The Beauty: Όταν η τελειότητα γίνεται θανατηφόρα μόδα
Τι θα γινόταν αν η ομορφιά ήταν μεταδοτική; O Ράιαν Μέρφι απαντά με ειρωνικό χαμόγελο: πασαρέλες, φίλτρα και bio-perfection μιξάρονται σε μια σειρά που αποδεικνύει ότι πλέον η άψογη εμφάνιση δεν αποτελεί στόχο, αλλά ένα ολέθριο ρίσκο
Η Μπέλα Χαντίντ ως Ρούμπι / Αριστερά: Ο Αστον Κούτσερ ως Μπάιρον Φορστ
Η νέα σειρά του Ράιαν Μέρφι «The Beauty» έκανε πρεμιέρα στος 21 Ιανουαρίου και σχεδόν αμέσως επιβεβαίωσε αυτό που υποψιαζόμασταν εδώ και καιρό: δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη prestige σειρά του FX (στην Ελλάδα προβάλλεται από το Disney+), αλλά για ένα πολιτισμικό σχόλιο καμουφλαρισμένο ως σκοτεινό fashion thriller. Μέσα σε λίγα επεισόδια κατάφερε να ενώσει τρεις κόσμους που μέχρι πρότινος συνυπήρχαν παράλληλα αλλά όχι πάντα συνειδητά: την υψηλή μόδα, τη βιοτεχνολογία και τη συλλογική μας εμμονή με την τελειότητα.
Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι ως Φράνι Φορστ
Η υπόθεση ξεκινά σαν εφιάλτης της βιομηχανίας της εικόνας. Διεθνή supermodels πεθαίνουν με φρικτό και ανεξήγητο τρόπο, την ώρα που πασαρέλες, φωτογραφήσεις και καμπάνιες συνεχίζουν να παράγουν το ίδιο άψογο, απρόσωπο κάλλος. Οι πράκτορες του FBI Κούπερ Μάντσεν και Τζόρνταν Μπένετ φτάνουν στο Παρίσι και σύντομα ανακαλύπτουν πως πίσω από τους θανάτους κρύβεται ένας σεξουαλικώς μεταδιδόμενος ιός που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε εκδοχές απόλυτης φυσικής τελειότητας. Η ομορφιά, όμως, εδώ δεν είναι δώρο. Είναι παρενέργεια. Και, τελικά, όπλο.
Δείτε το τρέιλερ της σειράς του Ράιαν Μέρφι «The Beauty»
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο FX στις 21 Ιανουαρίου
Η σειρά ενωνει τρεις κόσμους: την υψηλή μόδα, τη βιοτεχνολογία και τη συλλογική μας εμμονή με την τελειότητα
Σε αυτό το σημείο, η σειρά παύει να είναι απλώς ένα crime thriller και μετατρέπεται σε καθαρό κοινωνικό δοκίμιο. Η σειρά δεν ενδιαφέρεται να σοκάρει μόνο με εικόνες - επιχειρεί να αποδομήσει την ίδια την έννοια της επιθυμητής εικόνας. Το θαυματουργό σκεύασμα που έχει αναπτύξει ένας σκιώδης tech δισεκατομμυριούχος λειτουργεί ως αλληγορία για κάθε σύγχρονη υπόσχεση αυτοβελτίωσης: φίλτρα, αισθητικές παρεμβάσεις, biohacking, AI beauty tools. Ολα υπόσχονται κοινωνική αποδοχή, επαγγελματική επιτυχία, ερωτική ισχύ. Και όλα έχουν τίμημα.
Ο Ιβαν Πίτερς και η Ρεμπέκα Χολ ως πράκτορες Κούπερ Μάντσεν και Τζόρνταν Μπένετ
Η σύγκριση με το «Black Mirror» είναι αναπόφευκτη. Οπως και στο σύμπαν του σεναριογράφου Τσάρλι Μπρούκερ, έτσι και στο «The Beauty» του Μέρφι η τεχνολογία δεν παρουσιάζεται ως κακή από μόνη της. Το πρόβλημα είναι η ανθρώπινη επιθυμία που τη διαπερνά: η ανάγκη να ανήκεις, να ξεχωρίζεις, να μη μείνεις πίσω. Ωστόσο, σε αντίθεση με το «Black Mirror», που συχνά κρατά μια ψυχρή, αποστασιοποιημένη ματιά, το «The Beauty» είναι πιο αισθησιακό, πιο σωματικό, σχεδόν υγρό. Η καταστροφή δεν έρχεται μέσα από οθόνες, αλλά μέσω του σώματος.
Ο Τζέρεμι Πόουπ ως Τζέρεμι
Το «THE BEAUTY» μιλά για το τι συμβαίνει όταν η «ιδανική» εικόνα παύει να είναι εξαίρεση και γίνεται υποχρέωση
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η συγγένεια με το οσκαρικό φιλμ «The Substance» -με το οποίο η Ντέμι Μουρ κέρδισε μια υποψηφιότητα για το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου το 2025- όπου η ομορφιά και η νεότητα αντιμετωπίζονται ως βιολογικό project χωρίς ηθικά όρια. Και στα δύο έργα, το σώμα γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης: ποιος το ελέγχει, ποιος το εκμεταλλεύεται, ποιος πληρώνει το τίμημα. Αν το «The Substance» μιλά για τον τρόμο της φθοράς, το «The Beauty» μιλά για τον τρόμο της τελειότητας. Για το τι συμβαίνει όταν η «ιδανική» εικόνα παύει να είναι εξαίρεση και γίνεται υποχρέωση.
Τζέρεμι Πόουπ και Αντονι Ράμος
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το πιο ισχυρό fashion & culture angle της σειράς. Το «The Beauty» δεν χρησιμοποιεί τη μόδα ως φόντο, αλλά ως γλώσσα εξουσίας. Τα σώματα των μοντέλων, οι καμπάνιες, οι πασαρέλες λειτουργούν ως εργαστήρια βιοπολιτικής. Η ομορφιά δεν είναι πλέον αισθητική επιλογή, αλλά κοινωνικό νόμισμα. Οποιος την έχει, αποκτά πρόσβαση. Οποιος δεν την έχει, μένει στο περιθώριο. Και όταν η ομορφιά γίνεται μεταδοτική, γίνεται και όπλο μαζικής αναδιάρθρωσης.
Ιζαμπέλα Ροσελίνι
Δεν είναι τυχαίο ότι η σειρά διασχίζει πόλεις-σύμβολα: Παρίσι, Βενετία, Ρώμη, Νέα Υόρκη. Μητροπόλεις που έχτισαν την ταυτότητά τους πάνω στην εικόνα, στην τέχνη, την επιθυμία. Η σειρά τις χρησιμοποιεί σαν καθρέφτες μιας εποχής όπου η τελειότητα δεν είναι πια προνόμιο των λίγων, αλλά απαίτηση από όλους. Τελικά, η ερώτηση που θέτει η σειρά «τι θα θυσίαζες για την τελειότητα;» δεν απευθύνεται στους χαρακτήρες της, αλλά σε εμάς. Και ίσως γι’ αυτό όλοι έχουν ξετρελαθεί. Γιατί, πίσω από τη λάμψη, το στυλ και το σοκ, το «The Beauty» μάς κοιτάζει κατάματα και μας υπενθυμίζει κάτι άβολο: ότι η πιο επικίνδυνη πανδημία της εποχής μας δεν είναι βιολογική. Είναι αισθητική.
