Από την τραγωδία στο Όσκαρ: Σαρλίζ Θέρον - Η σκληρή παιδική ηλικία που διαμόρφωσε μία σταρ

Από τον ερχόμενο Ιούλιο, όταν η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν θα αρχίσει να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο, η μυθική Καλυψώ θα ταυτίζεται εφεξής με τη μορφή της Σαρλίζ Θέρον. Θα αποφέρει, άραγε, ο συγκεκριμένος ρόλος το δεύτερο βραβείο Οσκαρ στην καριέρα της - ή, έστω, θα αποδειχθεί αρκετός ώστε να τη χρίσει υποψήφια; Οχι πιθανότατα. Κυνηγά, άραγε, η Σαρλίζ Θέρον στ’ αλήθεια το δεύτερο Οσκαρ; Οχι πιθανότατα.

Μπορεί όμως και ναι, καθώς η πορεία της στο Χόλιγουντ είναι ιδιότυπη και απρόβλεπτη. Οπως απρόβλεπτο ήταν το Οσκαρ που κέρδισε το 2004 για το «Monster» ως αδίστακτη κατά συρροήν δολοφόνος. Και τότε, όμως, μολονότι η ερμηνεία της ως Αϊλίν Γουόρνος ήταν πραγματικά καθηλωτική και το Οσκαρ της άξιζε χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, η Θέρον διέπρεψε σαν να ήταν κάποια άλλη.

Στο «Monster» δεν είχε μεταμορφωθεί απλώς για τις ανάγκες του ρόλου, αλλά είχε παραμορφώσει τον εαυτό της σε βαθμό που είχε γίνει εντελώς αγνώριστη - αποκρουστική για την ακρίβεια. Και αφού κατέκτησε την απόλυτη κορυφή στη βιομηχανία του θεάματος, αφού απέδειξε ότι είναι σπουδαία ηθοποιός αποστομώνοντας όποιον αμφισβητούσε το ταλέντο της στην υποκριτική, βάλθηκε να αποδείξει ότι δεν είναι τίποτα ξεχωριστό. Να επανασυστηθεί στο κοινό από την αρχή σαν μια ηθοποιός της σειράς, με κύριο προσόν της τη φυσική ομορφιά - ό,τι δηλαδή τσαλαπάτησε βάναυσα για το «Monster».

Θα έλεγε κανείς ότι δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διαψεύδει διαρκώς τα προγνωστικά που την αφορούν. Από το 1997, όταν σε ηλικία μόλις 22 ετών σαν μια φλογερή λολίτα έκανε το ουσιαστικό ντεμπούτο της ως ανερχόμενη σταρ στον «Δικηγόρο του Διαβόλου», συμπρωταγωνιστώντας με τον Αλ Πατσίνο και τον Κιάνου Ριβς και έως σήμερα, δηλαδή επί τρεις δεκαετίες σχεδόν, η Σαρλίζ Θέρον εργάζεται ακατάπαυστα. Ως ηθοποιός, παραγωγός ή και τα δύο μαζί.

Μάλιστα, ενώ είναι από τις πλέον περιζήτητες και ακριβοπληρωμένες Χολιγουντιανές σταρ, η ίδια δεν μοιάζει να διακατέχεται από το «σύνδρομο Μέριλ Στριπ». Απεναντίας, μοιάζει να αδιαφορεί για το σαφάρι των βραβείων ή ακόμη και των σημαντικών ρόλων που θα ενίσχυαν το κύρος και την αίγλη της. Η Σαρλίζ Θέρον δεν είναι στην ίδια τροχιά π.χ. με τις περίπου συνομήλικές της, τις δύο μεγάλες Κέιτ, την Κέιτ Μπλάνσετ και την Κέιτ Γουίνσλετ.

Για τη Θέρον φαίνεται αρκετό το να παριστάνει τη σούπερ ηρωίδα σε δυστοπικές περιπέτειες και φιλμ δράσης μαζικής κατανάλωσης, με χορογραφημένο ξύλο και μεγαλειώδεις σκηνές ΑΙ καταστροφής. Η ψυχρή ομορφιά της έρχεται σε ιδανική αντίστιξη με τον εκρηκτικό δυναμισμό των χαρακτήρων που ενσαρκώνει, είτε σε κάποια επεισόδια της σειράς «Mad Max», είτε στους «Μαχητές των Δρόμων» κ.λπ.

