Η Γκόλφω είναι της μόδας και ψάχνει τον Τάσο - παντού

Το δράμα που στοιχειώνει το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ της θρυλικής Γκόλφως, του Τάσου και της Σταυρούλας που μπαίνει σφήνα ανάμεσά τους συγκινεί Αθήνα και Παρίσι και ανεβαίνει για πρώτη φορά ταυτόχρονα -αν και από διαφορετικούς θεατρικούς δημιουργούς- και στις δύο πρωτεύουσες. Το κείμενο του Σπύρου Περεσιάδη, γραμμένο το 1893, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ 120 χρόνια αργότερα

Ζωή Χωραφά

«Βλάχα»στο Παρίσι!



Ο μορφη, πολλά υποσχόμενη, με γαλλική φινέτσα, αλλά και με την Ελλάδα συνεχώς παρούσα στη μνήμη και στις συζητήσεις της, η Ζωή Χωραφά εξομολογείται: «Λόγω του πατέρα μου υπήρχαν πάντοτε ελληνικές συνήθειες στο σπίτι μας» και συνεχίζει: «Ως οικογένεια μαζευόμασταν για να φάμε όλοι μαζί. Η μυρωδιά του ελαιόλαδου και της φέτας υπάρχει ακόμη στα ρουθούνια μου. Οπως υπάρχει και η γεύση της τυρόπιτας, της σπανακόπιτας και του κουραμπιέ».

Η Ζωή Χωραφά δεν είναι απλώς η κόρη του γνωστού, στο ευρωπαϊκό κοινό, ηθοποιού Γιώργου Χωραφά. Η πρώτη της γνωριμία με τους Γάλλους έγινε πέρυσι, όταν δρόμοι και στάσεις του μετρό στο Παρίσι κατακλύστηκαν με το πρόσωπό της. Χάρη στη συμμετοχή της στη δημοφιλή γαλλική σειρά «Nos années pensions», η άγνωστη μέχρι τότε Zoe Corraface, όπως γράφει το όνομά της στα γαλλικά, μετατράπηκε σε πρόσωπο των ημερών. Το βλέμμα των περαστικών σε περιοχές όπως η Nοτρ Νταμ και το μποέμικο Μαρέ κόλλαγε στο κορίτσι που τουs χαμογελούσε στην αφίσα, τη στιγμή που τα γαλλικά media σχολίαζαν ότι η débutante στον χώρο της τέχνης είναι εξίσου όμορφη με τον μπαμπά της. «Για τον κόσμο που με γνώρισε τότε ήμουν μόνο η δεσποινίς Χωραφά. Οταν άρχισα να πατώ πιο γερά στα πόδια μου και να αποκτώ μια άλλη σχέση με το κοινό έγινα η Ζωή που ναι μεν είναι κόρη του Χωραφά, διατηρεί όμως τη δική της προσωπικότητα», εξομολογείται όταν τη ρωτάμε για τον πατέρα της.



