Γιάννης Σερέτης

Το ταμπλό στην εποχή του Πορτογάλου τεχνικού γράφει 7-1-1 εντός και εκτός συνόρων. Μια ισοπαλία με τον Ατρόμητο στο 90’, μια ήττα με 2-1 από την Τζουργκάρντεν στη Σουηδία. Θα μπορούσε να είχε χάσει βαθμούς και στο Αγρίνιο ή στην Τρίπολη, στα πιο δύσκολα από τα εκτός έδρας παιχνίδια του το τελευταίο δίμηνο, αλλά η επιμονή του επιβραβεύτηκε με buzzer beater και στα δυο ματς, όπως είχε συμβεί για τους Περιστεριώτες στο ΟΑΚΑ. Ηταν κι αυτές οι νίκες με πολύ κόπο και happy end μέρος της εξελικτικής διαδικασίας για μια ομάδα βαθιά τραυματισμένη, η οποία σταδιακά επουλώνει κάποιες από τις πληγές της περιμένοντας και τις μεταγραφές...

Μέρος αυτής της εξέλιξης μετά την αλλαγή προπονητή ήταν να πάρει κι ένα ματς στο τέλος: το έκανε. Να νικήσει μια φορά με ανατροπή σκορ: το έκανε. Να «ξεκολλήσει» από το ένα γκολ/ματς: το έκανε. Ε, χθες, στη γενέτειρα του Κάρολου Δαρβίνου, το Σριούσμπερι των 70.000 κατοίκων στα σύνορα Αγγλίας - Ουαλίας, έκανε ένα ακόμα εξελικτικό μπουσούλημα: νίκησε για πρώτη φορά εφέτος χωρίς άγχος! Με το 0-2 στο τσεπάκι από το 61’. Όχι κάτι τρομερό, όχι κάτι σπουδαίο, δεν είναι δα και κάποιο… επίτευγμα. Αλλά για μια ομάδα η οποία από τον Αύγουστο μέχρι και χθες δεν είχε πάρει ούτε μία "χαλαρή" νίκη με εξαίρεση το 3-1 επί του Πανσερραϊκού που είχε διαμορφωθεί στο 85’ με γκολ του Τζούρισιτς στα τέλη Σεπτεμβρίου, είναι κι αυτό ένα βήμα προς την κανονικότητα.

Αν δεν ήταν προσεκτικός και σοβαρός, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να στραβοπατήσει χθες και να έχουμε… άλλα. Οι The New Saints είναι μια ομάδα επιπέδου που θα μαχόταν για την αποφυγή του υποβιβασμού στη Superleague, αλλά τι να θυμηθούμε – τι να ξεχάσουμε από την εφετινή πορεία του Τριφυλλιού; Το 2-2 με την Athens Kallithea; Το 1-0 επί του Λεβαδειακού στο 90’; Το αγχωτικό 1-0 επί της Λαμίας με τον Μπακασέτα να κάνει τον… Ρομπέρτο Κάρλος παίζοντας εναντίον δέκα παικτών; Καμία νίκη, λοιπόν, δεν είναι για «πέταμα». Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτή σου «κλειδώνει» ουσιαστικά την πρόκριση, διότι ακόμα κι αν ηττηθεί ο Παναθηναϊκός από την Ντινάμο Μινσκ την προσεχή Πέμπτη στο ΟΑΚΑ, θα πρέπει να γίνουν πράγματα και θαύματα για να αποκλειστεί. Το πιο πιθανό είναι να νικήσει, να τερματίσει από 13ος έως 16ος και… βλέπουμε.

Με MVP τον σεληνιασμένο Τζούρισιτς και καλύτερο τον αεικίνητο Βαγιαννίδη νίκησε για πρώτη φορά στην ιστορία του επί αγγλικού εδάφους- άλλο και τούτο! Πήρε γκολ – έστω και με πέναλτι – από τον Ιωαννίδη που τόσο πολύ του έλειπε, αλλά είχαμε τονίσει από το 1-2 στην Τρίπολη ότι φαινόταν πως βρήκε το ρυθμό του. Νίκησε εκτός έδρας για πρώτη φορά σε φάση ομίλων μετά από ένα ξεχασμένο στα βάθη των ετών «διπλό» επί της Στουρμ Γκρατς το 2009 με γκολ του «Κατσούρ»! Από την εποχή της πολυμετοχικότητας! Σαν να λέμε από την εποχή του... χαλκού!

Κι όλα αυτά χωρίς καμία ιδιαίτερη πίεση. Θα μπορούσε να έχει σκοράρει η TNS σε κάποιο από τα λίγα αμυντικά λάθη που έκαναν χθες οι Πράσινοι, αλλά μέχρι εκεί. Αν κάτι δεν έκανε χθες σωστά ο Παναθηναϊκός, αυτό ήταν να πετύχει περισσότερα γκολ, ώστε να ομορφύνει περισσότερο τον πολύτιμο στη βαθμολογία συντελεστή τερμάτων του. «Κόλλησε» στο 0-1 από το 15’ μέχρι τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ουσιαστικά το «ξόδεψε» το πρώτο 45λεπτο, πέταξε τέσσερις ευκαιρίες στο β’ μέρος και γι’ αυτό το κοντέρ έγραψε μόνο 0-2. Όμως αν αναλογιστεί κάποιος τις απουσίες των Πελίστρι – Τσέριν και το πρόβλημα του Ουναϊ που δεν ήταν 100% έτοιμος, βάζει στην εξίσωση και την κόπωση των «βασικών» λόγω της έλλειψης αξιόπιστων εναλλακτικών επιλογών…

Ισως σημαντικότερο όλων; Η σταδιακή επανασύνδεση του Παναθηναϊκού με το κοινό του. Το «Away days» πανό στο Σριούσμπερι, η παρουσία περίπου 2.000 Ελλήνων από όλη τη Βρετανία στο μικροσκοπικό γηπεδάκι, τα συνθήματα από το 1’ έως το 90’, τα εκατοντάδες βιντεάκια για να απαθανατιστούν οι στιγμές, τα «όλε – όλε» στο τέλος, όλα αυτά είναι μέρος της εξελικτικής διαδικασίας που λέγαμε...