Οι καλύτερες διευθύνσεις για φαγητό στη Σέριφο

Ο ορυκτός πλούτος του νησιού και τα μεταλλεία που λειτούργησαν μέχρι τη δεκαετία του ‘60, απομάκρυναν τους κατοίκους του ορεινού και άγονου νησιού από την ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα με συνέπεια η Σέριφος να παρουσιάζει μικρή αγροτική παραγωγή. Τα αμπέλια, οι ελιές και τα κηπευτικά καλλιεργούνται σε αναβαθμίδες και η κτηνοτροφία είναι επίσης περιορισμένη (κυρίως αιγοπρόβατα) ενώ το νησί μόλις τα τελευταία χρόνια απέκτησε οργανωμένη κτηνοτροφική μονάδα που παρασκευάζει και τυριά.

Η εκτροφή χοίρων γίνεται σε οικιακό επίπεδο και σχεδόν κάθε σπίτι καθώς και κάποιες ταβέρνες φτιάχνουν τα δικά τους παραδοσιακά αλλαντικά. Το πιο σημαντικό τοπικό αλλαντικό είναι η λούζα. Παρασκευάζεται από ψαρονέφρι αρωματισμένο με κύμινο (αγαπημένο μπαχαρικό της τοπικής κουζίνας), μπαχάρι, σκελίδες σκόρδου και πιπέρι, μπαίνει σε χοιρινό έντερο πλυμένο με κρασί και ωριμάζει κρεμασμένο στον αέρα. Από το χοιρινό κρέας παρασκευάζονται επίσης λουκάνικα, τσιγαρίδες, «πεδούλια» (παστό χοιρινό) όλα αρτυμένα με κύμινο και σκόρδο, και γλίνα. Ορισμένα από αυτά τα αλλαντικά πωλούνται σε ένα-δύο παντοπωλεία.

Εμβληματικό τυρί του νησιού είναι το «τυρί του λάκκου». Είναι κεφάλια γραβιέρας από αιγοπρόβειο γάλα. Παραδοσιακά έμπαιναν σε δοχεία και θάβονταν σε λάκκο την άνοιξη. Καλύπτονταν με τσιμέντο και ανασύρονταν το φθινόπωρο. Η γεύση αυτού του τόσο ειδικού τυριού είναι πολύ πιπεράτη και πικάντικη. Σήμερα, ωριμάζουν σε κελάρια. Το βασικό τυρί είναι το «σεριφιώτικο τυρί», το οποίο είναι είδος γραβιέρας τετράμηνης ωρίμασης που στεγνώνει στον αέρα. Άλλα χαρακτηριστικά τυριά είναι η μυζήθρα του «λάινα» (πήλινη στάμνα), δηλαδή η ντόπια κοπανιστή και η ξινομυζήθρα που παράγεται όπως σε όλες τις Κυκλάδες, το καλοκαίρι.

Διαβάστε περισσότερα στο Travel.gr.