Οπως και να ’χει, όμως, με τον εντελώς δικό της, αθόρυβο τρόπο, η 51χρονη σήμερα Σαρλίζ Θέρον πορεύεται ακολουθώντας αποκλειστικά το προσωπικό ένστικτό της. Διατηρώντας υπό πλήρη έλεγχο το παρόν της, περιέργως όμως και το παρελθόν της.

Το σκληρό προσωπείο

Για τη Σαρλίζ Θέρον ήταν ήδη γνωστό ότι η μητέρα της είχε σκοτώσει τον μέθυσο σύζυγό της. Μπροστά στα μάτια της Σαρλίζ, μάλιστα, η οποία τη στιγμή της εν νομίμω αμύνη συζυγοκτονίας ήταν 15 ετών. Και, βέβαια, ζούσε ακόμη στην πατρίδα της, τη Νότια Αφρική. Ωστόσο, το στοιχείο που είχε παραβλεφθεί για τα παιδικά και εφηβικά χρόνια της Θέρον είναι το πόσο βίαιο ήταν το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε.

Σε μια πραγματικά συγκλονιστική συνέντευξή της στην εφημερίδα «New York Times» -αν και στο πλαίσιο της προωθητικής καμπάνιας για τη νέα ταινία της, το «Apex»- η Σαρλίζ Θέρον περιέγραψε μια χαοτική, θανάσιμα επικίνδυνη καθημερινότητα, μια κανονική ζούγκλα.

Επισήμανε ότι στο μέσον της δεκαετίας του 1980 η Νότια Αφρική διήνυε μια εξαιρετικά ταραγμένη περίοδο, καθώς η απέχθεια του λαού για το ρατσιστικό καθεστώς του Απαρτχάιντ εκδηλωνόταν με συνεχείς εξεγέρσεις. Τότε η Σαρλίζ ζούσε σε μια φάρμα, στο Μπενόνι, μια μικρή πόλη περί τα 30 χλμ. μακριά από το Γιοχάνεσμπουργκ.

«Εκείνα τα χρόνια είδα πράγματα που δεν θα έπρεπε να έχω δει σε τόσο μικρή ηλικία», σχολίασε χαρακτηριστικά η ίδια. Εννοώντας ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να εκτίθεται σε θεάματα όπως ένας άνθρωπος που καίγεται ζωντανός μέσα στο αυτοκίνητό του στην άκρη του δρόμου.

Το ίδιο και για πλάσματα που κατατρώγονταν από το AIDS, όπως και τραυματίες που απλώς εγκαταλείπονταν στην είσοδο της φάρμας των Θέρον επειδή ήταν γνωστό ότι η πονόψυχη μητέρα της Σαρλίζ θα τους φρόντιζε.

Οπως εξηγεί εκ των υστέρων η Σαρλίζ Θέρον, η εμπειρία του ακραίου κινδύνου και κυρίως η κυρίαρχη παρουσία του θανάτου παντού γύρω της διέπλασαν τη δική της άποψη για τον σκοπό της ζωής. Το τελευταίο διάστημα είναι μόνη, χωρίς κάποιο γνωστό ερωτικό δεσμό (παλαιότερα είχε εμφανιστεί στο πλευρό του Σον Πεν, του ροκ τραγουδιστή Στέφαν Τζένκινς κ.ά.), αφοσιωμένη στην ανατροφή των δύο υιοθετημένων θυγατέρων της, της 11χρονης Ογκαστ και της 14χρονης Τζάκσον.

«Εχοντας μεγαλώσει μέσα σε τόσο ακραίες συνθήκες, αποφάσισα πως δεν θα άφηνα αυτά τα βιώματα, όλον αυτό τον θάνατο που είδα γύρω μου, να με στοιχειώσουν και να μου κλέψουν τη ζωή», δηλώνει. Συμπληρώνοντας ότι συνειδητοποίησε από πολύ νωρίς ότι ο χρόνος χάνεται με την ταχύτητα μιας αστραπής και ότι ακόμη και όταν θα βρίσκεται στο νεκροκρέβατό της, θα ήθελε να μπορεί να πει πως πρόλαβε να πραγματοποιήσει όλα όσα επιθύμησε.

