«Αν ένα παιδί δεν λαμβάνει αγάπη, μένει σαν ένα γυμνό νεύρο, που εμποτίζεται από τη βιαιότητα της κοινωνίας»

Όταν, στη δεκαετία του ‘90, δύο κορίτσια σκότωσαν τη συμμαθήτριά τους στην πόλη Πλόβντιβ, γνωστή και ως Φιλιππούπολη, το έγκλημα αναστάτωσε ολόκληρη τη Βουλγαρία, παρόλο που, ή ακριβώς γιατί, ήταν ένα από τα πολλά εκείνης της εποχής με ανήλικους δράστες. Τότε, τα παιδιά της Teodora Dimova ήταν μικρά ακόμα. «Είχα στρεσαριστεί πάρα πολύ από εκείνο το συμβάν, διότι [οι δράστες] ήταν “κανονικά” παιδιά, “κανονικών” οικογενειών. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα» θυμάται η συγγραφέας, σε μια συνάντησή μας στην 22η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, με τιμώμενη χώρα την πατρίδα της. «Ήθελα να καταλάβω ως μητέρα πώς ένα παιδί μετατρέπεται σε δολοφόνο. Άρχισα να αναζητώ την αιτία εκείνου του κύματος βίας. Τα συμπεράσματα στα οποία έφτασα δεν ήταν καθόλου ευχάριστα. Στην ουσία, ο εκτελεστής του εγκλήματος δεν είναι το παιδί αλλά οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, το σχολείο, η κοινωνία, όλοι εμείς».

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr