Το 1935 η ΑΘΗΝΑΙΚΗ δημοσίευσε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τους μελοποιημένους λαϊκούς έρωτες.
Ας γράψουμε σήμερα και μερικά πράγματα για τα λαϊκά τραγούδια που λανσάρονται από τα εξοχικά κέντρα και που μερικά από αυτά γίνονται αληθινό βάσανο των αυτιών μας με τις πλάκες του γραμμοφώνου.
Λίγοι ίσως θα ξέρουν ότι εκτός από τους αμανέδες που ουσιαστικά δεν είναι τραγούδι αλλά ένα είδος ηχητικής ταινίας που βγαίνει από τον λάρυγγα του τραγουδιστή κατά βούληση, τα άλλα τραγούδια διαιρούνται σε κατηγορίας και είδη ανάλογα του ρυθμού και της έννοιας που έχει η μουσική τους.
Έτσι οι μύστες της λαϊκής μουσικής διακρίνουν τα τραγούδια τους σε ζεϊμπέκικα, αράπικα, μόρτικα, κλέφτικα, ρεμπέτικα, Πολίτικα, Σμυρναίικα κλπ. Καθένα απ’ αυτά έχει και ιδιαίτερο μουσικό τόνο και χρόνο τον οποίο μονάχα ένας καλός μουσικός του είδους αυτού μπορεί να παίξει.
Αλλά για να πάρετε μια ιδέα ας δούμε μερικά από τα τραγούδια αυτά με τα οποία διασκεδάζει, μελαγχολεί, ενθουσιάζεται και μερακλώνεται η λαϊκή μάζα:
Βάσις και εδώ είναι ο έρωτας. Ο έρωτας του χασάπη, του σοφέρ, του μάγκα, του ψαρά και όλων των ανθρώπων της λαϊκής τάξης. Κάποτε μαζί με τον έρωτα συνδυάζεται και το εμπορικό πνεύμα ανάλογα του κύκλου και του κέντρου όπου παίζει η ορχήστρα.
Και τότε γράφεται το «Κουκλί της Κοκκινιάς» για να κολακευθούν οι μερακλήδες και το θηλυκό ακροατήριο της Κοκκινιάς ή η «Αγιοθοδωρίτισσα» για να υμνηθεί η ομορφιά των κοριτσιών του Καλαμακίου της Κορίνθου, που έχουν την γλύκα και την νοστιμάδα της Κορινθιακής σουλτανίνας.
Κλείσιμο
Και επειδή στον έρωτα παρατηρούνται όλα τα είδη των μεταπτώσεων, και ιδίως η απιστία, ο τραγουδιστής σε μια στιγμή μελαγχολίας ερμηνεύει τον πόνο των απογοητευμένων ως εξής:
Μπαμπέσικα τα μάτια σου
Μπαμπέσα κι’ η καρδιά σου
Μπαμπέσικα με κοίμιζες
Μέσα στην αγκαλιά σου.
Εννοείτε ότι το ακροατήριο έχει ανάγκη να ξεχάσει λίγο. Και τότε η ορχήστρα θέτει σε ενέργεια την μουσική ανεκδοτολογία.
Κάτω στα λεμονάδικα
Έγινε φασαρία
Δύο λαχανάδες πιάσανε
Και κάναν την κυρία.
Πρόκειται περί δύο πορτοφολάδων, οι οποίοι συλληφθέντες επ’ αυτοφώρω έκαμαν την πάπια δι’ ο και εξακολουθεί το ανέκδοτο:
Τα σίδερα τους φόρεσαν
Και στη στενή τους πάνε
Κι’ αν δεν βρεθούν τα λάχανα (τα πορτοφόλια δηλαδή)
Το ξύλο που θα φάνε.
Το ανέκδοτο δεν μας πληροφορεί αν βρέθηκαν τα λάχανα. Πάντως όμως εις το πάλκο προβάλλει αιφνιδίως η Σιρανούς, η περίφημη χορεύτρια και με ένα τσιφτετέλι ή με ένα αράπικο επαναφέρει τους πελάτες στην σφαίρα της ονειροπόλησης.
Κι’ αν κανένας εύφλεκτος πελάτης θελήσει να της κλείσει το μάτι, η Σιρανούς σαν έξυπνο κορίτσι που είναι κελαηδά σε ήχο μάγκικο:
Μ’ εμένανε βρε μάγκα όταν θες
Έρωτα για να κάνης
Πρέπει να το σκεφτείς καλά
Μ’ εμένα τι θα κάνης.
Και πριν ο εμβρόντητος πελάτης συνέρθει από τον αιφνιδιασμό λαμβάνει και την εξήγηση:
Γιατί είμαι κόρη έξυπνη
Από το Κολωνάκι
Και δεν χαρίζω κάστανα
Μη θες μ’ εμέ μεράκι.
Υποθέτω ότι οι αναγνώστες έλαβαν μια ιδέα των λαϊκών τραγουδιών. Τώρα, αν θέλουν να ακούσουν και άλλα, δεν έχουν παρά να τραβήξουν κατά την Κοκκινιά ή σε κανένα εξοχικό κέντρο όπου τραγουδούν ο Καρύπης, η Ρόζα ή ο Νταλγκάς.
Η πραγματική ανανέωση ξεκινά εκεί όπου σώμα και μυαλό κάνουν reset, φορτίζουν μπαταρίες και ξαναβρίσκουν τον ρυθμό τους. Και κάπως έτσι, οι χειμερινές εκπτώσεις της Dunlopillo αποκτούν ξαφνικά νόημα, πολύ πιο ουσιαστικό από μια απλή αγορά.