Οσο για την εντύπωση ότι είναι υπερβολικά σκληρή και απόμακρη, υπερβολικά ψυχρή και μπλαζέ, κατά βάθος, όπως πιστεύει η ίδια, είναι τρομακτικά ευαίσθητη. Συχνά, δε, η Σαρλίζ Θέρον αναλύεται σε δάκρυα ακόμη και μπροστά στις κόρες της, κατά δική της ομολογία, κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα. Αυτό εξηγεί την έφεσή της στην υποκριτική: «Μπορώ να μπαίνω στη θέση της ηρωίδας που υποδύομαι πολύ εύκολα, να νιώθω βαθιά ό,τι νιώθει και εκείνη».

Ο επικίνδυνος πατέρας

Το ζήτημα του εθισμού θα γινόταν μία από τις σταθερές και μόνιμες φοβίες για τη Σαρλίζ Θέρον, εξ ου και ο μεγαλύτερος φόβος της μετά τους επανειλημμένους τραυματισμούς της στη διάρκεια των γυρισμάτων για τις ταινίες δράσης είναι μήπως η χορήγηση οπιοειδών παυσίπονων την οδηγήσουν στην εξάρτηση. Διότι αν η Σαρλίζ εθιζόταν σε κάποια ουσία, θα κατρακυλούσε στην κατάσταση που ανέκαθεν απεχθάνεται περισσότερο από οτιδήποτε - τον αλκοολισμό του πατέρα της.

Στην Αφρική, εξάλλου, τουλάχιστον στην εκδοχή που θυμάται η ίδια από τη δεκαετία του ’80, το ποτό ήταν σύμβολο ενηλικίωσης και ανδρισμού. Αναφέρει μάλιστα το παράδειγμα ενός συγγενή της, ο οποίος όταν ήταν μικρός έλεγε πως το πρώτο πράγμα που θα έκανε μόλις συμπλήρωνε την ελάχιστη νόμιμη ηλικία θα ήταν να γίνει τύφλα στο μεθύσι.

«Με τρόμαζαν οι μεθυσμένοι», θυμάται η Σαρλίζ Θέρον. «Τους έβλεπα να σέρνονται στο πάτωμα, κι αυτό να γίνεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο, πολλές φορές και κάθε Τετάρτη».

Ο πατέρας της, ένας εργάτης οδοποιίας, είχε κατασκευάσει το δικό του μπαρ μέσα στην οικογενειακή οικία. Και, πρακτικά, εκεί ζούσε - όταν δεν χανόταν χωρίς κανείς να ξέρει πού τον είχε ξεβράσει το ρεύμα του αλκοόλ που κατανάλωνε δίχως αύριο.

Οπως ήταν αναμενόμενο, όταν έπινε -και έπινε συνέχεια- ο Τσαρλς Θέρον έχανε κάθε έννοια αυτοελέγχου. Γινόταν βίαιος και φιλονικούσε άγρια με τη σύζυγό του, η οποία δεν του χαριζόταν.

Η Σαρλίζ ήταν μάρτυρας αυτής της διαρκούς και ξέφρενης ενδοοικογενειακής σύγκρουσης ανάμεσα σε έναν ανεξέλεγκτο, νοσηρά εθισμένο και οπωσδήποτε βίαιο άνθρωπο και σε μια γυναίκα που πάσχιζε να προστατεύσει με όσες δυνάμεις διέθετε τον εαυτό της και το παιδί της. Αλλά όπως εξομολογείται στους «NY Times» η Σαρλίζ Θέρον, το χειρότερο για εκείνη, το πιο οδυνηρό και ανυπόφορο, ήταν ότι μετά τους τσακωμούς τους οι γονείς της περνούσαν σε μια αρκτική φάση: μεταμορφώνονταν σε παγόβουνα ο ένας για τον άλλον, διακόπτοντας την επικοινωνία για εβδομάδες.

Και καθώς στο σπίτι τους ήταν μόνο εκείνοι και η Σαρλίζ, ως το μοναδικό παιδί του ζεύγους, η σιγή ασυρμάτου ήταν στ’ αλήθεια νεκρική Σύμφωνα με τις περιγραφές της, ο Τσαρλς Θέρον δεν την είχε χτυπήσει ποτέ, αλλά την έκανε να τρέμει από τον φόβο της με τις φωνές, τις απειλές και τη φραστική βία που χρησιμοποιούσε συνεχώς.

