Η καλλιτέχνις και γλύπτρια Σοφία Βάρη, παρουσιάζει τον Σεπτέμβριο δεκαέξι γλυπτά της, σε μια έκθεση στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Σπύρος Ιωάννου
Εμπνεόμενη από τις καθαρές και απλές φόρμες της κυκλαδικής τέχνης και την τέχνη των Ολμέκων στο Μεξικό, η καλλιτέχνις και γλύπτρια Σοφία Βάρη παρουσιάζει δεκαέξι γλυπτά έργα της -μνημειακών διαστάσεων- στην έκθεση «Φόρμες και Αντιθέσεις» στην Αγορά του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Με διάρκεια από 1 Σεπτεμβρίου έως τις 7 Οκτωβρίου θα εκτίθενται έργα της γλύπτριας, τα οποία αποτελούν την πιο ώριμη δουλειά της έχοντας δημιουργηθεί την τελευταία δεκαετία.
Ιδιαίτερης σημασίας αποτελεί η διαδικασία κατασκευής του κάθε γλυπτού την οποία διαβάζουμε στο σχετικό ενημερωτικό σημείωμα και παραθέτουμε παρακάτω: «Η κατασκευή του κάθε γλυπτού που παρουσιάζεται στην έκθεση ακολουθεί μία συγκεκριμένη διαδικασία. Η Βάρη ξεκινά με τη σύλληψη της ιδέας και τρεις ή τέσσερις όγκους με ασαφή και μη προκαθορισμένη φόρμα. Προχωρά στην κατασκευή γλυπτών ενός μέτρου από πλαστελίνη, τα όποια παίρνουν σχήμα σταδιακά μέσα στα χέρια της. Όταν έχουν ολοκληρωθεί τα γλυπτά, τότε αποφασίζει ποιο από αυτά αξίζει να γίνει μνημειακό γλυπτό. Μνημειακό όχι με την κυριολεκτική έννοια της λέξης αλλά όπως η ίδια η Βάρη ορίζει τη λέξη μνημειακός- δηλαδή ως προς τη δύναμη που εκπέμπει η φόρμα του. Όταν το γλυπτό πάρει το χρίσμα της μεταμόρφωσης, κατασκευάζεται ένα πήλινο πρόπλασμα υποστηριζόμενο από μεταλλική θωράκιση. Η κλίμακα αποφασίζεται σε αυτή τη φάση και με τη τεχνική του χαμένου κεριού (lost-wax casting) σε μονοκόμματη μήτρα, γίνεται η χύτευση του μπρούτζου. Η πατίνα των γλυπτών είναι μαύρη και εν συνεχεία η Βάρη αποφασίζει τη χρωματική σύνθεση κάθε έργου με σκοπό να τονίσει το ρυθμό του. Η μπογιά που χρησιμοποιεί είναι η ίδια που χρησιμοποιείται και για την βαφή των αεροσκαφών».
Για την προβαλλόμενη έκθεση «.. η καλλιτέχνις κινήθηκε μόνο σε μία ασπρόμαυρη παλέτα, λόγω τόσο της γοητείας που της ασκεί το ελληνικό φως όσο και της ιδιοσυγκρασίας του κτιρίου. Η γλύπτρια, αντιμέτωπη με ένα κτίριο μινιμαλιστικών, σχεδόν αυστηρών, αναλογιών, επιλέγει όγκους που μεταδίδουν μια αίσθηση αρμονίας - μια ισχυρή αλλά όχι δεσπόζουσα παρουσία. Η ίδια εξηγεί: «Η ενσωμάτωση των μεγάλης κλίμακας γλυπτών μου στο περιβάλλον είναι πρωταρχικής σημασίας. Θέλω να φαίνονται σαν να ήταν εκεί πάντα».
Σε ένα σύντομο βιογραφικό της διαβάζουμε: «Η Σοφία Βάρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940, από Έλληνα πατέρα και Ουγγαρέζα μητέρα και έζησε μέρος της παιδικής της ηλικίας μεταξύ Ελλάδας και Ελβετίας. Σπούδασε στην Αγγλία και τη Γαλλία. Το έργο της είναι μία αναζήτηση φόρμας και ισορροπίας, βαθιά επηρεασμένο από την κυκλαδική τέχνη, καθώς και την τέχνη των Μάγια, των αρχαίων Αιγυπτίων, των Ολμέκων, αλλά και την Μπαρόκ αισθητική.
Τα ονόματα πολλών γλυπτών της προέρχονται από την Ελληνική Μυθολογία. Εκτός από τα μπρούτζινα γλυπτά, η Σοφία Βάρη είναι γνωστή για τα κολλάζ, και τα έργα της με λάδι και ακουαρέλες, τα οποία συνδυάζουν αυστηρές γεωμετρικές γραμμές και αισθησιακές καμπύλες».