Φέτος η πολλά υποσχόμενη ενζενί ξανασυστήνεται στο κοινό ανεβάζοντας το θεατρικό έργο «Γκόλφω» στο Τheatre de Verre που βρίσκεται στην καρδιά του Παρισιού, μια επιλογή που έγινε χάρη σε μια ομάδα καλλιτεχνών που σχετίζονται με τη χώρα μας. Οπως δηλώνει η ίδια: «Πρόκειται για μια ιδέα που είχε η θεατρική ομάδα Les Hypocrites στην οποία συμμετέχω. Η ομάδα αυτή, που γεννήθηκε το 2012 με έδρα της το Παρίσι, παρουσιάζει ενδιαφέρον για την ελληνική κουλτούρα και γλώσσα καθώς όλα τα μέλη της είμαστε ελληνικής και ελληνογαλλικής καταγωγής καλλιτέχνες που έχουμε εργαστεί σε Ελλάδα και Γαλλία». Γιατί όμως ανεβάζουν ένα έργο όπως η «Γκόλφω»; «Eίναι μια ερωτική ιστορία που συγκινεί τον οποιονδήποτε καθώς μπορεί να ταυτιστεί μαζί της. Το τόλμημα είναι μεγάλο, αφού μια Ελληνίδα όπως η Γκόλφω θα προσπαθήσει να συγκινήσει το γαλλικό κοινό. Οι αλλαγές από το αρχικό έργο είναι ελάχιστες και έχουν γίνει μόνο κάποιες προσαρμογές ώστε η πλοκή να είναι πιο κατανοητή για το γαλλικό κοινό. Η υπόθεση είναι η ίδια και αφορά τη σχέση της Γκόλφως και του Τάσου. Για δύο χρόνια ο έρωτάς τους θα μείνει κρυφός, ώσπου ο Τάσος αποφασίζει να ζητήσει σε γάμο την όμορφη Γκόλφω. Η αγάπη τους όμως κλονίζεται. Ο φτωχός Τάσος θα απαρνηθεί την αγαπημένη του για τα μάτια της Σταυρούλας, της πλούσιας κόρης του τσέλιγκα Ζήση. Περιγράφουμε ουσιαστικά την αγροτική ζωή της Ελλάδας στα τέλη του 18ου αιώνα μέσα από ένα κείμενο που έχουν διασκευάσει αριστοτεχνικά οι Αλέξανδρος Γιάννος και Ελένη Αποστολοπούλου», συμπληρώνει η όμορφη ηθοποιός. Το εντυπωσιακό είναι ότι το έργο θα ερμηνεύεται στην ελληνική γλώσσα, ενώ συμβαίνει και το εξής πρωτότυπο όπως το περιγράφει η ίδια: «Οι ηθοποιοί δεν φεύγουν καθόλου από τη σκηνή, καθώς την ώρα που κάποιοι παίζουν οι υπόλοιποι μεταφράζουν τα όσα διαδραματίζονται στα γαλλικά. Η εξάσκηση που θα κάνω με το συγκεκριμένο έργο θα είναι τέτοια που είμαι σίγουρη ότι δεν θα ξαναχρειαστώ περαιτέρω ξεσκόνισμα στη γλώσσα. Αν και η γιαγιά μου υποστηρίζει ότι από μικρή μιλούσα και σκεφτόμουν στα ελληνικά».

Η αποστολή της Ζωής Χωραφά είναι ουσιαστικά να επικοινωνήσει τα ελληνικά ήθη και έθιμα σε ένα κοινό αρκετά μυημένο στους κλασικούς -Ομηρος, Σοφοκλής, Ευριπίδης-, αφού διδάσκονται στα σχολεία ή στα πανεπιστήμια, αλλά όχι τόσο σε έργα βουκολικά όπως η «Γκόλφω». Παρ’ όλα αυτά, η ίδια πιστεύει ακράδαντα ότι το έργο θα έχει ανταπόκριση στο Παρίσι: «Στους ξένους πάντα άρεσαν οι ιστορίες μας. Από κει και πέρα βέβαια δεν πρέπει να μπαίνουν όρια και σοβινιστικές ταμπέλες. Η κουλτούρα δεν γνωρίζει σύνορα», λέει δικαιολογώντας την άποψή της.

Η Ζωή Χωραφά, που δεν κρύβει την επιθυμία της να της δοθεί κάποτε η ευκαιρία να παίξει στο θέατρο της Επιδαύρου, αποκαλύπτει ότι ενώ μέχρι σήμερα γνώριζε μόνο για την παγκόσμια επιρροή ηθοποιών όπως η Μελίνα Μερκούρη και η Κατίνα Παξινού, χάρη στην Γκόλφω ανακάλυψε το τεράστιο υποκριτικό ταλέντο της Αντιγόνης Βαλάκου που την είχε υποδυθεί στην ταινία. Οσο για το αν θα ήθελε να συνεργαστεί με τον διάσημο πατέρα της, η ίδια απαντά χαρακτηριστικά: «Παρόλο που θα ντρεπόμουν, θα αποτελούσε σίγουρα μια μοναδική εμπειρία. Ο πατέρας μου άλλωστε είναι ο δάσκαλός μου. Είναι εκείνος που με βοηθά να μάθω ρόλους όταν πρόκειται να συμμετάσχω σε κάποια οντισιόν. Συχνά περνάμε ολόκληρα απογεύματα μαζί, προβάροντας έργα. Συζητάμε για την τέχνη και ανταλλάσσουμε τακτικότατα απόψεις. Είναι ένας άνθρωπος που διαθέτει γνώση και εμπειρία χρόνων και επομένως η γνώμη του μετράει ιδιαίτερα για μένα. Αντιμετώπισε την απόφασή μου να ανεβάσω την Γκόλφω αρχικά με έκπληξη και στη συνέχεια με ενθουσιασμό. Ενιωσα ότι συγκινήθηκε. Του αρέσει όταν ταυτίζομαι με οτιδήποτε έχει να κάνει με τον τόπο του, επειδή και ο ίδιος λατρεύει την Ελλάδα».

