Γιουνγκ, στρέφει την ενέργεια του προς τον έξω κόσμο: ανθρώπους, δραστηριότητες, ερεθίσματα. Ο εσωστρεφής τη στρέφει προς τα μέσα: σκέψεις, συναισθήματα, φαντασία.

Αργότερα, ο ψυχολόγος Χανς Άιζενκ πρότεινε ότι η διαφορά έχει βιολογική βάση. Οι εσωστρεφείς, κατά τη θεωρία του, έχουν ήδη υψηλότερο επίπεδο εγκεφαλικής διέγερσης. Έτσι, ένα θορυβώδες, γεμάτο κόσμο περιβάλλον τούς «υπερφορτώνει» πιο γρήγορα, ενώ τον εξωστρεφή απλώς τον ξυπνά. Βέβαια, η εσωστρέφεια δεν σημαίνει ντροπαλότητα ούτε κοινωνικό άγχος. Ο ντροπαλός φοβάται την κρίση των άλλων. Ο εσωστρεφής μπορεί να απολαμβάνει τη συναναστροφή και να έχει εξαιρετικές κοινωνικές δεξιότητες. Απλώς, μετά, χρειάζεται ησυχία για να συνέλθει. Επιπλέον, κανείς δεν είναι 100% το ένα ή το άλλο: πρόκειται για ένα φάσμα, με τους περισσότερους ανθρώπους κάπου στη μέση.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr/