Τρέχεις πανικόβλητη να προλάβεις να αγοράσεις γάλα και τα βασικά για να γεμίσουν τα άδεια ράφια της κουζίνας. Οι υπεύθυνοι του σούπερ μάρκετ σού ανακοινώνουν ότι έχεις ελάχιστο χρόνο προτού κλείσει το κατάστημα. Βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, ενώ κατεβαίνεις τη σκάλα για τους διαδρόμους με τα απορρυπαντικά και είσαι αναμαλλιασμένη, καταφανώς κουρασμένη και ιδρωμένη. Κάποιον ή καλύτερα κάποια σού θυμίζεις έντονα. Αντιλαμβάνεσαι ποια όταν βλέπεις το βιβλίο «Ιδια η Μάνα σου έγινες!» στις προθήκες κοντά στα ταμεία.
Η γυναίκα που αποτύπωσε αυτό που φοβάσαι να πιστέψεις είναι η Κατερίνα Μανανεδάκη.
Είναι πολύ ψηλή, με ιδιαίτερα δυναμική χειραψία και φωτεινό χαμόγελο, όπως θα έπρεπε να είναι κάθε γυναίκα με καταγωγή από τις Σέρρες και τα Χανιά. Επίσης, είναι ακριβώς στην ώρα της στο ραντεβού και το πρώτο πράγμα που σε ρωτάει είναι τι καφέ προτιμάς. «Γυναίκα που ξέρει καλά να κάνει την οικοδέσποινα», σκέφτεσαι. Πέρασε ευτυχισμένα, ασυννέφιαστα παιδικά χρόνια. Ηταν το μοναδικό κορίτσι σε μια ανδροκρατούμενη οικογένεια: «Ημουν τυχερή γιατί με είχαν όλοι σαν πριγκίπισσα», λέει. Η γιαγιά τούς εξιστορούσε συνεχώς παραμύθια και της συγχωρούσε κάθε αταξία. Μεγαλώνοντας έμαθε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι υπό αντίξοες συνθήκες (έκανε προπονήσεις μέσα στα χιόνια και τον καυτό ήλιο) και ότι «πιο πολλές φορές χάνεις παρά κερδίζεις, όπως άλλωστε συμβαίνει και στη ζωή, αλλά μαθαίνεις να συνεχίζεις και να αγωνίζεσαι ξανά». Ηταν μια πεισματάρα πρωταθλήτρια του επτάθλου, τρεις φορές πανελληνιονίκης και φανταζόταν μια προδιαγεγραμμένη πορεία στα ταρτάν: «Ημουν σίγουρη ότι θα δώσω εξετάσεις και θα περάσω στη Γυμναστική Ακαδημία. Επειτα από μια ολική ρήξη συνδέσμου κατάλαβα ότι ποτέ δεν γίνεται αυτό που φαντάζεσαι στη ζωή», λέει. Ηταν όμως και καλή μαθήτρια. «Εγραφα καλές εκθέσεις», θα συμπληρώσει λίγο πριν αναφερθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου βρέθηκε να σπουδάζει Διοίκηση Επιχειρήσεων: «Περίπου εκείνη τη χρονική περίοδο άρχισα να ασχολούμαι με την αθλητική δημοσιογραφία στο ραδιόφωνο, καθώς λόγω της αγωνιστικής μου πορείας ήξερα πρόσωπα και πράγματα». Το επόμενο βήμα τη βρίσκει στην Αθήνα να σπουδάζει πια Δημοσιογραφία: «Αν τρόμαξα στην πρωτεύουσα; Καθόλου. Το απρόσωπο της Αθήνας με γοητεύει. Μου δίνει τη δυνατότητα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Αλλωστε, ήμουν αυτόνομη από μικρή και μου άρεσε πολύ να ταξιδεύω».
Μπορεί στον αθλητικό στίβο να μην ήταν πολύ καλή στα εμπόδια, στον επαγγελματικό όμως δεν συνάντησε κάποιο που δεν μπόρεσε να το περάσει. «Ο Νίκος Μαστοράκης έψαχνε άτομα για να στελεχώσει τον ΑΝΤ1, μιλάμε για τη χρυσή εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης, και ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα λέγοντας δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο. Η επόμενη θέση μου ήταν στο πλευρό του Γιώργου Παπαδάκη σε ραδιοφωνική εκπομπή. Μετά μπήκα στον μεγάλο μαγικό κόσμο της τηλεόρασης. Ημουν 22 χρόνων όταν βρέθηκα να δουλεύω στο δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης κάνοντας ρεπορτάζ και στη συνέχεια με τη Ρούλα Κορομηλά, που τότε ήταν το Νο 1 πρόσωπο στην ψυχαγωγία. Τεράστιο σχολείο όλα όσα έβλεπα και μάθαινα», θυμάται.
Η Κατερίνα Μανανεδάκη μάλλον έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας, καθώς καταφέρνει να βρίσκεται πάντα στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη ώρα: «Τι άλλο έκανα; Ημουν τυχερή και δούλεψα στο STAR, την εποχή της γέννησης του καναλιού. Για αρκετά χρόνια ήμουν αρχισυντάκτρια στο “TV Zapping”, ενώ έχω περάσει και από τη θέση της αρχισυντάκτριας πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής στο MEGA». Το λογικό ερώτημα που ακολουθεί είναι πώς αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, ενώ ήδη είχε βρεθεί να κολυμπάει επιδέξια στα βαθιά νερά της δημοσιογραφίας: «Το 1999, όταν τα κινητά τηλέφωνα στην Ελλάδα είχαν γίνει τρελή μόδα, όλες οι φίλες μου αντάλλαζαν μανιωδώς μηνύματα με τους συντρόφους τους αλλά και μεταξύ τους. Είμαι τυχερή για τους επτά σωματοφύλακες, τις επτά κολλητές μου. Οι δικές τους ιστορίες είναι το υλικό του πρώτου μυθιστορήματός μου. Μου διάβαζαν τα μηνύματα που έγραφαν και λάμβαναν, είχαν όλα τρομερή πλάκα και μια μέρα άνοιξα ένα έγγραφο στον υπολογιστή και άρχισα να τα καταγράφω. Χωρίς να το καταλάβω τα λόγια έγιναν ήρωες και οι ήρωες έγιναν βιβλίο. Μια μέρα χτύπησα την πόρτα του Λιβάνη και άφησα το πρωτόλειο. Δεν το είχα πει σε κανέναν πέρα από μια κοντινή φίλη. Οταν έπειτα από έναν μήνα χτύπησε το δικό μου τηλέφωνο και μου είπαν πως θέλουν να εκδώσουν το βιβλίο μου από τον Λιβάνη, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα η φίλη μου! Προσπαθούσαν επί αρκετή ώρα να με πείσουν πως μου μιλούν σοβαρά».
