Η νέα συλλογή διηγημάτων «Απ’ το μπαλκόνι να φύγεις!» της Μελίσσας Στοΐλη ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας, με τον πιο γλαφυρό τρόπο, το πολυφυλετικό μωσαϊκό και την ανθρωπογεωγραφία μιας διαχρονικά γοητευτικής πόλης
Ζωή Παπαφωτίου
Sponsored Content
Οι δυτικές συνοικίες, τα Λουτρά Φοίνιξ, το Λοιμοκαθαρτήριο της Καλαμαριάς, το Σανατόριο του Ασβεστοχωρίου, οι προσφυγικοί καταυλισμοί και ο συνοικισμός Χιρς είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά σημεία της πολυσυλλεκτικής Θεσσαλονίκης. Τόποι που μέσα στα χρόνια πήραν ζωή και χαρακτήρα από κάθε λογής ανθρώπους, έγιναν το σκηνικό για τις εμπειρίες και τις ιστορίες τους.
Στους δρόμους και στα στενά, στα σπίτια, στις αυλές και στα καφενεία η καθημερινότητα έπαιρνε διάφορες μορφές και εκφραζόταν σε γλώσσες που σχεδόν έχουν εκλείψει όπως τα εντόπια (μακεδονικό πίτζιν), τα σεφαραδίτικα της πάλαι ποτέ ακμαίας εβραϊκής κοινότητας, τα τούρκικα κ.ά.
Αυτές ακριβώς τις γλώσσες, αυτά τα μέρη και κυρίως αυτούς τους ανθρώπους συναντάμε στο ολοκαίνουργιο βιβλίο της Μελίσσας Στοΐλη «Απ’ το μπαλκόνι να φύγεις!». Με γραφή μεστή και ρυθμό ζωντανό που κρατάει τον αναγνώστη σε μια διασκεδαστική εγρήγορση το «Απ’ το μπαλκόνι να φύγεις!» είναι ουσιαστικά ένας απολαυστικός συνδυασμός ρεαλισμού και παράδοξων στοιχείων.
Με ιδιαίτερο χιούμορ, παιχνιδιάρικη διάθεση αλλά και συμπάθεια για τους ήρωές της η συγγραφέας αποτυπώνει με τρόπο διαυγή και θελκτικό σε 17 διηγήματα τις ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που αναμετρώνται με εμπειρίες, σκέψεις, πράξεις, απώλειες, διλήμματα, δοκιμασίες και εκπλήξεις.
Άλλοτε η μοίρα παίζει στους πρωταγωνιστές τα πιο αναπάντεχα παιχνίδια και άλλοτε η πραγματικότητα τους προσγειώνει απότομα και μας οδηγεί ως αναγνώστες να κοιτάξουμε γύρω τους αλλά και μέσα τους. Κάποιες φορές οι ιστορίες τους, αν και απολαυστικές μέσα στην αυτοτέλειά τους, είναι γραμμένες με τρόπο τέτοιο που μας προκαλούν να υποθέσουμε τη συνέχεια ή να σκεφτούμε κάτι μπορεί να προηγήθηκε εξάπτοντας τη φαντασία μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, μας γοητεύουν και τις απολαμβάνουμε μία προς μία.
«Οι ήρωες των ιστοριών μου παλινδρομούν ανάμεσα στην σκληρότητα και την τρυφερότητα, παιδιά μιας πόλης αντιφατικής που γνωρίζω καλά. Ζουν και δρουν κυρίως στις δυτικές συνοικίες, κάνουν βόλτα στον Βαρδάρη και στη Μοναστηρίου, στο λιμάνι και δίπλα στα κάστρα. Δοκιμάζονται και μένουν αδύναμοι μπροστά στο παράδοξο αλλά και το καθημερινό, αντιστέκονται και συχνά καταποντίζονται, όμως συνεχίζουν. Όπως συμβαίνει στους ανθρώπους κάθε πόλης, κάθε εποχής.», αναφέρει χαρακτηριστικά η συγγραφέας.
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Κλείσιμο
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Απ᾽ το μπαλκόνι να φύγεις! αποτελείται από 17 ιστορίες που διαδραματίζονται στη Θεσσαλονίκη.
Καθώς διαλύεται η πυκνή γαλακτώδης ομίχλη, που συχνά σκεπάζει την πόλη, παρακολουθούμε τις ζωές ανθρώπων που ζουν και δρουν στα Λουτρά Φοίνιξ, στο λούνα παρκ της ΔΕΘ, στον εξώστη του κινηματογράφου «Ηλύσια», στις δυτικές συνοικίες, στο Λοιμοκαθαρτήριο της Καλαμαριάς, στον συνοικισμό Χιρς, στις συγκεντρώσεις των χριστιανικών σωματείων, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στις παραβαρδάριες περιοχές, γύρω από τα τείχη και το λιμάνι, σε λαϊκές ταβέρνες και στην πυρακτωμένη άσφαλτο.
Μια λοξή ματιά σε καθημερινές ιστορίες, όπου οι ήρωες αναμετρώνται με κάθε είδους απώλειες, δοκιμάζουν τις αντοχές τους και συχνά καταποντίζονται· άλλοτε πάλι ψηλαφώντας το παράδοξο και το υπερφυσικό αντιστέκονται προσωρινά, στο τέλος όμως αφήνονται στη μοίρα τους και αποζητούν μια θέση στην αγκάλη της μητέρας Θεσσαλονίκης.
Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΤΟΪΛΗ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ και εργάσtηκε ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Από το 1988 αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο. Το 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κίχλη το βιβλίο της Και διηγώντας τα... να τρως, 38 ιστορίες για την γαστρονομία, τις περιπλανήσεις και τις περιπέτειες αγαπημένων εδεσμάτων.
Info
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη έχει μέγεθος 14 x 20,5 εκ.. και αποτελείται από 76 σελίδες. Διατίθεται στα βιβλιοπωλεία και τα αντίστοιχα e-shops, καθώς και στον ιστότοπο των εκδόσεων Κίχλη.
Η Κωτσόβολος υποστηρίζει τον διάπλου της Ομάδας Αιγαίου, φωτίζοντας ιστορίες που αποδεικνύουν πως η τεχνολογία αποκτά πραγματική αξία όταν φτάνει εκεί όπου χρειάζεται περισσότερο.