Σε ηλικία 12-13 ετών η μητέρα της, η Γκέρντα Θέρον, ανέφερε για πρώτη φορά τη λέξη «διαζύγιο» μπροστά της, έχοντας καταλήξει πλέον στην απόφαση ότι εκείνη και η κόρη της έπρεπε να απομακρυνθούν από τον Τσαρλς, προτού συμβεί κάτι τραγικό και ανεπανόρθωτο.

Στην ουσία, η Γκέρντα είχε διαισθανθεί ότι η οικογενειακή ιστορία δεν θα μπορούσε να έχει ειρηνικό φινάλε. Κάποιος από τους δυο τους, εκείνη ή ο άντρας της, θα έπεφτε νεκρός μέσα σε εκείνη τη φάρμα στο Μπενόνι της Νότιας Αφρικής.

Η νύχτα του φονικού

Η Γκέρντα Θέρον, ασυνείδητα προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική σύγκρουση, έστειλε τη Σαρλίζ εσωτερική σε ένα σχολείο, κυρίως για να τη θέσει εκτός βεληνεκούς του πατέρα της. Προηγουμένως, την είχε ωθήσει να ασχοληθεί συστηματικά με τον χορό ώστε να αποκτήσει μια διέξοδο.

Ταυτόχρονα, η Νότια Αφρική βρισκόταν στο χείλος του εμφυλίου πολέμου, οπότε η ανασφάλεια ήταν διάχυτη. Και κάποιο βράδυ, όταν ο ήδη μεθυσμένος Τσαρλς παρεξηγήθηκε επειδή θεώρησε ότι η κόρη του δεν επέδειξε τον δέοντα σεβασμό (αλλά όρμησε στην τουαλέτα επειδή κατουριόταν), άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της κολάσεως. Η Σαρλίζ κρύφτηκε στο δωμάτιό της έχοντας ζητήσει από τη μητέρα της να πει στον Τσαρλς ότι κοιμάται.

Εκείνος επέστρεψε και όρμησε ασυγκράτητος μέσα στο σπίτι παραβιάζοντας την εξωτερική καγκελόπορτα. Ηταν οπλισμένος και εκτός εαυτού, αποφασισμένος να σκοτώσει. Η Γκέρντα πρόλαβε να αρπάξει το πιστόλι της από τον θωρακισμένο οπλοβαστό. Μαζί με τη Σαρλίζ καλύφθηκαν πίσω από την πόρτα του παιδικού δωματίου, ελπίζοντας ότι θα μπορούσαν να την κρατήσουν κλειστή πιέζοντας προς τα έξω με το σώμα τους.

Ο Τσαρλς άρχισε να πυροβολεί και, ως εκ θαύματος, καμία από τις σφαίρες δεν πέτυχε τις δύο γυναίκες. Εκείνος πήγε στον οπλοβαστό να βρει ακόμη περισσότερα όπλα για να γαζώσει τη γυναίκα και την κόρη του. Εκείνη όμως τη στιγμή ακριβώς, η Γκέρντα άνοιξε την πόρτα και άρχισε να πυροβολεί. Πρώτα πέτυχε στο χέρι, ύστερα από έναν επταπλό εξοστρακισμό, τον αδελφό του Τσαρλς. Υστερα όμως έριξε στον ίδιο τον άντρα της. Και τον σκότωσε επιτόπου.

Κανείς δεν απήγγειλε ποτέ οποιαδήποτε κατηγορία ανθρωποκτονίας στην Γκέρντα Θέρον, κρίνοντας την πράξη της ως ύστατη αυτοάμυνα.

Την επόμενη μέρα, η Σαρλίζ βρισκόταν στο σχολείο της σαν να μη συνέβη τίποτα. Και σε λίγο καιρό, η μητέρα της θα την παρότρυνε να φύγει από τη Νότια Αφρική για να σωθεί, για να αφήσει πίσω της όλη αυτή την τραγωδία.

Στα 16 της η Σαρλίζ Θέρον ξεκίνησε καριέρα μοντέλου στην Ιταλία εντελώς μόνη. Θεϊκά όμορφη και, επιτέλους, μόνη κυρίαρχη της μοίρας της. Δεκατρία χρόνια αργότερα θα αφιέρωνε ένα Οσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου στη μητέρα της.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Getty images / Ideal image, AΡΧΕΙΟ