Ζωή Βλαχοπούλου: Η «αθέατη» σοπράνο που έζησε στη σκιά της Κάλλας, υπήρξε η πρώτη «Μανόν» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επί Κατοχής

Η «Μανόν», κωμική όπερα σε πέντε πράξεις του Ζυλ Μασνέ, βασισμένη στο μυθιστόρημα ‘’Η Ιστορία του Ιππότη Ντε Γκριέ και της Μανόν Λεσκώ» (1731), του Αβά Πρεβό, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Λυρική Σκηνή το 1944.

Πρόκειται για ένα από τα πολυάριθμα έργα που παρουσίασε ο οργανισμός στην περίοδο της κατοχής, ενώ συγκαταλέγεται στα πρώτα γαλλικά έργα του ρεπερτορίου του.
Συγκεκριμένα, με πρωταγωνίστρια την Ζωή Βλαχοπούλου, ανέβηκε στο Θέατρο «Ολύμπια» στις 18 Μαίου το ’44, σε μία παραγωγή από τις πιο φροντισμένες και επιμελημένες, με ερμηνευτές σπουδαίους `Ελληνες μονωδούς, της εποχής, με πολλή μεγάλη επιτυχία. Μια παράσταση με έλλειψη μηχανικών μέσων αλλά με πετυχημένους συντελεστές σε κάθε λεπτομέρεια.

Σε αυτήν την παράσταση, πρώτη η Ζωή Βλαχοπούλου σημείωσε μία νέα επιτυχία στον ρόλο της «Μανόν», με την ωραία και πλούσια φωνής της, το θεατρικό της ταλέντο, την προσωπική της χάρη και εξυπνάδα, το γεμάτο ειλικρίνεια πάθος της. «…Από τους προχθεσινούς σολίστ, η Ζωή Βλαχοπούλου έλαμψε προχθές στο ρόλο της Μανόν, σαν ένα αληθινό άστρο…φωνή ανθισμένη αβίαστη, αργυροστάλαχτη και μαλακή, και μαζί ένα μουσικό ταλέντο - κι αυτό είναι το σπουδαιότερο – πλούσιο σε εκφάνσεις, γερό, ισορροπημένο, που θα αναδείξει ακόμα υψηλότερα την νεαρά αυτήν καλλιτέχνιδα[…]. (Αθηναϊκά Νέα, 20.5.1944).

Να σημειώσουμε, πως πριν από την ίδρυση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής η ομώνυμη όπερα είχε παρουσιαστεί στο Αθηναϊκό κοινό με την Ελβίρα ντε Ιντάλγκο, διάσημη Ισπανίδα υψίφωνο και δασκάλα της Μαρία Κάλλας.

Η Ζωή Βλαχοπούλου, όχι μόνο καταγόταν από μουσική οικογένεια αλλά ακολούθησε μία σχεδόν ιδεώδη καλλιτεχνική πορεία ως ακούραστη μονωδός με τεράστια γκάμα ρεπερτορίου, που πρωταγωνίστησε σε όπερες, οπερέτες και λυρικές βραδιές εντός και εκτός Ελλάδας, όπως «Η νυχτερίδα», «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ», «Φιντέλιο», «Απαγωγή από το Σεράϊ», «Τα παραμύθια του Χόφμαν», «Οι γάμοι του Φίγκαρο», «Φάουστ», «Το ελιξίριο του έρωτα» κ.α.

Στην αρχή της καριέρας της συναντήθηκε τουλάχιστον τρεις φορές με την Μαρία Κάλλας – τότε ακόμη Καλογεροπούλου –, με την οποία είχαν μάλιστα την ίδια δασκάλα, την Ιντάλγκο.

Μεταξύ άλλων, αξίζει να αναφερθεί πως σε μία δημοσίευση στα ‘Αθηναϊκά Νέα’, το 1940, περιγράφεται ως «μία ανθισμένη μουσική ύπαρξη, ένα χάρμα αληθινό, που η Ιντάλγκο διέπλασε κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσή της».

Το ενδιαφέρον ανάμεσα στις δύο τόσο διαφορετικές πορείες και ζωές, τόσο της Ζωής Βλαχοπούλου όσο και της Μαρία Κάλλας, ήταν αδιαμφισβήτητα η κοινή λατρεία για την `Οπερα, καθώς και το διαφορετικό οικογενειακό πλαίσιο και οι επιλογές τους, που καθόρισαν την μετέπειτα εξέλιξή και μοίρα τους. Ας μην ξεχνάμε το έντονο ενδιαφέρον και την πολλή μεγάλη ανάγκη για τέχνη και ψυχαγωγία, μουσική, χορό και διασκέδαση, μετά τον πόλεμο.