Μαρία Διακοπαναγιώτου

Τσελιγκοπούλα στο Εθνικό



Α ποτελεί την ελληνική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Η βουκολική ιστορία της Γκόλφως που χάνει τα λογικά της όταν ο Τάσος, με τον οποίο είχαν μοιραστεί όρκους αιώνιας αγάπης, την απαρνιέται και την προδίδει για τα... 30 αργύρια της πλούσιας τσελιγκοπούλας Σταυρούλας καταλήγει -όπως και ο τραγικός αδιέξοδος έρωτας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας- στον θάνατο των δύο εραστών -πλατωνικών ή μη- και στην ταυτόχρονη αναγωγή της αγάπης στη μοναδική ζωογόνο δύναμη που αναγνωρίζουν.
 
Στη σκηνή του «Ρεξ» φέτος οι λόγγοι και οι ραχούλες όπου η Γκόλφω μοιρολογεί για τον χαμένο της έρωτα και όπου η Σταυρούλα καγχάζει για τον -κενό περιεχομένου- θρίαμβό της αποκτούν τρεις διαστάσεις, όσες και οι πρωταγωνιστές της σύγχρονης αυτής τραγωδίας. Αναπαρίστανται από τεράστια πουφ ανάμεσα από τα οποία κυλούν ρυάκια, όπως αβίαστα κυλά και το ατόφιο συναίσθημα του ποιητικού λόγου του κειμένου του Περεσιάδη.
Τον ρόλο της Σταυρούλας υποδύεται η εξαιρετική και πολυτάλαντη Μαρία Διακοπαναγιώτου, γνωστή στο ευρύ -τηλεοπτικό- κοινό από την επιτυχία της διαφήμισης της Vodafone στην οποία πρωταγωνιστούσε ως «Τασούλα του Κίτσου». Θα μπορούσαν όμως η Τασούλα και η Σταυρούλα να είναι... ξαδέρφες; «Η φετινή Σταυρούλα του Νίκου Καραθάνου πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν θα δείτε στη σκηνή μια τσαχπίνα χωριατοπούλα με πλεξίδες στα μαλλιά και λουλουδάτη κλαρωτή φούστα. Εμφανίζεται ως αρκούδα με όλα τα χαρακτηριστικά ενός κυνηγού: παρουσιάζεται παραδομένη στο ένστικτο της επιβίωσης και αλλοτριωμένη από την αλαζονεία του ισχυρότερου», λέει η Μαρία με ενθουσιασμό, που για χάρη του συγκεκριμένου ρόλου ξεκίνησε τρομπόνι. Παραδέχεται ότι δεν έχει βρει τον δικό της Τάσο, αλλά δεν έχει απάντηση στην ερώτηση αν έχει αγαπήσει ποτέ της: «Εχω ερωτευτεί, αλλά δεν ξέρω αν έχω αγαπήσει. Αν δώσω μια απάντηση, θα είναι σαν να υποδύομαι κάποιον άνθρωπο που έχει βρει απαντήσεις, που ξέρει πολλά, ενώ δεν ξέρω. Μέρα με τη μέρα μαθαίνω. Η αγάπη είναι ένα ανεξερεύνητο πεδίο και κάθε φορά που την πλησιάζεις ανακαλύπτεις ακόμη μια διαφορετική προέκτασή της, της οποίας την ύπαρξη μέχρι τότε αγνοούσες. Οσο μεγαλώνεις προσθέτεις. Παλιότερα όταν με ρωτούσαν πώς θα περιέγραφα τον ιδανικό σύντροφο το πρώτο που μου ερχόταν στον νου ήταν να είναι πολύ ερωτευμένος μαζί μου. Οχι πια. Ας ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά: ό,τι νιώθει ο καθένας να είναι αμοιβαίο και να υπάρχει αλληλοσεβασμός. Ετσι ερωτεύεσαι περισσότερο τον άλλο: όταν τον θαυμάζεις και τον σέβεσαι. Ας ξεκινήσουμε από αυτά και βλέπουμε...» καταλήγει.

Η συζήτηση αναπόφευκτα πάει στη διαφήμιση και στο αν εισπράττει αυτή την επιτυχία της. «Στην αρχή είχα τρομάξει από το πόσο ξαφνικά έγιναν όλα. Εβγαινα έξω και όλος ο κόσμος έπεφτε πάνω μου. Θυμάμαι ένα βράδυ σε ένα μπαρ με τραβούσαν δεξιά κι αριστερά από τα μανίκια για φωτογραφίες. Αποφάσισα να μείνω μέσα για μερικές εβδομάδες, μέχρι να περάσει όλο αυτό. Τώρα η αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνω είναι πιο υγιής, τη χαίρομαι. Δεν θα ξεχάσω πώς ένιωσα όταν κάποια στιγμή με πλησίασε μια γυναίκα, η οποία, όπως μου είπε, είχε μόλις χωρίσει από τον άντρα της και όταν αισθανόταν πως την παίρνει από κάτω έβαζε στο YouTube τη διαφήμιση για να της φτιάξει τη διάθεση. Για κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που έγινα ηθοποιός».



Σε αντίθεση με αρκετούς συναδέλφους της που δηλώνουν πως από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους το μόνο που ήθελαν να κάνουν είναι να γίνουν ηθοποιοί, η Μαρία -ατίθαση στην εφηβεία της και ανήσυχο πνεύμα μέχρι σήμερα- δεν είχε καιρό για επαγγελματικό προσανατολισμό. «Ημουν πολύ άγριο νιάτο και δεν σκεφτόμουν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Ξόδευα τον χρόνο μου όπου, όπως και με όποιους περνούσα καλά. Δεν υπήρχαν στεγανά. Από τη μια σπούδαζα επί 12 χρόνια κλασικό μπαλέτο και είχα πτυχία στον χορό και από την άλλη είχα ράστα, piercing, tattoos και οργάνωνα καταλήψεις στο σχολείο μου. Ευτυχώς η μαμά μου σκέφτηκε πως όλη αυτή η ενέργεια θα μπορούσε να διοχετευτεί κάπου με πιο δημιουργικό τρόπο και μου πρότεινε να γίνω μέλος σε μια νεοσύστατη θεατρική ομάδα. Εκεί κόλλησα το μικρόβιο και την ευχαριστώ γι’ αυτό».

Επιστρέφουμε στην «Γκόλφω» και στο πώς προσέγγισε η ίδια τον ρόλο της «κακιάς» Σταυρούλας. «Δεν υπάρχει περίπτωση κάθε ρόλος να μην έχει κάτι από σένα. Προσπαθώ να τον μπολιάσω με δικά μου βιώματα. Τη συγκεκριμένη -τη Σταυρούλα- τη θέλουνε για τα λεφτά της, δεν την αγαπάνε. Ετσι, ενώ η Γκόλφω στο τέλος κατά κάποιον -έστω και τραγικό- τρόπο λυτρώνεται, δεν συμβαίνει το ίδιο για τη Σταυρούλα. Στο τέλος είναι μόνη της. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ την πραγματική αγάπη. Ούτε καν ο πατέρας της την αγαπάει πραγματικά. Ετσι έχει μεγαλώσει, μόνη της. Και καταλήγει άγρια, σαν ζώο, σαν αρκούδα. Υπό άλλες συνθήκες η Σταυρούλα και η Γκόλφω θα μπορούσαν να είναι φίλες. Εχουν το ίδιο πάθος. Αλλά σε ένα παιχνίδι αγάπης και εξουσίας όπως είναι αυτή η παράσταση δεν μπορούν να κερδίζουν όλοι».